به گزارش ورزش سه، وقتی جارل کوانسا در نیمه دوم دیدار انگلیس و مکزیک با کارت قرمز از زمین اخراج شد، خیلی‌ها تصور می‌کردند همه چیز برای فروپاشی سه‌شیرها در جهنم ورزشگاه آزتکا آماده شده است. تیم توماس توخل باید بیش از نیم ساعت را با یک بازیکن کمتر مقابل حملات بی‌امان میزبان دوام می‌آورد؛ اما درست در همان لحظه، مردی از روی نیمکت برخاست که شاید کمتر کسی انتظار داشت به یکی از قهرمانان پنهان این شب تاریخی تبدیل شود.

دن برن، مدافع ۳۴ ساله و ۲۰۱ سانتی‌متری انگلیس، بدون سر و صدا وارد زمین شد؛ همان‌طور که همیشه در طول دوران حرفه‌ای‌اش بی‌حاشیه بوده است. اما وقتی سوت پایان مسابقه به صدا درآمد و انگلیس با پیروزی دراماتیک ۳ بر ۲ راهی یک‌چهارم نهایی شد، خیلی‌ها معتقد بودند این مدافع باتجربه سهم بزرگی در حفظ این برتری داشته است.

داستان برن، یکی از متفاوت‌ترین روایت‌های فوتبال انگلیس است. او در شهر کوچک بلایت، در نزدیکی نیوکسل، بزرگ شد و مثل بسیاری از کودکان آن منطقه رویای پوشیدن پیراهن نیوکسل یونایتد را در سر داشت. اما این رویا خیلی زود رنگ باخت؛ آکادمی نیوکسل زمانی که تنها ۱۱ سال داشت او را فاقد استعداد کافی دانست و کنار گذاشت.

برای خیلی‌ها چنین اتفاقی پایان راه می‌بود، اما برای برن آغاز یک مسیر طولانی شد. او به باشگاه نیمه‌حرفه‌ای بلایت اسپارتانز رفت و برای تأمین مخارج زندگی، روزها در یک سوپرمارکت قفسه‌ها را پر می‌کرد و شب‌ها فوتبال بازی می‌کرد. در ۱۷ سالگی بود که استعدادیاب‌های فولام او را کشف کردند و نخستین فرصت حضور در فوتبال حرفه‌ای را به او دادند؛ زمانی که بسیاری از هم‌نسلانش سال‌ها بود در لیگ برتر بازی می‌کردند.

برن هرگز یک ستاره نوجوان یا خریدی پرزرق‌وبرق نبود. مسیر او از فولام به یئوویل، بیرمنگام، ویگان، برایتون و سرانجام نیوکسل رسید؛ انتقال‌هایی که هیچ‌کدام تیتر اول رسانه‌ها نشدند، اما او قدم به قدم با صبر، ثبات و شخصیت حرفه‌ای‌اش جایگاه خود را ساخت.

سرانجام در ژانویه ۲۰۲۲، همان باشگاهی که روزی او را نخواست، برای جذبش اقدام کرد. نیوکسل یونایتد، برن را از برایتون به خدمت گرفت و رؤیای کودکی او پس از دو دهه به واقعیت تبدیل شد. خود او بعدها اعتراف کرد هرگز تصور نمی‌کرد روزی پیراهن تیم محبوب دوران کودکی‌اش را بر تن کند.

موفقیت‌های او به همین جا ختم نشد. نخستین دعوتش به تیم ملی انگلیس زمانی از راه رسید که ۳۲ سال و ۳۱۶ روز داشت؛ سنی که خیلی‌ها دوران ملی خود را به پایان رسانده‌اند. او در مارس ۲۰۲۵ برابر آلبانی اولین بازی ملی‌اش را انجام داد و از همان ابتدا نشان داد تجربه، گاهی ارزشمندتر از استعداد خام است.

در دیدار مقابل مکزیک هم برن از ابتدا در ترکیب نبود، اما پس از اخراج کوانسا، توخل دقیقاً به ویژگی‌های او نیاز داشت؛ مدافعی که در نبردهای هوایی تقریباً شکست‌ناپذیر باشد. مکزیک در دقایق پایانی بارها از کناره‌ها ارسال کرد، اما تقریباً هر بار قامت بلند برن زودتر از همه به توپ رسید. او سانترها را دفع کرد، نبردهای هوایی را برد و خود را مثل گلادیاتور مقابل ضربات حریف انداخت؛ بدون حرکت نمایشی، اما دقیقاً همان چیزی که تیمش به آن احتیاج داشت.

در پایان مسابقه، دوربین‌ها بیشتر روی جود بلینگام، هری کین و جوردن پیکفورد زوم کردند، اما دن برن مثل همیشه آرام و بی‌ادعا زمین را ترک کرد. مدافعی که شاید هرگز در مرکز توجه نباشد، اما حالا هواداران انگلیس خوب می‌دانند در یکی از سخت‌ترین شب‌های تاریخ سه‌شیرها در آزتکا، این غول دو متری یکی از ستون‌های اصلی صعود به یک‌چهارم نهایی بود. انگلیسی‌ها باید قدر این غول در سایه را بدانند.