پس از شکست سنگین تیم ملی فوتبال آمریکا در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی 2026 مقابل بلژیک، واکنش عجیب و غیرمنتظره صفحه رسمی تیم ملی ایران در فضای مجازی، با انتشار یک استوری مقایسه ای که در آن به زبانی طنزآمیز به ناکامی حریف کنایه زده شده بود، توجه بسیاری از محافل رسانه ای را به خود جلب کرد. این اقدام که به نظر می رسید تلاشی برای قالب کردن ناکامی حریف به عنوان یک دستاورد برای کادرفنی خودی است، پرسش های جدی ای را درباره رویکرد فدراسیون فوتبال ایران و معنای واقعی کری خوانی در فوتبال مطرح می کند.

ساعاتی پس از پایان بازی آمریکا و بلژیک، صفحه رسمی تیم ملی ایران در اینستاگرام، استوری ای را منتشر کرد که دو تصویر را کنار هم قرار داده بود: تصویری از نتیجه تساوی صفر-صفر تیم ملی ایران مقابل بلژیک در مرحله گروهی و تصویری دیگر از نتیجه شکست چهار-یک آمریکا مقابل بلژیک در مرحله یک هشتم نهایی. در این قاب جنجالی، جمله انگلیسی !Dance with me و معادل فارسی آن جهان با من برقص به چشم می خورد.

این حرکت، در نگاه اول، ممکن است به عنوان یک پاتک مجازی به حواشی اداری و لجستیکی میزبان جام جهانی (از جمله کارشکنی در صدور ویزا و محدودیت های حرکتی کاروان ایران) یا واکنشی به مداخله مستقیم سیاست در فوتبال (مانند فشار دونالد ترامپ به جیانی اینفانتینو) تعبیر شود. اما با بررسی دقیق تر، بوی یک تصمیم احساسی عجیب نیز از این اقدام به مشام می رسد که نه تنها به اعتبار فوتبال ایران لطمه می زند، بلکه نشان دهنده عدم درک صحیح از مفهوم رقابت و دستاورد در ورزش است.

عدم درک از مفهوم دستاورد

کری خوانی در مرام فوتبال، متعلق به تیم هایی است که دستاوردی بزرگ نظیر قهرمانی، صعود به مراحل بالا یا بردی پرگل را کسب کرده اند. واقعیت تلخ ریاضی به ما می گوید که ایران با بلژیک مساوی کرد و حذف شد؛ آمریکا نیز به بلژیک باخت و حذف شد. در هر دو حالت، هر دو تیم چمدان هایشان را بسته اند و از دور رقابت ها کنار رفته اند. تفاوت صفر-صفر و 4-یک چه ارزشی دارد وقتی هیچ کدام از این دو تیم در جدول حضور ندارند؟ این یعنی ما با فرمول چطور باختن برای حریف شمشیر می کشیم، که خود نشانه ای از ضعف و ناکامی است.

سقف آرزوهای حداقلی

وقتی صفحه رسمی یک فدراسیون که نماد آبرو و عیار فوتبال یک مملکت است، برای یک تساوی بدون گل پایکوبی می کند، در واقع به مخاطب خود سیگنال می دهد که سقف آرزوهای ما همین مساوی خنثی است و آن را فتح الفتوح می دانیم! تیمی که ادعای پادشاهی آسیا و صعود به مراحل بالای جهان را دارد، نباید برای پنهان کردن ناکامی صعود نکردنش، پشت ماتریکس باخت دیگران پنهان شود. اگر ایران بلژیک را برده بود، این کری مشروعیت داشت، اما نه با این فرمول.

مقایسه بدون منطق

اگر منصف باشیم، آمریکا با تمام حواشی سیاسی اش، تا مرحله حذفی بالا آمد، اما تیم ما با وجود آن تساوی، باز هم در مرحله گروهی حذف شد و به خانه برگشت. کدام عقل سلیمی با این ترازنامه کری می خواند؟ این حرکت یعنی برای یک دستاورد حداقلی آن قدر ذوق زده می شویم که یادمان می رود خودمان هم اوت شده ایم!

فوتبال ایران با تمام محدودیت ها، ستاره های باکیفیتی دارد و می تواند روی نسل آینده اش حساب کند. کری خوانی با تفکر مساوی ، تنها یک چیز را ثابت می کند، ما همچنان از اعتمادبه نفس واقعی و هویت تهاجمی بی بهره ایم و برای لاپوشانی کارنامه خالی خود، به تحقیر نتایج دیگران پناه می بریم. این گونه اقدامات، به جای ارتقای جایگاه فوتبال ایران، آن را در سطح تفکری حداقلی و احساسی نگه می دارد و از پتانسیل های واقعی این ورزش در کشور غافل می ماند.