از روزی که تیم ملی به مرحله بعدی جام جهانی نرسید و حذف شد تا الان تقریباً 10 روز گذشته اما از بین اعضای کادر فنی و مسئولان فدراسیون فوتبال هیچ کس حتی در صفحات مجازی عذرخواهی نکرده است. البته این رفتار چیز غریبی نیست چرا که ما عذرخواهی را یاد نگرفته ایم و با توجه به پوزیشن افراد، هرچه بالاتر برویم عذرخواهی دشوار و پذیرفتن تقصیر تبدیل به امری محال می شود.

بعد از شکست و حذف از جام جهانی سرمربی کره جنوبی از سمتش کنار رفت و متعاقب آن رییس فدراسیون فوتبال کره جنوبی هم استعفا داد. حتی سرمربی تیم ملی اردن که در عین شگفتی در جام ملت های آسیا تیمش را به فینال رسانده و برای اولین بار در جام جهانی حاضر شده بود به خاطر شکست هایی که در این تورنمنت متحمل شد از سمتش کنار رفت چرا که خودش را در رقم خوردن این نتایج مقصر می دانست. این روند در بین تیم های غیرآسیایی هم رواج داشت و حتی سرمربی تیمی مثل اکوادور که توقع چندانی از آن نمی رفت به خاطر حذف در مرحله یک شانزدهم از سمتش کناره گیری کرد.

اینجا در ایران خودمان اما نه خبری از عذرخواهی است نه کسی استعفا می دهد. ظاهراً مدیران فدراسیون فوتبال و اعضای کادر فنی تیم ملی معتقدند برخلاف آنچه غالب کارشناسان، مربیان، رسانه ها و مردم فوتبالدوست می پندارند در این جام جهانی نتایج بد نبوده و دستاوردهایی هم داشته ایم. احتمالاً این تضاد و تفاوت نظرات باعث شده تا الان خبری از پاسخگویی، عذرخواهی و استعفا نباشد اما به صورت کلی می توان این را به کلیت فوتبال ایران تعمیم داد چرا که با صراحت می توان گفت استعفا جایی در قاموس فوتبال ایران ندارد.

کافی است اتفاقات مربوط به تیم ملی و باشگاه های بزرگ و کوچک مان در سال های اخیر را بررسی کنید و ببینید چند استعفا پیدا می کنید. اصلاً خاطرتان می آید که احدی از مدیران فدراسیون فوتبال طی پنج دهه اخیر و بعد از ناکامی تیم ما در یک تورنمنت از سمتش کناره گیری کرده باشد؟ آیا یادتان می آید سرمربی تیم ملی بعد از باخت استعفا بدهد؟ آیا در خاطرتان هست که مدیرعامل باشگاهی به خاطر نتایج ضعیف زودتر از اینکه مجبور به استعفایش کنند خودش از سمتش کنار برود؟ در حوزه فوتبال باشگاهی چند مربی را به خاطر می آورید که به خاطر نتایج ضعیف شهامت استعفا کردن داشته و قبل از این که حکم به برکناری اش بدهند از سمت خود کنار رفته باشد؟

شرایط فعلی در فدراسیون فوتبال نیز همین گونه است تا جایی که حتی اگر مدیران فدراسیون فوتبال یا سرمربی تیم ملی حتی اگر اندکی خودشان را مقصر بدانند اهل استعفا و عذرخواهی نیستند چرا که شهامتش را ندارند و تصور می کنند با این اقدام خودشان را به عنوان عامل حذف معرفی کرده اند و تمام تقصیرات روی دوش آنهاست غافل از اینکه رفتار حرفه ای حکم می کند بنا به خواست افکار عمومی و فاکتورهایی که تعیین می کند چقدر به اهداف ترسیم شده نزدیک شده ایم یا نه و به خاطر مصالح تیم ملی که بر هر مسأله ای مقدم است، در صورت برخورداری سهم از ناکامی، مربیان یا مدیران با استعفا از سمت خود، فوتبال ملی کشور را در آستانه تصمیمات تازه و تغییراتی قرار می دهند که همین می تواند در حکم پرسیدن از پله نخست برای تولد تیمی تازه با رویکردی متفاوت شود.

اینجا اما متأسفانه مدیران فدراسیون فوتبال تا پایان دوره شان در رأس کار باقی می مانند و با سینه ستبر و سری افراشته در انتخابات بعدی هم حاضر می شوند. متعاقب این، سرمربی و کادرفنی تیم ملی هم از حالا برای تورنمنت بعدی برنامه ریزی می کنند و بدون اینکه شهامت عذرخواهی و استعفا داشته باشند به کار خود ادامه می دهند انگار نه انگار که خانی آمده و خانی رفته باشد!