راستی راستی این طوری شده که کادرفنی تیم ملی اصلا و ابدا بابت حذف از جام جهانی احساس ناراحتی نمی کند و مثلا به این فکر نیست که شاید در کنار بدشانسی(!)، بخشی از تصمیمات خودش هم اشتباه بوده است. امیر قلعه نویی در نخستین واکنش اینستاگرامی اش به عملکرد تیم ملی در جام جهانی، صرفا از بخت و اقبال ضعیف گلایه کرد و تازه روی سر مردم منت گذاشت که بازیکنان در زمان جنگ به اردو رفتند و سایر قضایا! در شرایط عادی، یا باید مثل بقیه کشورها شاهد استعفاهای گسترده در فدراسیون و کادرفنی تیم ملی می بودیم، یا دست کم یک نشست خبری برگزار می شد تا آقای سرمربی به سوالات پاسخ بدهد. حالا که این اتفاق نیفتاده، دست کم اینجا سه سوال مطرح می کنیم تا شاید روشن شود مشکل تیم ملی به قول قلعه نویی فقط سانتی مترها نبوده است!

چرا نیوزیلند را نبردی؟

ایران حقیقتا در گروه خوبی قرار گرفته بود و جز این، چیدمان مسابقات هم برایش مطلوب بود؛ دو بازی نسبتا آسان در مسابقات اول و سوم و سخت ترین دیدار در میانه. وقتی قرعه نشان داد تیم ملی در بازی نخست باید به مصاف نیوزیلند برود، همه آماده صعود شدند. اساسا با اتکا به همین جدول بود که شخص امیر قلعه نویی هم قول حداقل کسب 4 امتیاز را داد. طبیعی بود که همه منتظر بردن تیم 86 رنکینگ فیفا باشند و پس از آن با روحیه ای که از این موفقیت به دست آمده، تیم ملی حداقل می توانست یک امتیاز از دو دیدار برابر بلژیک و مصر بگیرد. همه اینها یعنی واقعا نبردن نیوزیلند جای توجیه و توضیح ندارد. تیمی از دست ایران در رفت که هر دو بازی بعدی را به مصر و بلژیک باخت و جمعا هشت گل خورد. ایران در آن بازی به معنای واقعی کلمه سردرگم بود، دو بار از شکست گریخت و عجیب آن که در بخش پایانی مسابقه کاملا به نظر می رسید از آن تساوی رضایت دارد. شاید هم تیم ملی در جام جهانی فقط خودش را برای دفاع آماده کرده بود و در چنین مسابقه ای که به جای واکنش نیاز به کنش داشت، بدون طرح و نقشه به زمین رفت. هر چه بود، این فرصت تکرارنشدنی به آسانی پر کشید.

چرا نقشه را عوض نکردی؟

دشوارترین بازی ایران در جام جهانی، طبیعتا برابر بلژیک بود؛ از تیم های رنک بالا که در گلدان اول به عنوان سرگروه به مسابقات راه یافت. چندان عجیب نبود که تیم ملی در این مسابقه با پلن ابتدایی دفاع کردن به میدان برود. دفاع فشرده و چند لایه ملی پوشان اتفاقا بد هم جواب نداد و بازی تا دقیقه 60 با نتیجه مساوی پیش رفت. البته که در ثبت این نتیجه، درخشش علیرضا بیرانوند هم تاثیر زیادی داشت و حتی اگر بلژیکی ها موفق به عبور از مدافعان پرشمار تیم ملی می شدند، پشت سد بیرو می ماندند. چیزی که در این بازی جای تعجب داشت اما، تغییر نکردن نقشه ایران پس از اخراج بازیکن حریف بود. چگونه می توان در زمان 11 به 10، دقیقا با همان پلن 11 به 11 بازی کرد؟ پس نقش آن اخراج چه بود؟ تیم حریف حدود نیم ساعت با یک بازیکن کمتر به کار ادامه داد، اما ایران طرحی برای حمله نداشت. روی کین، کارشناس تلویزیونی مسابقه پس از بازی گفت: ایران بعد از 10 نفره شدن بلژیک نمی دانست چه باید بکند! خنده دار است که در همین زمان، ملی پوشان مشغول اتلاف وقت بودند، طوری که سعید عزت اللهی موقع تعویض، دیر از زمین خارج شد و طبق قانون فیفا، امیرحسین حسین زاده که قرار بود جای او به زمین بیاید، تا اولین توقف مسابقه بیرون ماند!

چرا جسور نبودی؟

بازی با مصر هم برای ایران خاص بود. تیم ملی می توانست برای برد به زمین برود و به این ترتیب، سرنوشتش را به دست تقدیر نسپارد. اتفاقا مصر هم با برنامه ریزی قبلی برای دوم شدن در گروه و برخورد با استرالیا به زمین آمده بود. نمایش ایران در پنج دقیقه پایانی هم به وضوح نشان داد اگر بیشتر و زودتر روی دروازه مصر حمله می شد، برتری اصلا دور از دسترس نبود. با این حال تیم ملی انتخاب دیگری داشت. مرور عملکرد شاگردان قلعه نویی مثلا در بازه زمانی دقایق 46 تا 85 به وضوح نشان می دهد آنها در حال اداره مسابقه بودند و شاید تصور می کردند با مساوی هم صعود کنند؛ اتفاقی که در نهایت رخ نداد. تیمی که قرار بود بنا به وعده سرمربی اش دو مرحله در جام جهانی صعود کند، باید خیلی جسورتر از این ظاهر می شد، اما امیر استراتژی دیگری برگزید تا حالا ناچار باشد مدام در مورد بدشانسی و چند سانتی متر این طرف و آن طرف حرف بزند.