به گزارش ورزش سه، علیرضا بیرانوند گفت‌وگوی شب گذشته خود، درباره فضای احساسی و پرتنش اردوی تیم ملی در شب پایانی مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ صحبت کرد؛ شبی که با نتایج سایر مسابقات، ایران تا آستانه صعود به عنوان یکی از تیم‌های برتر سوم پیش رفت اما در نهایت با تغییر نتیجه تقابل اتریش و الجزایر، این فرصت از دست رفت. دروازه‌بان تیم ملی با تشریح حال‌وهوای بازیکنان و کادرفنی، از امید، استرس و ناامیدی ملی‌پوشان در آن شب خاطره‌ای متفاوت را روایت کرد.

بیرانوند در ابتدا در خصوص بازی ازبکستان صحبت کرد و گفت: تا دقیقه ۷۰ بازی ازبکستان که ۱-۰ جلو بود، شماره‌های خانواده‌هایمان را گرفتند. شرایط عجیب و غریبی بود. باید جای بچه‌های ما می‌بودید. خیلی استرس کشیدیم و نشد. وقتی دفاع آخر منچسترسیتی با آنهمه تجربه آن کار انجام داد... آن توپ نمی‌توانست گل شود. اگر آن توپ رد می‌شد، بازی نهایتا مساوی می‌شد. بعد از آن بازی استرس‌ها بیشتر شد و به بازی آخر رسید. ما شش نفر شش نفر جمع شدیم. ما بزرگترها کنار هم بودیم و بازی را می‌دیدیم. نیمه اول که آنطور شد به اتاق رفتم و نیمه دوم وارد اتاق شدم و گفتم من انرژی‌تان هستم و آمدم.

او ادامه داد: بازی جلو رفت و رامین گفت انرژی‌ات چه شد پس؟ گفتم می‌زند، نگران نباش. تا دقیقه ۷۹ گفتم من انرژی‌ام را می‌دهم و دقیقه ۸۰ دیدم پاس می‌دهند گفتم انرژی‌ام را می‌برم بیرون. دیگر انرژی من هیچ کاری نمی‌کند. اتفاق عجیبی بود. ما به رستوران رفتیم که شام بخوریم و تلویزیون لابی هتل ۳۰ ثانیه از ما جلوتر بود. دقیقه ۹۲ همه بلند شدیم و شام را شروع کردیم. ناراحت شده بودیم و می‌گفتیم چرا عراق پنج تا خورد، چرا کره مساوی نکرد و ... 

بیرانوند گفت: یکباره یک صدایی در لابی بلند شد. من هیچوقت دوست ندارم آن صحنه امیر خان را ببینم. اگر آنجا باشم، واقعا چشم‌هایم را می‌بندم. اگر بخواهم تعریف کنم، برایش گریه می‌کنم. امیر خان سرد شده بود و بلند شد برود که یک صدایی از لابی بلند شد. امیر خان گفت چی شد و کی زد؟ پرچم‌های یاحسین در رستوران‌مان گذاشته بودیم و زمانی که سمت تلویزیون می‌رفت، گل را که دید، خوشحالی نکرد و مستقیم سمت پرچم یاحسین رفت و دو دستی پرچم را بغل کرد. من صندلی را روی میز ناهار خوری پرتاب کردم. امیر خان برگشت و دوباره رفت. دست خودش نبود، چشمش به پرچم یاحسین می‌خورد می‌رفت. یکباره محمد محبی از بیرون آمد و گفت تمام شد. ما دیگر تلویزیون را ندیدیم. حلقه بسته بودیم و شادی می‌کردیم.

دروازه‌بان تیم ملی با اشاره به تغییر نتیجه در دقایق پایانی اداحه داد: محمد خلیفه با گوشی می‌دید و ۲۰-۳۰ ثانیه جلو بود و گفت اتریش زد. گفتیم‌ نمی‌زند، توپ وسط نیمه است. وقتی گفت زد، سانتر که شد من گفتم پس این سانتر گل است. همان توپ گل شد و یک سکوتی آنجا را گرفته بود، آن شب که هیچ، حتی روز بعد هم بچه‌ها نتوانستند شام و ناهار بخورند. مگر می‌شود؟ یک چیزی که من از این جام جهانی یاد گرفتم این بود که خدا می‌گوید شما تلاش کنید و من یک حرکتی برایتان انجام می‌دهم. من این را یاد گرفتم تا خدا نخواهد، اتفاقی نمیفتد. یک مثالی بچه‌های شما زدند و گفتند ما که مرده بودیم، چرا زنده‌مان می‌کنی و دوباره می‌کشی؟ واقعا اتفاقی که افتاد، باید به فال نیک بگیریم.

بیرانوند در خصوص مسائلی که پس از حذف ایران در فضای مجازی مطرح شد، اظهار داشت: یک چیزی می‌خواهم بگویم که خیلی من را ناراحت می‌کند. گفته بودند به خاطر کارما بالا نرفتید. چه کارمایی؟ ایتالیا را چه کارمایی گرفت که سه دوره است جام جهانی نمی‌آید؟ ژاپن را که دقیقه ۹۵ گل می‌خورد، کارمای کجا گرفته؟ عراق پنج تا می‌خورد، عربستان، ازبکستان، قطر چطور؟ قطری که همه می‌گوییم مردمش از لحاظ ثروت عالی زندگی می‌کنند، چه چیزی پشت‌شان است؟

او در پایان گفت: من نمی‌گویم رکورد نسل‌های دیگر را شکاندیم که نسل‌های دیگر ناراحت شوند. ناراحت نشوید، علی بیرانوند رکورد خودش را شکست چون جام جهانی بودم. دو جام جهانی رفتم و باخت داشتم اما این جام جهانی رکورد خودمان را شکستیم. شما ناراحت نباشید، اصلا کاری با شما نداریم. من هر چه دو دو تا چهارتا می‌کنم درک نمی‌کنم اگر ما بخواهیم مردم را خوشحال کنیم، چه چیزی از آنها کم می‌شود؟ اگر چیز مهمی است، خداحافظی کنیم.