به گزارش "ورزش سه"، دنبال‌کنندگان ورزش در ایران شاید بر این باور باشند که در سال‌های اخیر، هرچقدر کشتی توانسته موفق عمل کند و دستاوردهای بین‌المللی کسب کند، فوتبال نه در رده باشگاهی و نه ملی، آن‌طور که باید انتظارات را برآورده نکرده است. همین مسئله هم باعث شد تا در مقطعی صحبت از آن شود که سکان فدراسیون فوتبال به علیرضا دبیر سپرده شود تا او به عنوان مدیر موفق رشته کشتی، با توجه به علاقه زیادش به فوتبال، بتواند با همان سبک مدیریتی نتیجه‌گرا و توسعه ‌محور که در کشتی پیاده کرد، وضعیت مدیریت فوتبال را هم سر و سامان دهد. البته این پیشنهاد موافقان و مخالفان خاص خودش را داشت و در نهایت هم عملی نشد. 

علیرضا دبیر که امشب به عنوان میهمان ویژه در برنامه برجام26 حاضر شده بود، در بخشی از صحبت‌هایش به این سوال جواب داد که آیا به اندازه کشتی، فوتبال را هم می‌شناسد. توضیحات دبیر اینطور شروع شد:
«آقای تاج را از صمیم قلب دوست دارم. همیشه به بچه های تیم ملی می‌گویم قبل از اینکه قهرمان المپیک شوی باید خودت، خودت را روی سکو ببینی. اگر تو رئیس فدراسیونی باشی که قبول نداشته باشی تیمت می‌تواند قهرمان شود، بقیه هم نمی‌توانند چنین ذهنیتی داشته باشند. ما از مسابقات 1948 لندن تا مسابقات 2021 در کل ادوار المپیک 7 تا 8 مدال المپیک گرفتیم. از 2021 تا 2024 هم سه مدال المپیک گرفتیم. یعنی در 80 سال 7 مدال و 3 سال سه مدال. پس می‌شود، چون در همه رشته‌ها خوب هستیم اما با زحمت کشیدن.»

او در واکنش به سوال یکی از بینندگان برنامه که آیا ایشان می‌تواند برای چهار سال ریاست فدراسیون فوتبال را بر عهده بگیرد تا فوتبال از این وضعیت خارج شود نیز پاسخ جالبی داد:
«نه، من اصلا هیچ برنامه‌ای ندارم واقعا. اولین نفر خداداد مخالف است (با خنده). واقعا قبل از اینکه آقای تاج بیاید، یک بحث جدی مطرح شد حتی از جاهای مختلفی که فکرش را هم نمی‌کنید. اولین نفر هم ایشان (اشاره به خداداد عزیزی) به من گفت تو لازم نکرده بیایی. آنقدر مرا دوست دارد که برادرانه به من گفت نمی‌گذارم تو بیایی. واقعا هیچ برنامه‌ای ندارم ولی امیدوارم خود آقای تاج، هیئت رئیسه و تیم خوبش موفق باشند. باور دارم که ما در همه چیز خوب هستیم.»

رئیس فدراسیون کشتی درباره شدت علاقه‌اش به فوتبال تاکید کرد:
«فوتبال زندگی من است. یک نکته درباره جام جهانی بگویم؛ می‌دانید هنوز یک بازی هم از دست من در نرفته؟ سال 1986 من حدودا 9 ساله بودم. پدر من با پدر خدابیامرز آقای خیابانی رفیق بوده؛ یک تلویزیون کوچک داشتیم و در کل محله ما یک خانه دو طبقه بود. پدرم آنتن را برده بود بالای آن ساختمان، قابلمه هم گذاشته بود تا تصویر بیاید و من بتوانم مارادونا را ببینم. من آن زمان عاشق فوتبال شدم و واقعا زندگی من، مارادونا بوده. من فوتبال را اینجوری دوست دارم.»