به گزارش ورزش سه، آرژانتین با پیروزی دو بر یک مقابل انگلیس در آتلانتا، برای دومین دوره متوالی به فینال جام جهانی رسید. در این مسابقه، لیونل مسی با نمایشی درخشان، الهام‌بخش بازگشت تیمش بود؛ بازگشتی که تا حدی نیز نتیجه تاکتیک‌های محافظه‌کارانه توماس توخل پس از پیش افتادن انگلیس با یک گل بود.

آرژانتین حالا باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن از نظر روحی و جسمی ریکاوری کند، چراکه یکشنبه در نیویورک به مصاف اسپانیا خواهد رفت. آنها این فرصت را دارند که نخستین تیم پس از برزیل ۱۹۶۲ باشند که از عنوان قهرمانی جهان دفاع می‌کند.

اما برای انگلیس، این شکست نسخه‌ای پیشرفته‌تر از ناکامی‌های همیشگی بود؛ تیمی که پس از گل اول، عقب نشست و در نیم ساعت پایانی توپ و میدان را کاملاً به آرژانتین واگذار کرد. نتیجه هم دو گل از انزو فرناندس و لائوتارو مارتینس و حذف از جام بود.

آیا مسی دیگر به بحث «GOAT» پایان داده است؟
اگر هنوز هم معتقد نیستید که لیونل مسی بزرگ‌ترین فوتبالیست تاریخ است، واقعاً چه چیزی می‌تواند نظرتان را عوض کند؟ قهرمانی دوم در جام جهانی؟ تبدیل شدن به اولین تیمی که پس از ۶۴ سال از عنوانش دفاع می‌کند؟ گل زدن در فینال؟ دو گل؟ یا حتی هت‌تریک؟ 

پیروزی برابر انگلیس یک بار دیگر نشان داد که متوقف کردن مسی تقریباً غیرممکن است. گاهی ممکن است او یک مسابقه گل نزند و گاهی هم واقعاً بتوانید مهارش کنید، اما در اغلب مواقع راهی برای ضربه زدن پیدا می‌کند.

انگلیس با دادن فضای زیاد در پشت محوطه جریمه، دقیقاً شرایط مطلوب او را فراهم کرد. می‌توان از تاکتیک‌های توخل پس از گل اول انتقاد کرد، اما شاید نتوان بابت شکست مقابل مسی سرزنشش کرد.

در ابتدای جام صحبت‌های زیادی درباره درخشش ستاره‌های بزرگ مطرح بود و واقعاً هم بازیکنانی مانند کیلیان امباپه، ارلینگ هالند، وینیسیوس جونیور، هری کین، جود بلینگهام و مایکل اولیسه عملکرد خوبی داشتند و گل زدند.
کریستیانو رونالدو هم تا حدی در این گروه قرار می‌گیرد، هرچند حضورش بیشتر بار اضافی برای تیم بود، اما در نهایت سه گل در پنج بازی به ثمر رساند.

با این حال، در پایان فقط یک نفر باقی مانده است. هیچ‌کدام از آن ستاره‌ها نتوانستند در لحظه نیاز، تیم‌شان را به دوش بکشند. هیچ‌یک در بازی حذف تیم ملی‌شان گل نزدند، پاس گل ندادند یا تأثیر تعیین‌کننده‌ای نداشتند.

اما مسی همچنان تفاوت را رقم می‌زند. او مقابل انگلیس گل نزد، اما هر دو گل آرژانتین را ساخت؛ یکی با یک پاس ساده و دیگری با سانتری فوق‌العاده. او بار دیگر به فینال جام جهانی رسیده و تمام ستاره‌های دیگر راهی خانه شده‌اند. این یعنی عظمت؛ عظمتِ بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ.

حالا بازی رده‌بندی جام جهانی (یا به تعبیر فیفا «فینال برنز») فاصله زیادی غم‌انگیزترین مسابقه فوتبال ندارد. فرانسه و انگلیس باید پس از شکست‌های تلخ نیمه‌نهایی، روز شنبه در میامی به میدان بروند و وانمود کنند که این مسابقه اهمیت دارد.

البته این بازی کاملاً بی‌ارزش نیست. کسب مقام سوم از چهارم بهتر است و این مسابقه فرصتی برای بازیکنانی است که کمتر بازی کرده‌اند. همچنین کیلیان امباپه می‌تواند برای کسب کفش طلای جام تلاش کند. او اکنون با هشت گل در کنار مسی قرار دارد و شاید گل زدن مقابل انگلیسی که از نظر روحی افت کرده، آسان‌تر از گلزنی مسی برابر خط دفاع مستحکم اسپانیا باشد.

با این حال، واقعیت این است که هیچ‌کس واقعاً این مسابقه را نمی‌خواهد. بازیکنان نزدیک به شش هفته از خانه دور بوده‌اند، تورنمنتی طاقت‌فرسا را پشت سر گذاشته‌اند و اکنون فقط به استراحت پیش از آغاز فصل باشگاهی نیاز دارند. شنبه، آنها احتمالاً ترجیح می‌دهند در هر جای دیگری از دنیا باشند، جز زمین مسابقه.