دوست دارم جوری بمیرم که بعدها نگویند، تُف به قبرش و گور باباش که مُرد. بگویند حیف شد. دوست دارم از یاد آدم ها نروم. اکبر عبدی بعد از 66 سال زندگی همانگونه فوت کرد که دلش می خواست.

به گزارش دنیای اقتصاد، حرف زدن درباره یکی از نوابغ بازیگری سینما و تلویزیون ایران هم کار راحتی است و هم کاری سخت. سهل و ممتنع است گفتن از کسی که برای چند نسل خاطره ساخته است. اکبر عبدی سرانجام جمعه فوت کرد و این بار خبر اما شایعه نبود و خیلی زود در رسانه های رسمی تایید شد.

او مدت ها درگیر بیماری بود و به همین دلیل چند بار شایعه فوتش در فضای مجازی پیچید و علاقه مندانش را بهت زده کرد. با این حال روز جمعه آخرین ساعت های حضور یک نابغه در دنیا بود. بسیاری از فیلم سازان و منتقدان معتقدند عبدی نابغه بازیگری ایران در نیم قرن اخیر بوده است. نقش های متفاوتی که جان داده گواه ذوق و نبوغ و شیرینی اش در بازیگری است.

محمدرضا شریفی نیا بازیگر سینما و از دوستان اکبر عبدی می گوید شاید هر 500 سال یک بار بازیگری مثل اکبر عبدی پیدا شود.

او گفته به نظر من اکبر عبدی منتقدین را دیوانه کرده، وقتی در عمق تفکر و نگاه و زندگی و بازیگری اکبر عبدی بروی، دیوانه می شوی.

100 لهجه ایرانی را به زیبایی، بهتر از خود کسانی که اهل آن لهجه هستند را صحبت می کند. از بچه دوساله بازی می کند تا مرد 110 ساله. از دختر دوساله در قنداق بازی می کند تا پیرزن 110 ساله. این یک پدیده در جامعه بازیگری است. اصلا با هیچ کس قابل مقایسه نیست. 500 سال یک بار شاید کسی مثل او پیدا شود. باید 500 سال بگذرد تا اکبر عبدی دیگری بیاید.

شاید خیلی ها او را با نقش های کمدی اش به خاطر بیاورند اما در کارنامه اش ده ها نقش جدی و تلخ وجود دارد که نشان می دهد او در هر ژانری می توانست یک شخصیت خلق کند و ذهن مخاطبانش را به تسخیر در بیاورد. اکبر عبدی به معنای واقعی کلمه هنرمند بود و خودش را شریک غم ها و شادی های مردم می دانست.

در این ماه ها مدام از صفحه شخصی اش با مردم در ارتباط بود و یکی از آخرین فیلم هایی که منتشر کرده در انتقاد از پرداخت یارانه یک میلیونی است که در جایی با گریه می گوید وقتی روغن یک میلیون و 600هزار تومان است با یک میلیون تومان یارانه چه می شود کرد؟ او در ادام می گوید من از خدا می خواهم به همه کمک کند.