عبدالله جوادی آملی، از مراجع عظام تقلید، گفت: من 70 سال قبل از حوزه پربرکت تهران یعنی مدرسه مروی به مدرسه فیضیه منتقل شدم. همان روزی بود که اسراییل به مصر حمله کرده بود. من جلوی کتابخانه مدرسه فیضیه قدم می زدم، ببینم که اینها چه می گویند، آقای بروجردی چه کار می خواهد بکند!

وی افزود: همه متحیّر بودند که آیا آقای بروجردی مجاز است یک مجلس دعا _ یعنی دعا _ نه سیاست، نه کنگره؛ یک مجلس دعایی برای مصری های مسلمان بگیرد که گرفتار اسراییل نشوند یا نه، آیا اجاره دارند یا نه! و بالاخره هم معلوم شد که اجازه ندارد؛ این وضع هفتاد سال قبل ما بود!

جوادی آملی تصریح کرد: مستحضرید مرحوم آقای بروجردی آن چنان که مثل بزرگان دیگر وارد سیاست بشود، مثل آقای کاشانی و اینها نبود؛ می خواستند یک مجلس دعایی برای مردم مصر علیه اسراییل تشکیل بدهند که اسراییل اینها را از پا درنیاورد، نتوانستند؛ ما این جور بودیم!

او تاکید کرد: بنابراین ما الآن باید شب و روز شاکر باشیم که از آن درجه ای که اصلاً ما را به حساب نمی آوردند به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کرده است و ماند! این معجزه نیست؟ معجزه حتماً این است که یک سنگ حرف بزند؟!

او در ادامه گفت: هیچ فکر می کردیم که ما دو ابرقدرت را چُماله کنیم؟! دنیا فکر می کرد؟ خود آن ها فکر می کردند؟ این آقای بروجردی بیچاره می خواست یک مجلس دعا برقرار کند، نتوانست! الآن شده این! این همین جوری پیدا شد؟! خیلی بی انصافی است اگر ما حق شناسی نکنیم!

دیدار با ائمه جمعه و جماعات استان تهران. دماوند 1405/04/24