​ ماهی ماندارین (Mandarin Fish) تنها جاندار زمین است که رنگ آبی بدنش را به جای بازتاب نور، از طریق سلول های زنده سیانوفور (Cyanophore) تولید می کند.

بدن او فاقد پولک است و با غدد سمی پوشانده شده که یک زره بیوشیمیایی نفوذناپذیر می سازد.

اما چطور این زیبایی خیره کننده می تواند کشنده باشد؟ لایه لزج روی پوست او حاوی سموم پلی پپتیدی است که به محض تماس، کانال های عصبی شکارچی را مسدود کرده و سوختگی شیمیایی شدیدی ایجاد می کند.

در واقع این طرح های زیبای ماهی، یک سیستم هشدار برای اعلام سمیتِ سلول های او و تابلوی خطر مرگ است. سوال اینجاست، آیا لمسِ این ماهی به تجربه یک سوختگی شیمیایی می ارزد؟