تصور کنید در دل یک منطقه کوهستانی و صعب العبور، جایی که جزو عرصه های طبیعی و ارزشمند کشور محسوب می شود، با آثاری از حفاری های گسترده روبه رو شوید. مسیرهایی که به نظر می رسد برای عبور ماشین آلات سنگین باز شده اند، زمین هایی که با تجهیزات مکانیکی زیر و رو شده اند و سفال ها و کوزه های قدیمی شکسته ای که بی توجه به ارزش تاریخی شان، در اطراف رها شده اند.

دیدن چنین صحنه ای یک سؤال بزرگ را در ذهن هر شهروندی ایجاد می کند:اگر این حفاری ها غیرمجاز بوده اند، چگونه ماشین آلات سنگین توانسته اند به چنین منطقه ای وارد شوند و این حجم از عملیات را انجام دهند؟ و اگر مجوزی برای چنین اقدامی وجود داشته، چرا هیچ توضیح شفافی درباره آن به افکار عمومی ارائه نشده است؟

میراث تاریخی و طبیعی این سرزمین، متعلق به همه مردم ایران است؛ سرمایه ای که اگر از بین برود، دیگر قابل بازگشت نیست. هر کوزه، هر سفال و هر اثر تاریخی، بخشی از هویت و گذشته این کشور است و شکستن یا نابودی آن، تنها از بین رفتن چند قطعه سفال نیست؛ بلکه از دست رفتن بخشی از تاریخ ماست.

متأسفانه در سال های اخیر، سودجویانی که به دنبال یافتن اشیای تاریخی و کسب منفعت شخصی هستند، خسارت های جبران ناپذیری به آثار تاریخی و محیط های طبیعی وارد کرده اند. آنچه بیش از همه مردم را نگران می کند، این است که چنین اقداماتی گاهی در مناطقی رخ می دهد که انتظار می رود تحت نظارت و حفاظت بیشتری باشند.

از دستگاه قضایی، نهادهای مسئول، متولیان حفاظت از میراث فرهنگی و مسئولان منابع طبیعی انتظار می رود این گونه موارد را با دقت بررسی کنند و در صورت وقوع هرگونه حفاری غیرمجاز، عاملان آن را شناسایی و با آنان برخورد قاطع و قانونی داشته باشند. همچنین افکار عمومی حق دارد بداند در چنین مناطقی چه اتفاقی افتاده و چه اقداماتی برای جلوگیری از تکرار آن انجام خواهد شد.

حفظ میراث تاریخی و طبیعت کشور، فقط وظیفه یک سازمان نیست؛ مسئولیتی ملی است. اگر امروز در برابر تخریب آثار تاریخی و منابع طبیعی سکوت کنیم، فردا چیزی برای تحویل دادن به نسل های بعد باقی نخواهد ماند.