به نقل از ایسنا، پل ها بسیار فراتر از سازه هایی هستند که مردم را از یک سوی یک مانع به سوی دیگر منتقل می کنند. بهترین پل ها مسیرهای تجاری را گشوده اند، شهرها را به یکدیگر متصل کرده اند، ساخت خطوط راه آهن و جاده ها را سرعت بخشیده اند و روش های مهندسی جدیدی را معرفی کرده اند که بعدها امکان ساخت سازه های متفاوت و بزرگ تر را فراهم کردند.

از یک پل قوسی چدنی در زادگاه انقلاب صنعتی گرفته تا پل های معلقی که تقریبا دو کیلومتر دهانه دارند، می خواهیم با این 10 سازه آشنا شویم به دلیل تاثیرشان بر حمل ونقل، جامعه و مهندسی مورد توجه قرار گرفته اند.

پل آیرون بریج (Iron Bridge) که در سال 1779 بر فراز رودخانه سِوِرن در انگلستان تکمیل شد، به طور گسترده به عنوان نخستین پل آهنی جهان شناخته می شود.

اهمیت این پل بسیار فراتر از ایجاد یک مسیر عبور ساده بود. این سازه نشان داد که می توان از چدن برای ساخت سازه ای بزرگ و باربر استفاده کرد؛ آن هم در دوره ای که انقلاب صنعتی در حال متحول کردن تولید فلزات بود.

این پل به تثبیت آهن به عنوان یک ماده جدی و قابل اتکا در ساخت وساز کمک کرد و به نمادی ماندگار از مهندسی دوران صنعتی تبدیل شد. ساخت آن همچنین به توسعه منطقه اطراف آیرون بریج کمک کرد؛ منطقه ای که یکی از مهم ترین مناطق صنعتی بریتانیا به شمار می رفت.

پل ریالتو (Rialto Bridge) که در سال 1591 تکمیل شد، جایگزین چندین پل چوبی شد و تا قرن نوزدهم، تنها مسیر پیاده روی میان دو سوی کانال بزرگ ونیز بود.

قوس سنگی منفرد این پل بیش از 28 متر دهانه دارد و امکان عبور قایق ها را از زیر آن فراهم می کند. پایه های پل نیز بر روی هزاران شمع چوبی ساخته شده اند.

پل ریالتو چیزی فراتر از یک مسیر عبور بود. این پل مرکز سیاسی ونیز را به قلب تجاری شهر متصل می کرد و به جابه جایی مردم و کالاها در یکی از بزرگ ترین شهرهای تجاری اروپا کمک می کرد.

پل معلق منای (Menai Suspension Bridge) که توسط توماس تلفورد طراحی و در سال 1826 افتتاح شد، نقطه عطفی در حوزه حمل ونقل و مهندسی پل های معلق بود.

دهانه اصلی 579 فوتی، معادل حدود 176 متر، هنگام تکمیل طولانی ترین دهانه پل در جهان بود و امکان عبور جاده مهم میان لندن و هولی هد را از روی تنگه خطرناک منای فراهم کرد.

مهم تر از همه، این پل نشان داد که پل های معلق می توانند برای ایجاد دهانه های طولانی و اقتصادی در مسیرهای جاده ای مورد استفاده قرار گیرند.

طراحی این پل برای چندین دهه بر توسعه پل های معلق تأثیر گذاشت و این نوع پل را به راهکاری عملی برای عبور از موانع بزرگ تبدیل کرد.

هنگامی که پل بروکلین در سال 1883 افتتاح شد، یکی از بلندپروازانه ترین پروژه های زیرساختی قرن نوزدهم بود.

طراحی جان روبلینگ ترکیبی از یک سیستم پل معلق با عناصر سخت کننده بود و در آن از کابل های فولادی استفاده شد. برج های عظیم سنگی نیز از این گذرگاه پشتیبانی می کردند.

این پل نشان داد که می توان از ترکیب فناوری های جدید و طراحی سازه ای برای ساخت پل هایی با ابعاد بی سابقه استفاده کرد و به یکی از نمادهای مهندسی قرن نوزدهم تبدیل شد.

پل چهارم (Forth Bridge) که در سال 1890 افتتاح شد، نخستین پل بزرگ چنددهانه جهان با سازه کنسولی بود.

سه برج عظیم و بازوهای کنسولی آن دهانه هایی به طول 521 متر ایجاد کردند و حدود 54 هزار تن فولاد نرم در ساخت این سازه به کار رفت.

این پل نقطه عطفی در گذار از آهن به فولاد بود و نشان داد که ساختارهای کنسولی می توانند بارهای سنگین و فواصل طولانی مورد نیاز راه آهن ها را تحمل کنند.

پل چهارم پس از گذشت بیش از 135 سال از افتتاحش، همچنان برای حمل ونقل ریلی مسافری و باری فعال است.

پل جورج واشنگتن هنگامی که در سال 1931 افتتاح شد، انتظارات درباره توانایی پل های معلق را به طور اساسی تغییر داد.

دهانه اصلی آن 3500 فوت، معادل حدود 1067 متر بود؛ یعنی تقریباً دو برابر طولانی ترین دهانه پل معلق قبلی.

اوتِمار آمان، مهندس ارشد پروژه، رویکردی سبک تر برای سازه سخت کننده پل توسعه داد که انعطاف پذیری بیشتری ایجاد می کرد و تقریبا 10 میلیون دلار در هزینه ها صرفه جویی کرد.

شاید مهم تر از همه این بود که آمان پل را از ابتدا با در نظر گرفتن امکان ساخت عرشه پایینی در آینده طراحی کرد.

این پیش بینی به پل اجازه داد از 6 خط در طبقه بالایی به یک گذرگاه عظیم 14 خطه تبدیل شود و به نمونه ای تاثیرگذار از طراحی زیرساخت ها با در نظر گرفتن نیازهای آینده تبدیل شد.

پل گلدن گیت در سال 1937 افتتاح شد؛ پس از آنکه مهندسان با چالش هایی مانند بادهای شدید، آب های عمیق، جزرومدهای قدرتمند و تنگه ای به عرض 1.7 مایل، حدود 2.7 کیلومتر روبه رو شدند.

دهانه اصلی معلق این پل با طول 4200 فوت، حدود 1280 متر، در زمان خود طولانی ترین دهانه پل در جهان بود.

اما اهمیت آن فقط به یک رکورد مهندسی محدود نمی شد. این پل حمل ونقل در اطراف خلیج سان فرانسیسکو را متحول کرد.

پیش از ساخت آن، منطقه مارین برای ارتباط با سان فرانسیسکو تا حد زیادی به کشتی های فری وابسته بود.

پروژه گلدن گیت نشان داد که پل های معلق می توانند از روی پهنه های آبی بسیار بزرگ عبور کنند و در عین حال از نظر اقتصادی و سازه ای نیز امکان پذیر باشند.

پل بندرگاه سیدنی که در سال 1932 تکمیل شد، به بخش مرکزی یک سیستم یکپارچه حمل ونقل جاده ای و ریلی تبدیل شد که سواحل شمالی و جنوبی شهر را به یکدیگر متصل می کرد.

قوس عظیم فولادی آن از دو سوی بندرگاه ساخته شد و سپس در بالای آب به یکدیگر متصل شدند.

در ساخت این پل بیش از 53 هزار تن فولاد و 6 میلیون پرچ به کار رفت.

این پل صرفا یک شاهکار مهندسی نبود؛ بلکه به تغییر چهره سیدنی مدرن کمک کرد و یک مسیر دائمی و پرظرفیت برای عبور از بندر ایجاد کرد؛ مسیری که پیش از آن، جابه جایی در این منطقه عمدتا تحت سلطه کشتی های فری بود.

پل آکاشی کایکیو ژاپن که در سال 1998 افتتاح شد، مهندسی پل های معلق را وارد دوران جدیدی کرد.

دهانه مرکزی 1991 متری آن همچنان طولانی ترین دهانه مرکزی در میان پل های معلق جهان است.

مهندسان برای ساخت این پل باید عواملی مانند بادهای شدید، زمین لرزه ها، جریان های قدرتمند جزرومدی و پی های عمیق در آب را در نظر می گرفتند.

این پل همچنین به نمونه مهمی از استفاده از فناوری های پایش در سازه های دارای دهانه بسیار طولانی تبدیل شد. حسگرها، تجهیزات جی پی اس و بادسنج ها به طور مداوم رفتار پل را بررسی می کنند.

مهندسی این سازه نشان داد که چگونه تحلیل های رایانه ای، مواد پیشرفته و پایش سازه ای می توانند در ساخت زیرساخت هایی با مقیاسی بی سابقه در کنار یکدیگر به کار گرفته شوند.

پل میلائو (Millau Viaduct) که در سال 2004 افتتاح شد، نشان داد که مهندسی مدرن پل چگونه می تواند یک مسیر بزرگراهی را به سازه ای تبدیل کند که تقریبا سبک و معلق در هوا به نظر برسد.

این سازه کابلی در سراسر دره تارن در فرانسه امتداد دارد و بلندترین دکل آن حدود 343 متر ارتفاع دارد.

عرشه باریک و برج های متعدد پل به بزرگراه اجازه می دهند بدون پیروی از عوارض زمین در پایین دره، از روی این دره عمیق عبور کند.

این پروژه نشان داد که چگونه می توان مواد مدرن، طراحی آیرودینامیک، ساخت وساز دقیق و مهندسی با کمک رایانه را با یکدیگر ترکیب کرد تا گذرگاه هایی طولانی و مرتفع ساخته شوند، در حالی که اثر فیزیکی و بصری آنها بر چشم انداز طبیعی به حداقل برسد.