به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اسپیس، تایتان از رودخانه ها، دریاچه ها و دریاهای هیدروکربنی مانند متان و اتان و سطوح کارستی از جمله غارها و حفره های زیرزمینی پوشیده شده است. هیچ کاوشگری نمی تواند به راحتی روی سطح آن حرکت کند اما یک وسیله پرنده احتمالا بتواند به موفقیت بیشتری در این زمینه دست یابد.

در همین راستا تحت برنامه NIAC ناسا یک گرنت جدید با هدف ساخت وسایل پرنده کوچکی که بتوانند این غارها را بررسی کنند، ایجاد شده است. به گفته دانیل درو استادیار دانشگاه هاوایی، البته هنوز مشخص نیست آیا ایروبات ها که SPARK نامیده می شود در زمان مناسب برای ارسال به فضا در ماموریت دراگون فلای ناسا به تایتان آماده باشند.

دلیل این امر آن است که SPARK در حال آغاز یک گرنت 9ماهه در فاز اول است و برای اینکه چشم‌انداز واقع‌بینانه‌تری برای پرتاب به وجود بیاید، این پروژه باید دست‌کم از فاز دوم که ممکن است تا دو سال طول بکشد نیز عبور کند. در این میان ماموریت دراگون فلای قرار است 2028 میلادی پرتاب شود اما اگر به تاخیر بیفتد، فرصت بیشتری برای اضافه شدن ایروبات به ماموریت وجود دارد.

درو در مورد پروژه SPARK می گوید: با فرض اینکه پنجره پرتاب برای ماموریت دراگون‌فلای را از دست داده باشیم، این برنامه چگونه با جدول زمانی فعلی ماموریت‌های تیتان هماهنگ می‌شود؟ نمی‌دانم.» با این حال، وی اظهار داشت که این ماموریت هر زمان که پرتاب شود، SPARK به لطف پیشران‌های یونی (الکتریکی) نوآورانه‌اش، شانس زیادی برای عملکرد موفقیت‌آمیز در تیتان دارد.

به گفته درو طراحی ایروبات می تواند استقامت، مانورپذیری و قدرت را در شرایط چالش برانگیز و دمای بسیار سرد (نزدیک به دمای کرایوژنیک) را فراهم آورد و در عین حال، آشفتگی ناشی از جریان هوای رو به پایین (downwash) را بر روی لایه‌های هیدروکربنیِ دارای اهمیت علمی، به حداقل برساند.

وی امیدوار استSPARK به ابزاری پیشرو در اکتشاف تایتان تبدیل شود.

وی از زمان فارغ التحصیلی از دانشگاه برکلی کالیفرنیا، مشغول کار روی نوع خاصی از پیشرانه های یونی به نام پیشرانش الکتروهیدرودینامیک است. وی با همکاری بنیاد ملی علوم آمریکا چند طرح برای پرواز را بررسی کرد و به ابداع روبات هایی که بتوانند بال هایشان را مشابه موجوات واقعی تکان دهند، علاقمند شد.

به طور خلاصه درو چند تحقیق درباره ابداع روبات های پرنده در مقیاس چند سانتیمتر که با پیشرانه های یون اتمسفری حرکت می کنند، نوشت. دستاورهادهای اوپیش از دریافت گرنت ناسا شامل چیزی بود که خود آن را خود آن را نخستین نمونه‌سازی عملگرهای EHD (نوعی ابزار مکانیکی) با فناوری ساخت در مقیاس میکرو می‌داند، و همچنین شامل قابلیت های دیگری را مانند همچون و سپس حمل محموله توسط یک «یونوکرافت» (ionocraft) در مقیاس سانتی‌متری برای نخستین بار نمایش می داد.

وی اکنون با پشتیبانی طرح ناسا امیدوار است مزایای پیشرانش EHD را بهتر بررسی کند.او خاطرنشان کرد کاربردهای دیگری نیز فراتر از پروژه تایتان ممکن است مطرح شود مانند هواپیماهای تمام‌برقی، پهپادهای مناسب فضای بسته و دسته‌های ریزپرنده‌ها تنها برخی از این ایده‌ها هستند.

هرچند به گفته او، کارایی آن‌ها محدود خواهد بود.

وی درباره پیشرانش EHD گفت: «نقطه ضعف بزرگ این فناوری، بازدهی پایین آن است. تا زمانی که پیشرفت چشمگیری حاصل نشود، رقابت واقعی آن با روش‌های متداول‌تر پیشرانش مانند روتورها و موتورهای جت — در بیشتر کاربردهای زمینی غیرممکن خواهد بود.