به گزارش ورزش سه، سعید عزت‌اللهی که یکی از بازیکنان تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ بود، در گفتگوی امشب خود با برنامه فوتبال برتر درباره شرایط ایران در این تورنمنت صحبت کرد و با عذرخواهی از مردم، تأکید داشت که بازیکنان و اعضای تیم ملی تمام توان خود را برای صعود به کار گرفتند. او با اشاره به شرایط دشوار آماده‌سازی، گفت هیچ بهانه‌ای برای ناکامی وجود ندارد و از اینکه نتوانستند شادی صعود را به مردم هدیه کنند، شرمنده هستند

عزت‌اللهی همچنین درباره اتفاقات بازی پایانی ایران برابر مصر توضیح داد و در بخشی‌ از صحبت‌هایش به نکته‌ای جنجالی اشاره کرد. او مدعی شد پس از اعلام پنالتی به سود ایران، مدافع میانی مصر به او پیشنهاد داده که دو تیم به تساوی رضایت بدهند تا هر دو راهی مرحله بعد شوند. 

صحبت‌های عزت‌اللهی را در ادامه می‌خوانید:

* بدون هیچ بهانه‌از از مردم عذرخواهی می‌کنم 
من اهل گلایه و مصاحبه نیستم و دوست ندارم فضا را متشنج کنم. جا دارد از همه مردم کشورم، چه هموطنانی که در ایران بودند و چه هموطنان خارج از کشور، به خصوص کسانی که در آمریکا با قلب‌شان به ما غرور دادند، عذرخواهی کنم. من فکر‌ می‌کنم چیزی که لایق مردم ما بود، اتفاق نیفتاد و شرمنده شدیم. دوست داشتیم که این شادی را از طریق فوتبال به مردم بدهیم اما شانس یار نبود یا خواست خدا بود. هیچ عذر و بهانه‌ای نمی‌توانم بیاورم. ما همه تلاش‌مان را کردیم، اما عذرخواهی می‌کنم اگر کافی نبود و نتوانستیم. 

* بهانه‌تراشی می‌کردند تا ذهن ما را مشغول کنند
چیزی که می‌توانم شهادت بدهیم این است که تک تک بچه‌ها و اعضای تیم ملی با همه وجودشان زحمت کشیدند که این اتفاق بیفتد. ما ببینید چه شرایط سختی برای آماده داشتیم و چه مسیر سختی داشتیم، از تغییر کمپ تیم ملی در مسابقات جام جهانی تا کلی داستان که ایجاد شد. هر روز بهانه‌تراشی می‌کردند که ذهن تیم ملی را مشغول کنند. زمانی که تیم ملی رسید، تایم کافی وجود نداشت تا یک تیم که وارد تورنمنت بزرگی مثل جام جهانی می‌شود، آماده شود. ما فقط چهار روز قبل از اولین مسابقه به قاره دیگری رسیدیم اما فکر می‌کنم تک تک بچه‌ها و اعضای تیم ملی با تمام قلب‌شان در زمین جنگیدند.

* روز آخر حضورمان در تورنمنت از ذهنم پاک نمی‌شود
ما همیشه گفته‌ایم از لحاظ امکاناتی و بازی‌های تدارکاتی و سخت‌افزارهایی که همه تیم‌های جام جهانی داشتند، نداشتیم. ما فقط رفته بودیم که هر چه در بدن و پاهایمان است، بگذاریم و بجنگیم و آخرش هم نشد. قطعا یکی از تلخ‌ترین صحنه‌هایی که تا آخرین روز زندگی‌ام در خاطرم می‌ماند، روز آخری است که با توجه به بازی‌های باقی‌مانده طی کردیم، مخصوصا ردوبدل شدن آن گل‌ها در بازی الجزایر و اتریش. جو طوری بود که هیچوقت از یادم نمی‌رود. نه تنها من، فکر می‌کنم آن لحظه از ذهن تک تک مردم‌مان هم پاک نشود‌.

* شاید خدا می‌خواست درسی به ما بدهد
شاید باورتان نشود در همان ۲۰ ثانیه‌ای که الجزایر گل زد، داشتم مسیج تبریک می‌گرفتم و بعد از ۲۰ ثانیه که باز کردم، دیدم همه پاک کرده‌اند. از آن زمان حدود یک ماه و نیم گذشته اما مدام این سوال برای من بوده که چرا این اتفاق نیفتاد و کجای کار مشکل است اما در نهایت می‌گویم شاید خدا می‌خواست چیزی را نشان بدهد و درسی را به ما بدهد. شاید باید تغییراتی در خودمان ایجاد کنیم. من از دقیقه ۷۰ بازی الجزایر و اتریش دیگر نگاه نکردم و به اتاقم رفتم، چون انقدر از نوع بازی دو تیم شوک بودیم که من به اتاق رفتم و گفتم دیگر امیدی ندارم. از روی اپلیکیشن‌هایی که به صورت لایو نتایج را می‌زنند، دنبال می‌کردم. اگر دیده باشید در اپلیکیشن نشان می‌دهد توپ کجا جابجا می‌شود و در مقطعی مدام توپ به وسط زمین می‌رفت و دوباره به خط دفاعی برمی‌گشت.

* مدافع مصر به من گفت بیایید مساوی کنیم
من که دوست ندارم قضاوتی کنم اما شاید اگر ما هم در موقعیت الجزایر و اتریش بودیم، ترجیح‌مان همین اتفاق بود. حتی در بازی مصر هم زمانی که ما گل اول را بر خلاف جریان بازی خوردیم، دوچندان حمله می‌کردیم که پنالتی شد. قبل از پنالتی، دفاع وسط مصر که بازیکن تیم العین است و رفاقتی با هم داریم، آمد و با من صحبت کرد و لطفا با بچه‌هایتان صحبت کن، با مساوی هر دویمان بالا می‌رویم. من به او گفتم ما که کاری نداریم، شما به ما گل زدید. گفت نه این بازیکن‌مان جوان بود و بازی اولش بود و جوگیر بود. شما بیایید مساوی کنیم و دو تیم بالا برویم. من هم گفتم باشه. از شانس ما هم پنالتی خراب شد و بدتر استرس گرفتیم.

* تا لحظه آخر جنگیدیم تا خودمان تعیین‌کننده باشیم
در نیمه دوم استرس را از چهره‌های بازیکنان مصر می‌فهمیدیم، مخصوصه یک ربع آخر همه کار می‌کردند که فقط بازی را نبازند. با تنها دفع توپ و دفاع کردن‌شان طوری خوشحالی می‌کردند که انگار از مرحله حذفی صعود می‌کنند، در صورتی که مساوی بودیم. یک مساوی تا این حد برایشان ارزشمند بود و به هر دری می‌زنند. اول بازی هم از لحاظ روانی می‌خواستند این ذهنیت را برای بچه‌های ما ایجاد کنند که به مساوی راضی شویم، در صورتی که ما اینطور نبودیم و تا لحظه آخر همه کار کردیم که خودمان تعیین‌کننده باشیم. این هم یک تجربه‌ای است که امیدارم در آینده از آن استفاده کنیم.