به گزارش "ورزش سه"، این مسابقه از همان ابتدا برای اتلتیکومادرید گره خورده بود. با گذشت بیش از یک ساعت از شروع بازی، اتلتیکو هنوز نتوانسته بود راهی برای نفوذ به ساختار دفاعی مالاگا پیدا کند. مالاگا آماده بود بازگشت خود به بالاترین سطح فوتبال اسپانیا را به یک جشن بزرگ تبدیل کند.

در همین شرایط بود که کانگ‌ این لی که در نیمه دوم به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، توپ را گرفت. او با تغییر موقعیت خود، با چند حرکت بدن و فریب مدافعان یکی پس از دیگری از آن‌ها عبور کرد و در نهایت ضربه‌ای کات‌دار و تماشایی زد که سرانجام قفل بازی را شکست. 

ورزشگاه متروپولیتانو حالا قهرمان جدیدی پیدا کرده بود. البته بائنا نیز در ادامه از نخستین دقایق حضورش در این تابستان استفاده کرد و یک ضربه آزاد فوق‌العاده را به گوشه بالای دروازه فرستاد تا کار را تمام کند.

بد نیست یادآوری شود که این مسابقه روز چهارشنبه برگزار شد که به قیمت از دست رفتن زمان ارزشمندی برای بازگشت بازیکنان اتلتیکو که در جام جهانی حضور داشتند، تمام شد. دلیل این تصمیم نیز این بود که باشگاه بیش از برنامه‌ریزی ورزشی، به درآمد حاصل از برگزاری کنسرت‌ها در ورزشگاه توجه کرده بود.

لالیگا ابتدا پیشنهاد کرده بود این مسابقه هفته آینده برگزار شود، اما فارغ از اینکه این زمان برای سیمئونه بهتر بود یا بدتر، تا آن زمان متروپولیتانو دیگر در اختیار فوتبال نبود و قرار بود در خدمت کنسرت‌های د ویکند، خواننده سرشناس، باشد. برگزاری این کنسرت‌ها همچنین باعث آسیب به زمین چمن می‌شد و همین موضوع اتلتیکو را مجبور می‌کرد دیدارهای هفته‌های سوم، چهارم و پنجم را خارج از خانه برگزار کند.

همه‌چیز بود، جز فوتبال.

با در نظر گرفتن چنین شرایطی و حضور یک مالاگای آماده و سرسخت در مقابلش، دیه‌گو سیمئونه ترکیب تیمش را با بازیکنانی پر کرده بود که فصل گذشته در تیم دوم بازی می‌کردند؛ حتی یک بازیکن از تیم جوانان و چند بازیکن قرضی که فرصت چندانی برای بازی پیدا نکرده بودند نیز در ترکیب قرار داشتند.

ترکیب اتلتیکو تقریباً هیچ شباهتی به تیمی که قرار است در ادامه فصل ببینیم نداشت و تنها چهار بازیکن در ترکیب حضور داشتند که می‌توان آن‌ها را گزینه‌های اصلی ترکیب اصلی دانست. انگار امتیازهای ماه اوت ارزشی برابر با امتیازهای ماه آوریل نداشتند. اما داشتند، آن هم بسیار زیاد. این موضوع بعداً مشخص شد.

به همین دلیل، وقتی نیمه اول با همان شرایطی به پایان رسید که مسابقه آغاز شده بود، این نتیجه برای مالاگا، تیم میزبان، تقریباً یک خبر خوب محسوب می‌شد. 

مالاگا خوشحال بود که همچنان با ۱۱ بازیکن به بازی ادامه می‌دهد؛ چرا که داور در صحنه مربوط به خورخه دومینگز برای دادن کارت زرد دوم، به اندازه کارت زرد اول شجاعت به خرج نداد.

هر بازیکن اتلتیکو انگار جداگانه برای خودش بازی می‌کرد و لوکمن نیز در نقش مهاجم نوک از جریان بازی خارج بود. در سوی مقابل، شاگردان فونس با تسلط قابل قبولی بازی را کنترل می‌کردند و اگر مشکلی هم داشتند، بیشتر در تلاش قابل تحسینشان برای بازی‌سازی از عقب زمین بود.

با این حال، نخستین موقعیت را لارینا ایجاد کرد. بعد از وقفه نوشیدن آب، خواکین هم صاحب یک موقعیت شد. سپس اوبلاک در یک حمله دیگر دو بار مجبور شد دستکش‌هایش را به کار بگیرد؛ هرچند در هر دو صحنه کمک‌داور پرچم خود را بالا برده بود و موقعیت‌ها در نهایت آفساید اعلام شدند.

در سمت دیگر زمین نیز تنها یک ضربه پشت‌پای آرنائو وجود داشت که نزدیک بود مندوزا را در موقعیت گل قرار دهد و پس از آن هم خود این بازیکن یک شوت زد. در مجموع، موقعیت‌های بسیار کمی ایجاد شد که به خوبی نشان می‌داد چرا برخی معتقد بودند مسابقه از نظر ترکیب دو تیم بسیار متعادل‌تر از چیزی بود که تفاوت جایگاه و اعتبار دو باشگاه روی کاغذ نشان می‌داد.

ورود بازیکنان اصلی و باز شدن گره بازی

یورنته در نیمه دوم وارد زمین شد و خیلی زود بائنا، جولیانو و کانگ‌ این لی نیز به میدان آمدند. ورود این بازیکنان باعث شد بازی کم‌کم به سمت دروازه مالاگا کشیده شود. یکی از دلایل اصلی این اتفاق نیز حضور کانگ‌ این لی بود که هر زمان فرصت پیدا می‌کرد، با توجه به شماره ۷ روی پیراهنش، مستقیم به سمت دروازه حریف حرکت می‌کرد.

در یکی از همین حملات، سرانجام قفل بازی باز شد. لوکمن هم بار دیگر با واکنش دروازه‌بان حریف روبه‌رو شد و هانکو نیز ضربه‌ای زد که به تیر افقی دروازه برخورد کرد. اما در نهایت بائنا کار را تمام کرد و به مشکلی که تا آن لحظه برای اتلتیکو به یک دردسر جدی تبدیل شده بود، پایان داد.