به نقل از دنیای اقتصاد، تئاتر-ارکسترال آرش به تهیه کنندگی علی محتشم، کارگردانی علی سرابی و نویسندگی امید سهرابی از هفته دوم شهریورماه 1405 در رویال هال اسپیناس پالاس تهران روی صحنه می رود. قرار است در این اثر چهره هایی همچون نوید محمدزاده، علی شادمان، مهدی پاکدل، شیدا خلیق، آرش دادگر، طناز طباطبایی و... ایفای نقش کنند. پیش فروش بلیت این نمایش از دیروز آغاز شده و قیمت چهار میلیون و 980هزارتومانی اش مخاطبان تئاتر را غافلگیر کرده است.

ماجرای قیمت گذاری های غیرمعمول تئاتر از تیرماه سال 1403 و با اجرای پروژه سی صد با بازی علی نصیریان، گوهر خیراندیش، بهرام رادان، نوید محمدزاده و بهرام افشاری داغ شد که قیمت بلیتش 890هزار تومان بود. بعد از آن در آبان سال 1404 نمایش الیور توییست به کارگردانی حسین پارسایی از این جهت جنجالی شد که قیمت بلیت هایش از 390هزار تومان شروع می شد و به دو میلیون تومان می رسید.

در ماه های اخیر این شیوه قیمت گذاری با انتقادهای زیادی روبه رو شد و خیلی ها از شکل گیری تئاتر لاکچری در فضای فرهنگی ایران حرف زدند. منتقدان می گویند این روند موجب دلزدگی مخاطبان همیشگی و وفادار تئاتر شده و موجب طبقاتی شدن تئاتر برای مخاطبان خواهد شد. دیروز حمیدرضا نعیمی، کارگردان و بازیگر، با پیامی خواستار رسیدگی فوری به این موضوع شد. همچنین شکرخدا گودرزی، کارگردان تئاتر، نوشت: سال ها پیش زمانی که علی مرادخانی معاون هنری وزارت ارشاد بود و اولین کار به اصطلاح لاکچری به کارگردانی فردی که سابقه کارهای مناسبتی در کارنامه اش بود روی صحنه رفت، همان موقع به معاون هنری اعتراض کردم و مطلبی منتشر کردم و گفتم این ره که می روی به ترکستان است ولی او گفته بود می خواهیم ذائقه تماشاگر را تغییر دهیم! گودرزی در ادامه نوشته است: گفتم: تغییر این ذائقه نه برای تئاتر خوش یمن است نه برای اهالی و تماشاگران تئاتر! گفتم: رشد این گونه تئاتر، راه را بر تئاتر اندیشه ورز خواهد بست! گفتم: در تمام دنیا دولت ها برای گسترش تئاتر سوبسید می دهند، گاهی این سوبسید تهاتری است و با بخشودگی مالیاتی و امکان استفاده از تسهیلات بانکی همراه است! گفتم: تولید چنین تئاترهایی با بلیت های آنچنانی موجب می شود تئاتر از سبد خرید قشر فرهنگی ما که عموما اقشار میانی هستند حذف شود! گفتم: وقتی بازیگری شبی خدا تومن که الان به شبی 200 میلیون رسیده پول دریافت کند کلیه مناسبات صحنه ای را به هم می زند! گفتم:...

گوش شنوایی نبود و نیست!

در همین رابطه خبرگزاری مهر در مطلبی با انتقاد از این شیوه قیمت گذاری نوشته است: قیمت بلیت های شناور نمایش آرش که از 4 میلیون و 980 تا 990هزار تومان قیمت گذاری شده است، پرسش مهمی را پیش می کشد که نمی توان به سادگی از کنار آن گذشت؛ تئاتر قرار است هنر عمومی باشد یا تفریحی برای کسانی که توان پرداخت چنین قیمت هایی را دارند؟ در شرایطی که فشار اقتصادی، هزینه های زندگی را برای بخش بزرگی از جامعه سنگین کرده است، بلیت نزدیک به 5 میلیون تومان عملا تماشای تئاتر را برای بسیاری از مخاطبان بالقوه به یک انتخاب لوکس تبدیل می کند. نتیجه روشن است؛ بخشی از همان مردمی که باید مخاطب اصلی تئاتر باشند، آرام آرام از سالن ها فاصله می گیرند و جای آنها را مخاطبانی می گیرند که توان مالی بیشتری دارند. مساله فقط گران بودن یک بلیت نیست؛ مساله، تصویری است که از آینده تئاتر ارائه می شود. اگر قرار باشد تماشای یک نمایش به تجربه ای مختص طبقه مرفه تبدیل شود، تئاتر چگونه می تواند با جامعه ارتباط برقرار کند؟ چگونه می توان انتظار داشت نسل جوان، دانشجوها و مخاطبان عادی با این هنر ارتباط مستمر داشته باشند وقتی قیمت یک شب تئاتر، بخش قابل توجهی از درآمد ماهانه بسیاری از خانواده هاست؟

در ادامه این مطلب آمده است: از سوی دیگر، اگر قرار است از عرق ملی ، وطن دوستی و دغدغه های اجتماعی سخن گفته شود، صرف جمع کردن چند چهره شناخته شده و سلبریتی در یک پروژه، به تنهایی نمی تواند این مفاهیم را به جامعه منتقل کند. وطن دوستی فقط در شعار و روی صحنه تعریف نمی شود؛ بخشی از آن، احترام گذاشتن به مردمی است که قرار است مخاطب این آثار باشند. نمی شود از مردم و برای مردم حرف زد، اما در عمل بخش بزرگی از آنها را از امکان تماشای اثر کنار گذاشت.

در این میان، باز هم ضرورت نظارت بر قیمت گذاری بلیت تئاتر جدی تر از همیشه به نظر می رسد. البته همان طور که ذکر شد بحث حمایت از اقتصاد تئاتر و تامین هزینه های تولید کاملا قابل درک است؛ هنرمند و عوامل یک اثر باید دستمزد عادلانه دریافت کنند و تولید حرفه ای