به نقل از ایسنا، تیم ملی والیبال ایران از 13 تا 22 شهریور در قهرمانی آسیا شرکت می کند؛ رقابت هایی که قهرمان آن سهمیه مستقیم المپیک 2028 لس آنجلس را به دست می آورد. شاگردان روبرتو پیاتزا هم چند روز زودتر از این رقابت ها به روسیه اعزام شده اند تا در تورنمنت چهارجانبه اوفا با روسیه، کوبا و بلاروس مسابقه بدهند.

تیم ایران که در لیگ ملت ها عملکرد دور از انتظاری داشت و با سه برد از 12 مسابقه در رده پانزدهم قرار گرفت، حالا باید قدم مهمی برای کسب سهمیه المپیک بردارد؛ هدفی پیاتزا سرمربی تیم ملی والیبال از آن به عنوان رویایی یاد می کند که هر لحظه برای آن تلاش می کنند.

با سرمربی ایتالیایی تیم ملی در مورد شرایط تیم پیش از این رقابت ها، شانس ایران برای کسب سهمیه المپیک 2028 لس آنجلس، رقابت با ژاپن در راه المپیکی شدن، نمایش ناامیدکننده در لیگ ملت ها و شایعه خداحافظی پیاتزا با تیم ملی ایران به گفت وگو نشستیم که در ادامه می خوانید.

در این مدت چقدر فارسی یاد گرفته اید؟

کلمات خیلی کمی مثل سلام که کلمه ای عادی و نرمال برای همه است. تعداد کمی کلمه مخصوص والیبال هم مثل پاسور، سرویس، دریافت، دفاع بلد هستم.

بازیکنان سعی می کنند به شما فارسی یاد بدهند؟

نه اصلا.

چند روز دیگر مسابقات قهرمانی آسیا شروع می شود، شرایط تیم برای حضور در این مسابقات چگونه است؟

تیم در این دوره زمانی مخصوصا در این کمپ خیلی خوب کار کرده است. سعی کرده ام توضیح دهم پروسه کار باید چگونه باشد و کجا باید بیشتر تلاش کنیم. از طرفی نشان دادم عملکرد ما در لیگ ملت ها برخلاف رنکینگ مان چقدر خوب بود. از نظر ذهنی و عملکردی گاهی خیلی خوب بودیم اما برخی مواقع از نظر ذهنی خوب نبودیم و باید آن را بهتر کنیم. به همین دلیل احساسم الان به اندازه کافی خوب است.

قول کسب مدال در قهرمانی آسیا می دهید؟

فکر نکنم تا به حال به کسی این قول را داده باشم اما گفته ام می خواهم به این هدف دست پیدا کنم. تفاوت بین رویا و هدف، زمان است. می توانی کل زندگی رویاپردازی کنی بدون اینکه به آن برسی. من فقط رویاپردازی نمی خواهم بلکه به دنبال رسیدن به هدف هستم. می دانم این امکان پذیر است و باید برای آن سخت تلاش کنیم.

تیم های خوبی در قهرمانی آسیا هستند اما ژاپن اصلی ترین رقیب ایران است. در سال های اخیر ما نتیجه را به این تیم واگذار کرده ایم و شاید ترس رویارویی با این تیم در بازیکنان هم وجود داشته باشد. چگونه با این چالش مواجه می شوید؟

ترس موضوعی است که باید از بازیکنان پرسیده شود. ما این فصل مقابل ژاپن بازی کردیم. سه بر دو باختیم که بازی سختی بود. اگر دقیق به خاطر بیاورید دو بازی متفاوت در آن مسابقه داشتیم. دو ست اول قابلیت رقابت با آنها را نداشتیم اما سپس سیستم را عوض کردیم؛ بدون مدافع و با سه پشت خط زن که واقعا خوب جواب داد اما در نهایت به خاطر دو توپ یا امتیاز بازی را از دست دادیم که واقعا یک توپ شانسی بود. حتی ایشیکاوا به من گفت که "مربی، این یک توپ شانسی بود". می خواهم بگویم که شما هم می توانید به آن توپ شانسی دست پیدا کنید، اگر به آن باور داشته باشید.

ژاپن رنکینگ بالاتری از ما دارد و به آنها احترام می گذارم. می دانم الان از ما قوی تر هستند اما باید روی زمین به ما ثابت کنند از ما قوی تر هستند حتی در قهرمانی آسیا. من از بازی مقابل آنها هیچ ترسی ندارم.

ژاپن رنکینگ بالاتری از ما دارد و به آنها احترام می گذارم. می دانم الان از ما قوی تر هستند اما باید روی زمین به ما ثابت کنند. من از بازی مقابل آنها هیچ ترسی ندارم.

اما ژاپن در سال های اخیر بارها ثابت کرده از تیم ما قوی تر است. چه برنامه ای برای مقابله با آنها در قهرمانی آسیا دارید؟

هیچ برنامه ریزی خاصی از این نظر نیست چون آنها واقعا به عنوان یک تیم از ما قوی تر هستند. نیکولا گربیج به تازگی مصاحبه ای انجام داده بود و چیزی که از همه بیشتر برایم اهمیت داشت، این بود که گفته بود ایران باید به عنوان یک تیم بازی کند. سعی کردم هر بازیکن را در پست خود رشد بدهم. اگر هر بازیکن را فقط یک درصد رشد بدهیم به این معنی است که تیم 15 درصد رشد می کند. باز هم یادآوری می کنم که ما بازی با ژاپن در لیگ ملت ها را فقط به خاطر دو امتیاز از دست دادیم. حالا حساب کنید که این 15 درصد کمک می کند آنها را شکست بدهیم. مطمئنا این تفاوت در سیستم بازی ما و آنهاست. آنها یکسری مشکلاتشان را با احساساتشان حل می کنند اما برخی مواقع ما آن احساسات را از دست می دهیم. به نظر من این کلید اصلی داستان است.

چرا این ریسک را قبول کردید که در سال مهم کسب سهمیه المپیک تیم را جوان کنید؟

به نظرم الان این تیم تجربه کافی را دارد. جوان است اما آنها مدت زیادی در زمین والیبال بازی کرده اند و نمی دانم کدام یکی می تواند بهتر از دیگری بازی کند.

شما می توانستید با دعوت چند بازیکن باتجربه مثل میلاد عبادی پور، تیم را برای کسب سهمیه المپیک تقویت کنید اما چه چیزی باعث شد این ریسک را قبول کنید؟

در مورد بازیکنانی که الان در تیم انتخاب کردم، صحبت می کنم و الان بهترین بازیکنان را انتخاب کرده ام. در مورد بازیکنانی که همراه من نیستند، صحبتی ندارم.

فدراسیون به شما لانگ لیست بازیکنان را می دهد یا شما با دیدن لیگ و لژیونرهای ایران، بازیکنان را انتخاب می کنید؟

شخصی که می تواند بازیکن را انتخاب کند چه کسی است؟ فدراسیون لیست کاملی از همه بازیکنانی که در ایران و خارج از ایران بازی می کنند را به من داد. بازی آنها را چک کردم، سپس کادرم آنالیزهای مورد نظر را روی آنها انجام دادند و در نهایت لیست مورد نظر را تهیه کردیم. اولین لیست را در اسفند ماه سال گذشته آماده کردیم که جنگ شد. اگر درست خاطرم باشد 42 بازیکن بود. دومین لیست اواخر فرودین با 30 بازیکن و بعد 25 نفر بودند. در ادامه هم چیزی است که مشاهده می کنید.

شاید بازیکنی در لیست فدراسیون نباشد اما متناسب با سیستم شما باشد.

به طور مثال چه کسی؟

من نمی توانم مثال بزنم اما شاید کسی باشد که اگر شما چک کنید به سیستم شما بخورد.

یک بار دیگر می گویم همه بازیکنان ایرانی که زیر نظر فدراسیون هستند را چک کردم.

هدفتان به عنوان یک مربی با والیبال ایران چیست؟

به عنوان مربی می خواهم به المپیک برسم. هلند سال 2019 با من تماس گرفت و برای رسیدن به المپیک همکاری خواستند. آن زمان با این خواسته خیلی فاصله داشتیم. فکر کردم باید سیستمی که در آن کشور بازی می شد را عوض کنم. وقتی برای بار دوم نتوانستیم به آن هدف دست پیدا کنیم یک بار دیگر از فدراسیون آنها پرسیدم هدف تان چیست. مطمئن بودم اگر آنها در هدفی که داشتم از ابتدا تا انتها دنباله رو من بودند در هشت سال هلند به المپیک برمی گشت. می توانستم این حرف را امضا کنم اما آنها چیزی نگفتند و من با فدراسیون ایران آشنا شدم. خیلی خوشحالم چون استعدادهای خیلی خوبی داریم. این احساس من است چون می توانیم در آینده به این هدف دست پیدا کنیم.

سهمیه المپیک 2028 لس آنجلس را کسب می کنیم؟

این یکی از رویاهایم است. نمی دانم به آن دست پیدا می کنیم یا نه اما تمام تلاش خود را می کنیم و هر جایی نیاز باشد سیستم خود را تغییر می دهیم.

خیلی از بازیکنان ایران امسال لژیونر شده اند و نیما باطنی هم به تیم شما آمده، چه شد که این بازیکن را انتخاب کردید؟

به خاطر اینکه یکی از استعدادهای خیلی خوب است.

شما نقشی در لژیونر شدن بازیکنان ایران داشته اید؟ آیا به آنها کمک و به باشگاه ها معرفی کرده اید؟

مطمئنا بله. فقط آنها نه برای مثال اگر میلاد عبادی پور در یونان بازی می کند بخاطر این است که مدیر باشگاه با من تماس گرفت و می خواست بین میلاد و شخصی دیگر، یکی را انتخاب کند. گفتم میلاد به اندازه کافی خوب است.

اگر میلاد عبادی پور در یونان بازی می کند بخاطر این است که مدیر باشگاه با من تماس گرفت و می خواست بین میلاد و شخصی دیگر، یکی را انتخاب کند. گفتم میلاد به اندازه کافی خوب است.

سعی کرده ام هر بازیکن ایرانی را که خارج از کشور بازی می کند، معرفی کنم چون آنها باید فرهنگ های متفاوت را یاد بگیرند. خیلی ها هم باید یاد بگیرند به زبان انگلیسی صحبت کنند. اینگونه می توانند قوانین فدراسیون جهانی را به روز دنبال کنند. یکی از مسائل مد نظر فدراسیون جهانی هم این است که بتوانند زبان انگلیسی صحبت کنند. مطمئنا غیر از مربی، بازیکنان هم باید بعد از بازی جلوی تلویزیون قرار بگیرند و صحبت کنند. بخاطر همین همیشه سعی می کنم بچه ها را به کشورهای خارجی بفرستم تا تجربه به دست بیاورند.

با بازیکنان مختلفی هم کار کرده اید. چه چیزی بازیکنان ایران را از دیگران متمایز می کند؟

فرهنگ

بیشتر توضیح می دهید؟

فکر کنم باید از مسئول فدراسیون این را بپرسید اما از نظر من فرهنگ متفاوت.

ولی شما به عنوان مربی خارجی با بازیکنان ایرانی کار می کنید و به خوبی این تفاوت را حس می کنید.

فرهنگ!

برخی معتقد بودند شما بعد از لیگ ملت ها به ایران برنمی گردید و حتی گفته شد با بازیکنان تیم خداحافظی کردید. آیا به این فکر کردید با توجه به نتایج تیم، قرارداد خود را با فدراسیون ایران تمام کنید؟

شاید مصاحبه آخرم بعد از بازی با ترکیه را بررسی کرده باشند. هیچوقت با بازیکنان خداحافظی نکردم. می توانی از آنها بپرسی. خیلی ناراحت و عصبانی بودم چون در بازی مقابل ترکیه جا زدیم. می توانم قبول کنم خوب بازی نکنیم و حتی می توانم قبول کنم برخی بازی ها را ببازیم اما نمی توانم بپذیرم جا بزنیم. برای همین آن لحظه خیلی عصبانی بودم اما الان اینجا هستم. مثل دفعه قبل که به ایران آمدم در حالی که به خاطر مسائل سیاسی و جنگ کسی فکرش را نمی کرد اما وقتی سفارتم به من اطلاع داد، مشکلی وجود ندارد، سریع آمدم. قبل از آن نمی توانستم و این دو با هم متفاوت است. مثل شیری در قفس بودم. می خواستم از آنجا بیایم اما نمی توانستم چون جنگ و موقعیتی خاص بود. به خاطر مسائل سیاسی و جنگ کسی فکرش را نمی کرد به ایران بیایم اما وقتی سفارتم به من اطلاع داد، مشکلی وجود ندارد، سریع آمدم. قبل از آن نمی توانستم و مثل شیری در قفس بودم.

اگر به عقب برگردید با تمام چالش هایی که داشتید باز هم سرمربیگری ایران را قبول می کنید؟

مطمئنا بله. عاشق والیبال و مردم ایران هستم. هر موقع در شهر میلانو قدم می زدم و یکسری مردم ایرانی را آنجا می دیدم، همیشه از من تشکر می کردند. این برای من خیلی مهم تر از پول است. نشان می دهد برخی متوجه شده اند پروسه کار من چگونه است. از طرفی نشان می دهد انتخاب کاری من درست بوده است.

چه چیزی از فرهنگ ایران برایتان جالب تر از چیزی بود که قبل از آمدن تصور می کردید؟

چقدر اینجا زمان داریم چون باید از تاریخ ایران صحبت کنم؛ قدیمی ترین فرهنگ جهان. در مورد خیلی چیزها باید صحبت کرد. مهمترین چیز به نظرم انگیزه مردم است که خیلی بالاست و امیدوارم خیلی سریع تیم را به آن انگیزه ای که مردم دوست دارند، برسانم.

قبل از لیگ ملت ها گفتید نسل طلایی را طلایی نمی دانید، در حالی که این نسل طلای آسیا را کسب کرد. از طرفی به خاطر روزهای خوبی که برای والیبال ایران ساخت از طرف مردم این لقب را گرفت اما این به معنی نادیده گرفتن بازیکنان فعلی نیست. شاید شما هم روزی در تاریخ والیبال این کشور ماندگار شدید. می خواهیم بدانیم نگاه شما به همکاری با این نسل چیست؟

به نظر این موضوع کمی مبهم است و باید یک بار دیگر توضیح بدهم. آن بازیکنان در آن زمان نشان دادند که می توانند مقابل قوی ترین تیم های دنیا بازی کنند. همانطور که شما گفتید دو طلای قهرمانی آسیا گرفتند اما هیچ وقت روی سکوی لیگ جهانی، قهرمانی جهان و المپیک نرفتند. به خاطر دارم آن موقع آقای ولاسکو مربی تیم بود، مقابل ایتالیا هم بازی کردند و برنده شدند. اگر یادتان باشد کل تیم، ولاسکو را روی هوا پرتاب می کردند. من آن روز در سالن بودم و بازی را زنده می دیدم اما این نسل طلایی نیست. می خواهم این را با نسل دیگری مقایسه کنم؛ باید تاریخ والیبال را بدانیم در غیر این صورت نمی توانیم تغییر کنیم. وقتی ولاسکو مربی ایتالیا بود، به تیمی آمد که دوم قهرمانی جهان بود، با آمریکا مدال برنز گرفت، در آن تورنمنت روسیه نبود. بعد خولیو شروع کرد به بردن قهرمانی اروپا، قهرمانی جهان و لیگ جهانی. تا آنجا که خاطرم است ایتالیا پنج قهرمانی پشت سر هم گرفت. سه قهرمانی پیاپی، دو بار پیاپی در المپیک دوم شد.

اگر تیم ایران را نسل طلایی بخوانیم پس به تیم ایتالیا و برزیل چه بگوییم؟ برزیل 10 سال پیاپی بدترین جایگاهشان دوم بود. چیزی در مورد تاریخ ایران ندارم اما می خواهم صداقت داشته باشم. دوست دارم با همکاری مردم، تیم ایران این را درست کنیم چون با این استعدادها می توانیم دوره ای طولانی را درست کنیم که ایران در رده های بالا باشد مثل چیزی که برای ژاپن اتفاق افتاد. هشت سال قبل ژاپن کجا بود و الان کجاست؟ چه کار کردند؟ می توانیم چیزی از آنها یاد بگیریم؟

خطاب به هواداران والیبال ایران بگویید، چرا باید به این تیم و آینده آن امیدوار باشند؟

اول اینکه باید بدانند همیشه بیشترین سعی و تلاشم را می کنم. دوم اینکه واقعا روی بازیکنان فشار می گذارم که باید انگیزه شان بیشتر باشد. از طرف دیگر وزیر ورزش ایران هم گفت با همکاری دولت به فدراسیون کمک می کند که این خیلی مهم تر از پیام من است.