فردا: تنها یک روز پس از سفر عاصم منیر به تهران، این‌بار بدر البوسعیدی، وزیر خارجه عمان راهی ایران شده؛ دو سفر متوالی که یک نقطه مشترک دارند: تلاش برای پیدا کردن راهی سیاسی برای خروج از وضعیت فعلی.

اما پرونده عمان یک تفاوت مهم دارد. تهران و مسقط پس از ماه‌ها مذاکره، درباره سازوکار مدیریت تردد در تنگه هرمز تقریباً به مراحل نهایی رسیده‌اند؛ از مسیرهای ورود و خروج کشتی‌ها تا ایجاد مرکز مشترک هماهنگی و ترتیبات امنیتی میان دو کشور ساحلی.

نکته کلیدی اما اینجاست: تفاهم هرمز با «بازگشایی هرمز» یکی نیست. تهران تأکید دارد توافق فنی با عمان، به معنای بازگرداندن شرایط تنگه به قبل از جنگ نیست و آن اتفاق همچنان به اجرای تعهدات آمریکا در یادداشت تفاهم اسلام‌آباد گره خورده است.

به همین دلیل سفر بوسعیدی فقط یک مذاکره دریایی نیست. عمان از یک طرف به نهایی‌کردن تفاهم با ایران نزدیک شده و از طرف دیگر زیر فشار واشنگتن قرار دارد؛ در نتیجه مسقط حالا در یکی از حساس‌ترین نقاط نقش سنتی خود به‌عنوان میانجی میان تهران و غرب ایستاده است.

پیام تهران هم تقریباً همان پیامی است که عاصم منیر یک روز قبل شنید: اگر آمریکا خواهان تغییر وضعیت هرمز و بازگشت مسیر سیاسی است، راه آن تهدید و تحریم تازه نیست؛ باید به تعهدات قبلی بازگردد.

در واقع این‌بار شاید توپ بیش از آنکه در زمین تهران باشد، در زمین واشنگتن است؛ هرمز با هیاهوی «فشار حداکثری» باز نمی‌شود.