به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید در یک صحنه هم از یک موهبت برخوردار است و هم گرفتار یک نفرین. آنها موقعیت‌های فراوانی ایجاد می‌کنند اما با سهولتی غیرمعمول برای تیمی با چنین قدرت هجومی‌ای، آنها را از دست می‌دهند. عملکرد این تیم در فصل جاری، بازتاب شرایطی است که هم امیدبخش است و هم نگران‌کننده.

رئال مادرید با ۲۷ موقعیت بسیار خطرناک خلق‌ شده در صدر این آمار در اروپا قرار دارد و در آمار مخالف آن نیز صدرنشین است: ۱۹ موقعیت از دست‌ رفته که بدترین نرخ تبدیل در تمام اروپا محسوب می‌شود. به عبارت دیگر، مادرید از هر ۱۰ موقعیت بسیار خطرناکی که ایجاد می‌کند، هفت مورد را از دست می‌دهد. بارسلونا نیز با همان ۲۷ موقعیت خلق‌ شده و ۱۵ موقعیت از دست‌ رفته، فاصله چندانی با آنها ندارد.

این مشکل در دو بازی اخیر به موضوعی تکراری تبدیل شده است. مقابل بتیس در لاکارتوخا، این تیم یکی از همان مسابقاتی را انجام داد که با هر منطقی در تضاد است. آنها کاملاً مسلط بودند، شایسته گلزنی بودند و حتی سه گل مورد انتظار داشتند که یک ضربه پنالتی از دست‌ رفته توسط امباپه نیز در میان آنها بود، اما در نهایت بدون هیچ پاداشی شکست خوردند.

مقابل اینتر، شکل بازی تغییر کرد اما نتیجه اخلاقی آن نه. نخستین بازی اروپایی به دیداری دیوانه‌وار و رفت‌ و برگشتی تبدیل شد، مسابقه‌ای سرشار از موقعیت برای هر دو تیم که در آن رئال مادرید بارها دروازه حریف را تهدید کرد اما دقت لازم برای قطعی کردن پیروزی را نداشت. اگر این شب با سه امتیاز در حساب رئال به پایان رسید، بخش زیادی از آن به لطف عملکرد فوق‌العاده تیبو کورتوا بود که چند مهار استثنائی انجام داد و ثابت کرد ستون اصلی نجات این تیم بوده است. نخستین معجزه‌های او زیر نظر مورینیو.

فرمول شکل‌گیری این گل‌ها نیز مهر غیرقابل‌ انکار کار این مربی پرتغالی را داشت. پرس از بالا در دقایق ابتدایی فوق‌العاده عمل کرد و هر دو گل حاصل همین فشار بودند. ابتدا کیلیان امباپه که بی‌وقفه روی بازی‌سازی اینتر فشار آورد تا حریف را مجبور به اشتباه کند و پاس براهیم دیاز را به گل تبدیل کرد. سپس فدریکو والورده که از تلاش برای تصاحب توپی که جوزپ مارتینز، دروازه‌بان اینتر، تصور می‌کرد در کنترل او است، دست نکشید.

اما فیلمنامه، مثل همیشه، تغییر کرد. در شرایطی که بازی ظاهراً تحت کنترل رئال مادرید بود و این تیم آماده می‌شد پیش از پایان نیمه نخست کار را تمام کند، رئال موقعیت‌های متعددی را از دست داد و به اینتر اجازه داد همچنان در بازی باقی بماند. اینتر نه‌ تنها تسلیم نشد، بلکه در نهایت چند بار رئال را به دردسر انداخت. گل دیرهنگام لائوتارو چیزی را که قرار بود یک شب راحت باشد، به یک نبرد غیرضروری اما بیش‌ از حد آشنا در لیگ قهرمانان تبدیل کرد.

آمار تاریخی

آمار مالکیت توپ نیز واقعیت این پدیده را نشان می‌دهد. مالکیت ۳۵.۶۲ درصدی رئال مادرید مقابل اینتر، آن را در میان کمترین آمار مالکیت این باشگاه در لیگ قهرمانان اروپا از زمان آغاز ثبت داده‌ها توسط اوپتا قرار می‌دهد، به‌طور دقیق در رتبه هشتم. چندین مسابقه مقابل بارسلونا و بایرن مونیخ تحت هدایت پپ گواردیولا درصد مالکیت بیشتری برای رئال به همراه داشته‌اند.

پایین‌ترین درصد مالکیت در این فهرست، یعنی رقم ۲۳.۶۱ درصد، مربوط به همان تیم رئال مادرید در ال‌کلاسیکوی فصل ۱۱-۲۰۱۰ است که کسی جز ژوزه مورینیو هدایتش نمی‌کرد. ۱۶ سال بعد، با بازگشت این مربی پرتغالی به نیمکت، این تیم بار دیگر همان سیاست واگذاری مالکیت توپ و ترجیح ضدحملات را در پیش گرفته است. این بخشی از هویت آنها است. فلسفه مورینیو پذیرفتن هزینه واگذاری کنترل بازی در ازای برخورداری از یک ضربه نهایی مرگبار در انتقال‌های هجومی است. مشکل اینجاست که در حال حاضر، همین ضربه نهایی در مراحل پایانی به کمک آنها نمی‌آید.

با این حال، خود مورینیو روشن کرد که چنین شب‌هایی، هرچقدر هم خوشحال‌کننده باشند، مطابق میل او نیستند. او در نشست خبری گفت: «من این را دیوانه‌وار و نوعی جنون می‌دانم که چندان دوستش ندارم. ترجیح می‌دهم بتوانیم پنج، شش یا هفت گل بزنیم، اما با کنترل کامل و بدون این که به یک دروازه‌بان فوق‌العاده نیاز داشته باشیم.»

مورینیو که ترجیح می‌دهد بد بازی کند و پیروز شود تا این که خوب بازی کند و ببازد، به‌ خوبی می‌داند که حالت ایده‌آل، راه سومی است: پیروز شدن با تبدیل موقعیت‌هایی که ایجاد می‌کنید به گل.