اولین واکنشم این بود: چه آدم تنبلی!

فکر می کردم کسی که خودش نمی تواند چند قطعه میز را به هم وصل کند، احتمالاً بیش از حد راحت طلب شده است.

اما مدتی طول کشید تا بفهمم او چیزی را درک کرده بود که من هنوز متوجهش نشده بودم؛ چیزی که شاید یکی از مهم ترین تفاوت های میان ذهنیت افراد ثروتمند و کسانی باشد که همیشه برای پول بیشتر تلاش می کنند.

پول فقط برای خریدن وسایل نیست؛ پول می تواند برای خریدن زمان استفاده شود.

ما معمولاً ثروت را با چیزهایی که می توانیم بخریم اندازه می گیریم؛ خانه بزرگ تر، ماشین بهتر، لباس های گران تر، وسایل بیشتر و امکانات لوکس تر.

اما اگر وارد خانه فردی شوید که از نظر مالی تحت فشار است، ممکن است با حجم زیادی از وسایل روبه رو شوید.

گجت هایی که مدت هاست استفاده نشده اند، لباس هایی که هنوز برچسب قیمت روی آنهاست و وسایل ورزشی ای که قرار بود زندگی صاحبشان را متحول کنند اما حالا تبدیل به جالباسی شده اند.

وسایلی که زمانی خریدنشان هیجان انگیز بود، اما خیلی زود جذابیتشان را از دست داده اند.

در مقابل، خانه یک فرد ثروتمند ممکن است حتی ساده به نظر برسد.

وسایل کمتری دارد و بسیاری از چیزهایی که دارد، در نگاه اول چندان هیجان انگیز نیستند.

نه لزوماً آخرین مدل گجت ها را می بینید، نه انبوهی از خریدهای تصادفی.

گاهی چیزی که می بینید حتی ممکن است کمی ناامیدکننده به نظر برسد.

اما همین سادگی، اتفاقی نیست.

افراد ثروتمند اغلب به جای خریدن چیزهایی که فقط برای چند دقیقه احساس خوبی ایجاد می کنند، برای چیزهایی پول می دهند که اصطکاک زندگی را کاهش می دهند.

ممکن است به جای اینکه چند ساعت از روز خود را صرف تمیزکاری کنند، برای خدمات نظافت پول بدهند.

ممکن است برای کاری که خودشان می توانند انجام دهند، فرد دیگری را استخدام کنند.

ممکن است غذای آماده سفارش دهند، از خدمات تحویل استفاده کنند یا حتی برای انجام کارهای کوچک و روزمره پول بپردازند.

از بیرون، این هزینه ها شاید غیرضروری به نظر برسند.

اما آنها یک سؤال متفاوت می پرسند:

اگر بتوانم این کار را به فرد دیگری بسپارم، با زمانی که به دست می آورم چه کار می کنم؟

یک نفر 40 دلار را صرف خرید چیزی می کند که چند دقیقه هیجان ایجاد می کند.

فرد دیگری همان 40 دلار را خرج می کند تا یک ساعت از وقتش آزاد شود.

اگر آن یک ساعت بتواند برای او ارزش بیشتری ایجاد کند، این دیگر یک هزینه ساده نیست؛ نوعی سرمایه گذاری است.

البته این به معنای آن نیست که هر فرد ثروتمندی تمام کارهایش را به دیگران می سپارد یا هر خرجی برای صرفه جویی در زمان منطقی است.

مسئله، نوع نگاه به پول است.

بسیاری از ما پول را فقط برای خرید کالا می بینیم.

اما افراد موفق تر ممکن است آن را ابزاری برای خریدن آزادی، تمرکز و زمان بدانند.

و زمان چیزی است که برخلاف پول، نمی توان آن را دوباره به دست آورد.

شاید به همین دلیل باشد که بعضی از خریدهای افراد ثروتمند در نگاه اول کاملاً بی منطق به نظر می رسند.

آنها برای چیزهایی پول می دهند که قرار نیست مهمان ها را تحت تأثیر قرار دهد، در شبکه های اجتماعی دیده شود یا حتی کسی متوجه آن شود.

اما در عوض، زندگی روزمره آنها را کمی آسان تر می کند.

ثروت همیشه در چیزهایی که به نمایش می گذارید دیده نمی شود؛ گاهی در چیزهایی دیده می شود که دیگر مجبور نیستید خودتان انجام دهید.

شاید آن مردی که برای سرهم کردن یک میز ارزان قیمت 40 دلار پرداخت کرد، تنبل نبود.

شاید فقط فهمیده بود که ارزش یک ساعت از وقتش، برای او بیشتر از 40 دلار است.

شاید این یکی از ساده ترین درس هایی باشد که می توانیم درباره پول یاد بگیریم:

همیشه نپرسید آیا می توانم هزینه اش را پرداخت کنم؟

گاهی سؤال بهتر این است:

آیا خریدن این خدمت، چیزی باارزش تر از پولی که می پردازم به من برمی گرداند؟

چون ثروت واقعی فقط مقدار پولی نیست که دارید.

بخشی از آن، مقدار زمان و آزادی ای است که پولتان برایتان می خرد.

منبع : medium