به نقل از ایرنا، پیامدهای چنین شرایطی به سرعت به بازارهای اوراق قرضه در سراسر جهان سرایت کرده و بانک های مرکزی را بر سر یک دوراهی گریزناپذیر قرار داده است. بازده اوراق خزانه داری 10ساله آمریکا از پنج درصد عبور کرده و خطوط دفاعی اسکات بسنت، وزیر خزانه داری آمریکا، را درهم شکسته است.

شاخص کالای بلومبرگ از ابتدای سال تاکنون 48 درصد افزایش یافته و هم سرعت رشد آن بیشتر شده و هم دامنه این جهش از انرژی به فلزات صنعتی و غلات گسترش یافته است. این تب به بخش کشتیرانی و حمل ونقل بار نیز سرایت کرده است.

طبق گزارش هفته نامه لویدز لیست، هزینه اجاره یک نفتکش غول پیکر در بورس بالتیک در لندن به روزانه یک میلیون دلار رسیده که هشت برابر هزینه آن در ماه ژانویه است! به گفته اریک بروئک هویزن، رییس بخش کشتیرانی شرکت Poten & Partners، آنچه در حال وقوع است، به معنای واقعی بی سابقه است.

بازارهای معاملات آتی دیگر همچون هفته های نخست جنگ ایران، چندان آرام نیستند و روی بازگشت سریع شرایط به وضعیت عادی حساب نمی کنند؛ برهه ای که معامله گران هنوز به قدرت شکست ناپذیر نیروی دریایی آمریکا باور داشتند. تمام معاملات آتی نفت خام برنت تا بهار 2027، بالای 90 دلار به ازای هر بشکه انجام می شود.

بهای قراردادهای آتی گاز اروپا برای زمستان نیز در سطوحی تثبیت شده که سه برابر قیمت زمستان پارسال است. گندم، ذرت و سویا همگی در موقعیت کانتانگو/ contango قرار دارند؛ یعنی قیمت های آتی آنها به مراتب بالاتر از قیمت نقدی لحظه ای است.

جنگ ایران و جنگ اوکراین

به تعبیر تلگراف، دو سوار نخست این "آخرالزمان"، جنگ های ایران و اوکراین هستند؛ هر دو نیز حاصل اقدامات تهاجمی دو پیرمردی هستند که درباره قدرت خود، دچار اشتباهی مرگبار شده اند. این دو درگیری، بازارهای در هم تنیده نفت، گاز و غلات جهان را به اشکالی پیچیده دچار آشفتگی کرده اند.

بخش ساده ماجرا این است که جنگ (خودخواسته) دونالد ترامپ، رییس جمهوری آمریکا علیه ایران، بار دیگر قیمت نفت خام برنت را به 108 دلار و قیمت نفت خام موربان برای بازار آسیا را به 127 دلار رسانده است. این اتفاق قابل پیش بینی بود.

به نوشته تلگراف، همواره محتمل بود که سپاه پاسداران ایران هر مرحله از تشدید تنش از سوی ترامپ را با تشدید متقابل تنش پاسخ دهد؛ تهران با نمایش تاب آوری خود نشان داد که می تواند فشار و هزینه های جنگ را بیش از توان ترامپ برای ادامه یک جنگ نامحبوب تحمل کند؛ جنگی که به سرعت در حال از بین بردن اعتبار جهانی آمریکاست. اگر ایران نتواند نفت صادر کند، هیچکس در منطقه نیز نخواهد توانست نفت صادر کند.

آمریکا از حیث توان نظامی و انسجام سیاستی، ابزار لازم برای جلوگیری از عملی کردن این تهدید از سوی حکومت ایران را ندارد؛ واشنگتن همچنین موشک های رهگیر لازم برای ادامه دفاع از پایگاه های و دارایی های خود در کشورهای حاشیه خلیج فارس را در اختیار ندارد؛ اگر هم چنین ذخایری داشته باشد، قادر نیست بدون مصرف بخش قابل توجهی از آنها که در نهایت امنیت آمریکا در اقیانوس آرام را به خطر خواهد انداخت، همچنان به دفاع از دارایی های خود در منطقه ادامه دهد.

بوی ضعف به مشام حوثی ها(انصارالله) در یمن، رسیده و آنها با تصرف بخش جنوبی خط ساحلی دریای سرخ، محاصره را تنگ و تنگ تر، تله را تکمیل و و تنگه باب المندب را عملا به روی نفتکش های سعودی مسدود کرده اند. براساس گزارش ها، ترامپ تلاش کرده است تا با گفتن اینکه حوثی ها(انصارالله) مشکل او نیستند، از این مسئله طفره برود؛ تا جایی که حتی به نوشته رسانه های صهیونیستی، درخواست فوری عربستان برای کمک را رد کرده است. اما تمام این ها مشکلات هستند که ترامپ به بار آورده است.

ابعاد شکست راهبردی آمریکا نفس را در سینه حبس می کند

خط لوله نفتی شرق به غرب عربستان نیز به تازگی هدف حمله قرار گرفته و ضربه نهایی را وارد کرده است؛ خط لوله ای که تاکنون مسیر انتقال نفت آرامکو برای دور زدن تنگه هرمز بود. هم اکنون وارد مرحله دیگری از فشار بر بازار نفت شده ایم؛ آن هم در شرایطی که ذخایر نفتی رو به پایان هستند. کفگیر ذخایر تجاری آمریکا در کوشینگ (اکلاهما) به کف خورده و به 22 میلیون بشکه رسیده است. ابعاد این شکست راهبردی حیرت انگیز است و نگریستن به آن، نفس را در سینه حبس می کند!

به ادعای تلگراف، موضوعی که کمتر به چشم می آید، نحوه تشدید شوک خاورمیانه با جنگ ولادیمیر پوتین(رییس جمهوری روسیه) در اوکراین است. اوکراینی ها نحوه حملات پهپادی به برج های تقطیر به شدت مهندسی ساز پالایشگاه های روسیه که تعمیر آنها از همه دشوارتر است را آموخته اند. یک -سوم ظرفیت پالایش نفت روسیه از مدار خارج شده و مسکو را مجبور کرده است تا صادرات فرآورده های نفتی را متوقف کند. روسیه اکنون از هند گازوییل وارد و برای تامین آن، در بازار جهانی با دیگر خریداران رقابت می کند.

عمده پالایشگاه های کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز پشت تنگه هرمز گرفتار شده اند و راه دسترسی شان به بازارهای خارج از خلیج فارس مختل و در مجموع، حدود هفت درصد ظرفیت پالایش جهان در دو جبهه جنگی از مدار خارج شده است. قیمتی که در تیترها و گزارش های رسانه های جهان درباره هر بشکه نفت مخابره و اعلام می شود، به طور چشمگیری وخامت آنچه در حال وقوع است را نادیده می گیرد!

در حال حاضر، فشار اصلی به گازوییل، بنزین و سوخت هواپیما منتقل شده است؛ همان فرآورده های مصرفی ما که روی تورم تاثیر می گذارند. کرک اسپرد/ اختلاف قیمت فرآورده های نفتی و نفت خام گازوییل در نیویورک چهار برابر شده و به سطوحی بی سابقه رسیده است؛ سطحی که به تعبیر اقتصادی، معادل نفت 190 دلاری است.

قیمت گازوییل در جایگاه های سوخت آمریکا طی یک سال گذشته از 3.72 به 6.23 دلار در هر گالن افزایش یافته است. این گازوییل است که چرخ تراکتورها، کمباین ها و اقتصاد کشاورزی جهان را به حرکت درمی آورد و در عین حال برای حمل ونقل جاده ای، ساخت وساز و بسیاری از فعالیت های دیگر نیز ضروری است.

این ماجرای خوفناک در بازار گازوییل به طور مکانیکی به کاهش کِشت در زمین های حاشیه ای و زیان ده منجر خواهد شد و کمبود مواد غذایی را در سال 2027 تشدید خواهد کرد؛ کمبودی که به دلایل دیگری نیز از همین حالا در حال شکل گیری است. حملات پهپادی و موشکی دو-سوم محموله های غلات از منطقه دریای سیاه، یعنی یکی از مناطق حاصلخیز جهان، را متوقف کرده است.

طغیان اَبر ال نینو در آب های اقیانوس آرام

به نوشته تلگراف، سومین سوار، اَبر ال نینو است که در آب های گرم اقیانوس آرام در حال شکل گیری است. یافته های مطالعه ای که پژوهشگران کالج دارتموث در مجله "ساینس" منتشر کرده اند، حاکی از آن است که ال نینوی حد فاصل سال های 1997 و 1998 از طریق زنجیره ای از پیامدهای پیچیده و دومینویی، 5.7 تریلیون دلار از درآمد جهانی را از بین برد.

به نظر می رسد که ال نینوی کنونی قدرتمندتر باشد. جهان در حالی وارد این قسمت ماجرا می شود که پس از خشکسالی های اروپا و آمریکا، ذخایر غذایی کمتری دارد و به طور همزمان خود را در پس زمینه سیاسی جدیدی می بیند که در آن ملی گرایی منابع و احتکار مواد غذایی توسط دولت ها در حال گسترش است. شرکت بیمه آلیانتس می گوید که آنچه بیشترین خسارت را به بار می آورد، نه خود پدیده ال نینو، بلکه واکنش سیاستی دولت هاست.

رسیدن سطح آب رود راین در ماه آگوست به پایین ترین میزان تاریخ، علت آب وهوای شدید و نامساعد است؛ اتفاقی که 80 درصد حمل ونقل داخلی آلمان را فلج کرد. همین شرایط باعث شد 19 راکتور هسته ای در رودخانه دانوب، واقع در فرانسه و سوییس، ناچار به توقف فعالیت خود شوند یا تولید برق را به شدت کاهش دهند؛ مسئله ای که اروپا را مجبور کرد تا در طول تابستان به جای جایگزینی ذخایر گاز تخلیه شده خود، گاز بیشتری بسوزاند.

هراس هواشناسان این است که اتفاق بعدی، آشفتگی در شبکه های برق آبی باشد؛ شبکه هایی که برای تامین برق چین، هند، جنوب شرق آسیا و آمریکای لاتین اهمیت حیاتی دارند. این اتفاق نیز قیمت زغال سنگ و گاز را بالاتر خواهد برد.

حباب هوش مصنوعی

به نوشته تلگراف، طبعا سوار چهارم، هجوم سرمایه گذاری در هوش مصنوعی، تراشه های پیشرفته و مراکز داده همراه با زیرساخت های برق، ترانسفورماتورها، پست های برق و توربین های گازی مورد نیاز برای پشتیبانی از این زنجیره 20 تریلیون دلاری است؛ آن هم صرف نظر از این مسئله که آیا این فناوری به زودی بشریت را نابود خواهد کرد یا نه.

هوش مصنوعی در بلندمدت اثر ضدتورمی خواهد داشت؛ اما امروز تورم زاست، چرا که انرژی، مس، آب و منابع مختلف را می بلعد و بخش بزرگی از سرمایه موجود را که برای تامین کسری بودجه آمریکا، ژاپن و اروپا مورد نیاز است، به سمت خود می کشد.

در مقطعی، شاید ظرف چند ماه و شاید هم یک یا دو سال دیگر هم طول بکشد، جنگ ها فروکش خواهند کرد و نفت دوباره به بازار سرازیر خواهد شد. ال نینو در ماه نوامبر به اوج خود می رسد و تا اواسط سال 2027 پایان خواهد یافت.

شهروندان به تنگ آمده، سیلیکون ولی را مهار و مراکز داده را به شدت سهمیه بندی خواهند کرد. رقابت بی رحمانه شرکت های نوپا و ارزان تر چینی در حوزه هوش مصنوعی مانع از آن خواهد شد که اوپن ای آی/ OpenAI یا آنتروپیک/ Anthropic بتوانند به درآمدهایی که بازار امروز برای آنها متصور است، حتی نزدیک شوند. حباب آمریکا خواهد ترکید و رکودی را به همراه می آورد که هم بازده اوراق قرضه و هم تقاضای نفت را به شدت کاهش خواهد داد.

نگارنده در پایان می نویسد: پیش از آنکه غرب مجبور شود با آن افتضاح دست وپنجه نرم کند، ابتدا باید با چهار سوار آخرالزمانی که شانه به شانه در حال تاختن هستند، مواجه شود؛ و به نظر می رسد ما به هیچ عنوان آمادگی لازم برای رویارویی با این چالش را نداریم. به ندرت پیش آمده است که با چنین احساس شومی که عمیقا آن را حس می کنم، به پیشواز زمستان بروم.