به گزارش ورزش سه، رییکا امشب قاعدتا باید صحنه یک نبرد بزرگ می‌بود؛ کرواسی با لوکا مودریچ، ایوان پریشیچ، یوشکو گواردیول و ماتئو کواچیچ در خانه ایستاده بود و انگلیس هم با هری کین، جود بِلینگام، بوکایو ساکا و آنتونی گوردون آمده بود تا یکی از سخت‌ترین بازی‌های مرحله گروهی لیگ ملت‌ها را پشت سر بگذارد. البته این چیزی بود که اکثر ما فکر می‌کردیم. ولی الهه فوتبال تصمیم دیگری گرفته بود. قرار بود یک ابرقدرت فوتبال غرش کند و حریف مقتدرش را در خانه تحقیر. آن هم نه با سه چهار گل: با هفت گل!

انگلیس آمد، فشار آورد، گل زد، دوباره فشار آورد، دوباره گل زد و در نهایت وقتی داور سوت پایان را زد، روی تابلوی ورزشگاه عددی دیده می‌شد که باور کردنش برای هر کسی سخت بود:

کرواسی صفر، انگلیس هفت.

این سنگین‌ترین شکست تاریخ تیم ملی کرواسی بود. رکورد قبلی در اختیار اسپانیا بود؛ تیمی که فقط چهار روز قبل کرواسی را 4-1 شکست داده بود. حالا انگلیس با یک 7-0، نه فقط آن برد بزرگ اسپانیا را تحت‌الشعاع قرار داد، بلکه بزرگ‌ترین شکست تاریخ فوتبال ملی کرواسی را به آنها تحمیل کرد.

و عجیب‌تر اینکه این اتفاق در رییکا افتاد؛ جایی که کرواسی پیش از این مسابقه هرگز در یک بازی رسمی شکست نخورده بود. یک قلعه قدیمی، یک شب بدون تماشاگران معمولی (فقط کودکان کروات می‌توانستند در ورزشگاه باشند) و در نهایت ویرانه‌ای که انگلیس از این قلعه باقی گذاشت.

پرده اول؛ اولین اشتباه، امید را کشت

ورزشگاه به دلیل محرومیت کرواسی از حضور تماشاگران عادی باید خالی می‌بود، اما استثنای یوفا اجازه داد حدود ۶ هزار کودک از مدارس و آکادمی‌های فوتبال منطقه وارد ورزشگاه شوند. نزدیک به ۱۰۰ هوادار انگلیسی هم در گوشه‌ای از ورزشگاه حضور داشتند.

کودکانی که آمده بودند ستاره‌هایشان را ببینند، درست روی صندلی‌هایشان جاگیر نشده بودند که اولین ضربه وارد شد.

دقیقه 8.

یوشکو گواردیول توپ را در میانه زمین لو داد. جود بلینگام همان لحظه فهمید چه اتفاقی افتاده است. پاس را گرفت، هری کین را درون محوطه دید و مهاجم انگلیس با آرامشی عجیب توپ را از بالای سر دومینیک لیواکوویچ عبور داد. یک بر صفر.

کلید درِ قلعه کرواسی همان‌جا چرخید. انگلیس بعد از گل عقب ننشست. اصلاً چنین قصدی نداشت. گوردون در دقیقه 9 فرار کرد و لیواکوویچ مجبور شد یکی از اولین واکنش‌های مهمش را نشان بدهد. چند دقیقه بعد ساکا توپ را وارد دروازه کرد، اما پرچم کمک‌داور بالا رفت و گل آفساید اعلام شد.

کرواسی هنوز فرصت نکرده بود بفهمد چه بلایی به سرش آمده است.

پرس انگلیس از همه جای زمین مثل آوار روی سر کروات‌ها فرود می‌آمد. مدافعان کروات تحت فشار بودند، هافبک‌ها نمی‌توانستند توپ را از نیمه خودی بیرون ببرند و هر بار که انگلیس توپ را پس می‌گرفت، حمله بعدی فقط چند ثانیه بعد از راه می‌رسید. تا دقیقه 20، بازی عملاً در یک نیمه زمین جریان داشت.

بلینگام؛ مردی که همه درها را باز کرد

دقیقه 21 رسید. این بار نوبت جود بلینگام بود.

ساکا از سمت راست توپ را جلو برد. پاس او کمی بلند به نظر می‌رسید، اما آنتونی گوردون با یک کنترل فوق‌العاده توپ را از هوا پایین آورد، چرخید و توپ را به بلینگام رساند. ستاره رئال مادرید یک ضربه زمینی زد و توپ از کنار دست لیواکوویچ وارد دروازه شد. دو بر صفر.

گوردون بعد از آن پاس شبیه بازیکنی بود که تازه فهمیده بود هیچ‌چیز قرار نیست جلویش را بگیرد. دقیقه 25، خودش می‌توانست گل سوم را بزند. فرار کرد، تک‌به‌تک شد، اما ضربه‌اش را مستقیم به لیواکوویچ کوبید.

یک گل از دست رفت. بعدی قرار بود کی زده شود؟ خیلی زود.

کرواسی دنبال نفس گرفتن، انگلیس دنبال شکار

دقیقه 32، انگلیس همچنان داشت با پرس خود کرواسی را خفه می‌کرد. بازیکنان کروات حتی فرصت نمی‌کردند دو پاس متوالی با آرامش ردوبدل کنند.

دقیقه 34، یک اشتباه از جردن پیکفورد به کرواسی فرصت داد. پریشیچ سانتر کرد و دروازه‌بان انگلیس با خروجی نه‌چندان مطمئن توپ را دفع کرد. برای چند ثانیه انگار کرواسی بالاخره می‌خواست از زیر آوار بیرون بیاید.

اما این فقط یک وقفه بود.چهار دقیقه بعد، انگلیس دوباره ضربه زد.

جرل کوانسا از سمت راست جلو کشید و سانتری دقیق به محوطه فرستاد. گوردون با یک ضربه سر از فاصله نزدیک توپ را به تور چسباند. سه بر صفر.

حالا دیگر حتی صدای آن چند هزار کودک هم نمی‌توانست چیزی را عوض کند. آن‌ها همچنان تیم محبوبشان را تشویق می‌کردند، اما روی زمین، کرواسی دیگر شبیه تیمی که می‌شناختیم نبود.

و لحظه‌ای رسید که می‌توانست مسیر داستان را عوض کند. دقیقه 41. الیوت اندرسون در نزدیکی محوطه خودی توپ را از دست داد. کواچیچ توپ را گرفت، وارد محوطه شد، از سد پیکفورد گذشت و فقط دروازه خالی مقابلش بود. اما ضربه‌اش بیرون رفت.

کواچیچ صورتش را با دست پوشاند.شاید اگر آن توپ وارد دروازه می‌شد، کرواسی می‌توانست برای چند دقیقه دوباره به زندگی برگردد. اما فوتبال گاهی بی‌رحم‌تر از این حرف‌هاست.

چند لحظه بعد، انگلیس گل چهارم را زد. 45 دقیقه‌ای که می‌توانست 7-0 تمام شود

به دقیقه 45 رسیده بودیم. گوردون یک توپ مرده را در سمت چپ تعقیب کرد و به آن رسید. توپ را به بلینگام سپرد. بلینگام از کنار مودریچ عبور کرد، سانتر زمینی فرستاد و ساکا در فاصله‌ای نزدیک به دروازه، کاملاً تنها، توپ را به تور رساند. 4-0

نیمه تمام شد.

اما نکته عجیب اینجا بود: 4-0 حق انگلیس در نیمه اول نبود. آنها باید با اختلاف بیشتری می‌بردند. گوردون یک موقعیت تک‌به‌تک را از دست داده بود، ساکا یک بار موقعیت داشت، اندرسون موقعیت داشت و انگلیس بارها با پرس خود توپ را در مناطق خطرناک پس گرفت. اگر نیمه اول با پنج یا شش گل تمام می‌شد، کسی در رییکا تعجب نمی‌کرد.

توخل حتی بعد از 4-0 هم ترمز را نکشید

نیمه دوم شروع شد و شاید خیلی‌ها انتظار داشتند توماس توخل سرعت بازی را کم کند. اما چرا باید این کار را می‌کرد؟

انگلیس در همان دقیقه‌های اول نیمه دوم دوباره جلو کشید. دقیقه 53، الیوت اندرسون توپ را در سمت راست گرفت، جلو رفت و یک پاس زمینی تند به قلب محوطه فرستاد. هری کین خودش را رساند و با یک لغزیدن حساب‌شده توپ را وارد دروازه کرد. پنج بر صفر

کین دومین گلش را زده بود و انگلیس هنوز گرسنه بود. مودریچ، مردی که سال‌ها برای کرواسی در چنین شب‌هایی راه نجات پیدا می‌کرد، دیگر نمی‌توانست جلوی موج را بگیرد و دقیقه 57 از زمین بیرون رفت. تصویر کاپیتان 41 ساله‌ای که در چنین شبی مجبور شد زمین را ترک کند، یکی از نمادهای این مسابقه بود یکی از نمادهای تحقیر کرواسی.

ساکا و کین؛ حتی وقتی می‌توانستند، بخشیدند

در دقیقه 68 استنیشیچ توپ را در بدترین نقطه ممکن مقابل دروازه خودی به اشتباه به مسیر حرکت ساکا فرستاد. ستاره آرسنال توپ را گرفت، آن را به کین سپرد و همه منتظر بودند کاپیتان انگلیس برای تکمیل هت‌تریک خودش شلیک کند.

اما کین پاس داد. دوباره به ساکا. ساکا ضربه نهایی را زد. شش بر صفر

این صحنه شاید خلاصه‌ای از حال و هوای انگلیس در آن شب بود. بازیکنان دیگر دنبال آمار شخصی نبودند. بازی از آن مرحله گذشته بود. کین می‌توانست سومین گلش را بزند، اما پاس داد و ساکا دومین گلش را به ثمر رساند.

چند دقیقه بعد، توخل کین، گوردون و الکس اسکات را بیرون کشید. شاید وقت آن رسیده بود که ستاره‌های اصلی کمی نفس بکشند.

اما داستان هنوز یک فصل دیگر داشت.

گل هفت در دقیقه 87.

بلینگام توپ بلندی را از مرکز زمین به پشت خط دفاع کرواسی فرستاد. مورگان راجرز تازه وارد زمین شده بود. او استارت زد و لیواکوویچ بیرون آمد. راجرز از کنار او عبور کرد. دروازه خالی.ضربه. و هفت بر صفر.

راجرز حتی برای یک لحظه هم مکث نکرد. توپ را فرستاد آنجا که غم نباشد و به سمت هم‌تیمی‌هایش دوید. این ضربه آخر به تابوت کرواسی بود. ضربه‌ای که رکورد باختهای این کشور را شکست.

تا قبل از این مسابقه، سنگین‌ترین شکست تاریخ کرواسی باخت 6-0 مقابل اسپانیا در لیگ ملت‌های 2018 بود. حالا همان رکورد هم فرو ریخته بود. کرواسی برای اولین بار در تاریخش هفت گل در یک بازی ملی دریافت کرد.

این پیروزی برای انگلیس هم فقط یک برد پرگل نبود. سه‌شیرها پیش از این مسابقه در هشت بازی متوالی خارج از خانه پیروز شده بودند و برد در رییکا، این عدد را به 9 رساند؛ یک رکورد جدید برای تیم ملی انگلیس.

هری کین هم داستان خودش را داشت. او با دو گل امشب شمار گل‌های ملی‌اش را به 91 رساند و برای ششمین بازی رسمی متوالی خارج از خانه برای انگلیس گل زد؛ رکوردی که پیش از او فقط سه بازیکن انگلیسی به آن رسیده بودند. تام فینی بین سال‌های 1946 تا 1948 با هفت بازی متوالی همچنان رکورددار این فهرست است.

و نکته تاریخی جالب‌تر درباره خود نتیجه 7-0 این است که انگلیس پیش از این هم چنین بردی داشته، اما نه در چنین شرایطی. آخرین پیروزی 7-0 خارج از خانه انگلیس به بیش از یک قرن قبل برمی‌گشت؛ 10 ژوئن 1908، زمانی که سه‌شیرها در بوداپست مجارستان را 7-0 شکست دادند. بعد از 118 سال، دوباره انگلیس در یک بازی ملی خارج از خانه با همین نتیجه پیروز شد.

البته 7-0 بزرگ‌ترین پیروزی تاریخ انگلیس نیست. آنها در تاریخ نتایج بزرگ‌تری مثل 13-0 مقابل ایرلند، 11-1 برابر اتریش و 10-0 مقابل سن‌مارینو داشته‌اند. اما هیچ‌کدام از این اعداد، وزن این 7-0 را ندارند؛ چون این بار قربانی، کرواسی بود، در خانه خودش، در یک بازی رسمی و در ورزشگاهی که تا قبل از امشب برای تیم ملی این کشور یک قلعه شکست‌ناپذیر محسوب می‌شد.

شبی که توخل جواب منتقدانش را داد

پیش از بازی، از توماس توخل خواسته می‌شد فوتبال هجومی‌تری از انگلیس دیده شود. شکست 3-2 مقابل اسپانیا در بازی اول لیگ ملت‌ها هنوز در ذهن‌ها بود، هرچند انگلیس در پراگ با نتیجه 2-0 جمهوری چک را شکست داده بود.

امشب اما توخل چیزی بیشتر از فوتبال هجومی نشان داد. انگلیس پرس کرد. دوید. ریتم بازی را کنترل کرد. از اشتباهات کرواسی استفاده کرد. و مهم‌تر از همه، حتی وقتی نتیجه 4-0 و بعد 5-0 شد، دست از حمله نکشید.

توخل تیمی ساخته که وقتی در را باز می‌بیند، وارد می‌شود. وقتی حریف زمین می‌خورد، متوقف نمی‌شود. و وقتی روی تابلوی ورزشگاه عدد 6 ظاهر می‌شود، دنبال عدد 7 می‌گردد.