به گزارش ورزش سه، بازی‌های آسیایی ناگویا برای کشتی آزاد ایران چهار مدال طلا در خاک ژاپن به همراه داشت و نشان داد تیم ملی ایران به خوبی کشتی‌گیران ژاپنی را زیر نظر گرفته و برای رویارویی با آنها برنامه‌ریزی کرده است. ژاپن در این سال‌ها سرمایه‌گذاری زیادی روی کشتی آزاد انجام داده و در رقابت‌های المپیک و جهانی هم موفق شده در بعضی از اوزان، مدال‌های طلا را از چنگ مثلث سنتی ایران، آمریکا و روسیه خارج کند. شاید مهم‌ترین نمونه برای ایران، شکست ۱۰ بر ۳ رحمان عموزاد مقابل کوتارو کیوکا در فینال المپیک ۲۰۲۴ پاریس بود که نشان داد ژاپنی‌ها در کشتی آزاد دیگر یک رقیب آسیایی ساده نیستند.

اما شکست پاریس برای رحمان و تیم ملی ایران پایان داستان نبود. یک سال بعد، عموزاد دوباره مقابل کیوکا قرار گرفت، این بار در فینال مسابقات جهانی. رحمان در آن مبارزه با همان کنده‌کشی‌های بی‌پایان و حملات مداوم، خیلی زود راه پیروزی را پیدا کرد و در سه دقیقه نخست با نتیجه ۱۰ بر صفر از سد کیوکا گذشت تا آن شکست تلخ را به شکلی مقتدرانه جبران کند. در واقع، اگر در پاریس این کشتی‌گیر ژاپنی بود که با سبک کشتی خود همه را غافلگیر کرد، در جهانی ۲۰۲۵ مشخص شد که تیم ایران در فاصله یک سال، به خوبی روی نقاط قوت و ضعف او کار کرده است.

این اتفاق حالا در ناگویا هم تکرار شد و این بار نوبت امیرعلی آذرپیرا بود. او که پیش از این در رقابت‌های آسیایی در فینال مقابل آرش یوشیدا، کشتی‌گیر ایرانی‌الاصل ژاپن، با نتیجه ۴ بر صفر شکست خورده بود، در نیمه‌نهایی برابر همان حریف قرار گرفت و با نتیجه ۴ بر ۳ به پیروزی رسید. شاید یک برد به‌تنهایی بتواند حاصل یک روز خوب یا حتی نبوغ یک کشتی‌گیر باشد، اما وقتی این نتیجه را کنار مجموعه‌ای از پیروزی‌های اخیر ایرانی‌ها مقابل ملی‌پوشان ژاپن می‌گذاریم، دیگر نمی‌توان از اتفاق و نبوغ فردی صحبت کرد، بلکه می‌توان متوجه شا که درستکار و کادر فنی تیم ملی عملاً روی کشتی ژاپنی‌ها کار کرده‌اند.

علاوه بر آذرپیرا، امیرحسین زارع در وزن ۱۲۵ کیلوگرم تایکی یاماموتو را شکست داد و در ۸۶ کیلوگرم نیز محمد نخودی موفق شد از سد ایشیگورو عبور کند. در وزن ۷۴ کیلوگرم هم یونس امامی در فینال ناگویا برابر آئویاگی رفت، همان کشتی‌گیری که در مسابقات قهرمانی آسیا امیرمحمد یزدانی را شکست داده بود. امامی این بار در یک نبرد سخت توانست از سد آئویاگی بگذرد و عملاً انتقام شکست هم‌تیمی خود را بگیرد.

جالب اینکه پیش از این هم کامران قاسمپور در مسابقات قهرمانی آسیا یودای تاکاهاشی را شکست داده بود، احمد جوان در مسابقات قهرمانی آسیا برابر هاسه‌گاوا پیروز شده بود و والی‌زاده نیز موفق شد فوگای ساساکی را از پیش رو بردارد. مجموعه‌ای که وقتی کنار هم قرار می‌گیرد، تصویر روشنی از تقابل ایران و ژاپن در سال‌های اخیر به دست می‌دهد.

در واقع، به جز ری هیگوچی، تقریباً همه ملی‌پوشان سرشناس ژاپن در این سال‌ها به نوعی مقابل کشتی‌گیران ایرانی قرار گرفته‌اند و شکست خورده‌اند؛ از کیوکا و یاماموتو گرفته تا یوشیدا، ایشیگورو، تاکاهاشی، آئویاگی، هاسه‌گاوا و ساساکی. البته درباره هیگوچی هم نمی‌توان قضاوتی داشت، چرا که او طی دو سال گذشته غایب بوده و اساساً فرصتی برای رویارویی با ملی‌پوشان ایران نداشته است.

البته ژاپن همچنان یکی از پروژه‌های جدی کشتی جهان را دنبال می‌کند و با سرمایه‌گذاری گسترده‌ای که در این رشته انجام داده، احتمالاً در سال‌های آینده هم تعداد بیشتری از کشتی‌گیرانش را در جمع مدعیان خواهیم دید. آنها در سال‌های اخیر حتی موفق شده‌اند طلای المپیک و جهان را از قدرت‌های سنتی این رشته بگیرند و انستیتوی کشتی تأسیس‌شده توسط فدراسیون ژاپن نیز نشان می‌دهد که این کشور برای آینده برنامه بلندمدت دارد. اما اگر ژاپنی‌ها به پشتوانه این سرمایه‌گذاری‌ها به دنبال نزدیک‌تر شدن به قله کشتی آزاد جهان هستند، باید فکری هم برای تیم ملی ایران و به‌خصوص برنامه‌های پژمان درستکار بکنند، چرا که حالا دیگر برای ایرانی‌ها، شناختن یک کشتی‌گیر ژاپنی و پیدا کردن راه شکست او، اتفاقی ساده به نظر می‌رسد.