| به نقل از خبرآنلاین، اظهارات اخیر رییس پلیس نظارت بر اماکن عمومی تهران بزرگ درباره خیابان های سنایی و ایرانشهر و توصیف این دو خیابان به عنوان محل دور دور پیاده ها ، بحث هایی را درباره نحوه حضور شهروندان در فضاهای عمومی به وجود آورده است؛ اینکه آیا خیابان صرفاً محلی برای عبور از نقطه ای به نقطه دیگر است یا اینکه خود می تواند مقصدی برای حضور، معاشرت و تجربه زندگی شهری باشد؟ مهدی قوامی پور ، جامعه شناس، معتقد است این موضوع را نمی توان صرفاً به رفتار جوانان و نحوه وقت گذرانی آنها در خیابان محدود کرد. او می گوید: این اظهارات بیش از آنکه صرفاً توصیف یا نقدی بر رفتار جوانان باشد، می تواند بیانگر تصویری خاص از خیابان و نحوه حضور شهروندان در شهر باشد؛ گویی خیابان تنها راهی برای عبور است و حضور در آن زمانی معنا دارد که فرد مقصد مشخصی داشته باشد. او ادامه می دهد: در این چارچوب، اگر فردی بدون مقصد مشخص در خیابان حضور پیدا کند، رفتار او "دور دور" و فاقد معنا تشخیص داده می شود. به عبارتی، قدرت فقط هنجار را تعیین نمی کند، بلکه ناهنجار را نیز نام گذاری می کند. 
خیابان فقط برای رسیدن به مقصد نیست قوامی پور با طرح این پرسش که آیا خیابان فقط راهی برای عبور و مسیری برای رسیدن به مقصد است، توضیح می دهد: بسیاری از پژوهشگران شهر بر این باورند که خیابان ها و پیاده روها چیزی فراتر از مسیرهای عبور و مرور هستند. او با اشاره به دیدگاه کوین لینچ درباره شهر می گوید: لینچ مسیرها را یکی از عناصر مهم شکل دهنده تصویر ذهنی شهر می دانست. خیابان فقط مسیری برای رسیدن به جایی دیگر نیست؛ بلکه بخشی از تجربه ما از شهر است. این جامعه شناس ادامه می دهد: انسان در خیابان قدم می زند، دیگران را می بیند و دیده می شود، با دوستانش ملاقات می کند، وقت می گذراند و بخشی از زندگی اجتماعی خود را تجربه می کند. بنابراین حضور در خیابان لزوماً نباید با داشتن یک مقصد مشخص تعریف شود. به گفته او، تغییر چهره خیابان ها در طول یک قرن اخیر نیز تنها با هدف تسهیل حمل ونقل و رسیدن سریع تر به مقصد اتفاق نیفتاده است. خیابان همواره فضایی برای گذران اوقات فراغت، معاشرت، تماشای شهر و بروز سبک زندگی نیز بوده است. قوامی پور با اشاره به مفهوم مکان سوم که ری اولدنبرگ مطرح کرده است، می گوید: بخشی از فضاهای عمومی می توانند نقش مکان سوم را ایفا کنند؛ فضایی متفاوت از خانه و محل کار که در آن زندگی اجتماعی شکل می گیرد. چه نوع حضوری در خیابان مشروع است؟ این جامعه شناس در ادامه خیابان را بخشی از زندگی روزمره شهروندان می داند و می گوید: خیابان فضایی است که در آن افراد با یکدیگر مواجه می شوند و هویت ها و سبک های زندگی خود را به نمایش می گذارند. اما درست به همین دلیل، خیابان همواره با قدرت نیز نسبت داشته است. او توضیح می دهد: قدرت در تلاش برای کنترل فضاهای عمومی، به ویژه خیابان ها، می کوشد نظم و معنای مورد نظر خود را بر این فضاها تحمیل کند؛ اینکه مشخص شود چه نوع حضوری مشروع است و چه نوع حضوری نامطلوب یا حتی ناهنجار تلقی می شود. خیابان فقط راهی نیست که از آن عبور می کنیم تا به جایی برسیم. خیابان جایی است که در آن شهر را زندگی می کنیم. قوامی پور البته معتقد است کنترل فضای عمومی برای ایجاد نظم خاص بر زندگی روزمره همیشه موفق نیست و می افزاید: اوج این تعارض زمانی رخ می دهد که نیروهای اجتماعی برای تحقق مطالبات خود، نهادهای رسمی و مجاری معمول را ناکافی می یابند و به خیابان می آیند. در این لحظه خیابان از فضای زندگی روزمره به میدان منازعه سیاسی تبدیل می شود. او با اشاره به نمونه هایی از تاریخ معاصر ایران ادامه می دهد: خیابان در مقاطع مختلف تاریخی، از مشروطه و نهضت ملی شدن نفت تا انقلاب 1357، محل حضور مردم بوده است و قدرت سیاسی نیز همواره کوشیده کنترل آن را در دست داشته باشد. 
او جایی نمی رود؛ فقط می خواهد جایی باشد قوامی پور تأکید می کند که منازعه بر سر خیابان الزاماً از لحظه اعتراض سیاسی آغاز نمی شود و می گوید: حتی شیوه قدم زدن، معاشرت، تجمع و حضور جوانان در خیابان نیز بخشی از همین زندگی اجتماعی است. به اعتقاد این جامعه شناس، بنابراین درباره جوانانی که در خیابان هایی مانند سنایی یا ایرانشهر قدم می زنند، نباید فقط پرسید برای چه آمده اند؟ او می گوید: شاید پرسش مهم تر این باشد که چرا برای بودن در خیابان باید حتماً مقصدی داشت؟ انسان در خیابان قدم می زند، دیگران را می بیند و دیده می شود، با دوستانش ملاقات می کند، وقت می گذراند و بخشی از زندگی اجتماعی خود را تجربه می کند. بنابراین حضور در خیابان لزوماً نباید با داشتن یک مقصد مشخص تعریف شود. قوامی پور در پایان می گوید: خیابان فقط راهی نیست که از آن عبور می کنیم تا به جایی برسیم. خیابان جایی است که در آن شهر را زندگی می کنیم. او ادامه می دهد: شاید آن جوان واقعاً نداند برای چه از ابتدای خیابان تا انتهای آن می رود و دوباره بازمی گردد، اما ممکن است پاسخ ساده تر از آن باشد که تصور می کنیم: او جایی نمی رود؛ فقط می خواهد جایی باشد. به گفته قوامی پور، همین "بودن" در فضای عمومی است که خیابان را از یک راه عبور، به یک مسئله اجتماعی و سیاسی تبدیل می کند. | 
به یزدانی گفتم عامل مثل پدر ماست؛/ حسن یزدانی هادی عامل را بخشید
خرید ارزان اخباری، بهترین گلزن خارجی لیگ
مدیرعامل استقلال مشخص شد!