به گزارش خبرنگار مهر، احسان حدادی امروز سه شنبه در نشست خبری با اشاره به نتیجه تیم های ملی دوومیدانی در بازی‌های آسیایی ناگویا گفت: از نگاه جامعه ورزش و مردم ورزش‌دوست نتیجه خوبی گرفتیم اما خودمان معتقدیم ضعیف عمل کردیم. در دوره قبل هم نتیجه قابل قبولی داشتیم ولی وقتی من مسئولیت را بر عهده گرفتم روی کاغذ تفاوت چندانی میان اعزام تیم و کسب مدال وجود نداشت. با این حال همیشه احساس می‌کردم در کشور فضای ناامیدی حاکم است ولی من باور داشتم که می‌شود.

او ادامه داد: از ابتدا می‌خواستم ورزشکاران شانس بیشتری برای خودشان قائل شوند. اگر 70 ورزشکار را به اردو بیاورم و بگویم فقط یک مدال می‌گیریم انگیزه تیم از بین می‌رود. در نهایت 11 نفر به تیم رسیدند و من به آن‌ها گفتم همه می‌توانند مدال بگیرند. البته بسیاری از ورزشکاران ما به‌جز چند نفر از نظر رکورد و توانایی شانس مدال داشتند.

وی افزود: با وجود این واقعیت این است که شکست خوردیم و بد هم شکست خوردیم. با این حال قول می‌دهیم در بازی‌های بعدی 15 مدال بگیریم. اگر 10 مدال هم می‌گرفتیم نباید تصور می‌کردیم کار بزرگی انجام داده‌ایم. باید بپذیریم که اگر مدال نگرفتیم کوتاهی کرده‌ایم.

این مربی با انتقاد از غرور پس از کسب مدال گفت: ورزشکار زمانی موفق می‌شود که مدال قبلی را فراموش کند. مدال گرفتید نوش جانتان؛ اما تمام شد و رفت. اگر خانم زارعی می‌خواهد مدالش را تکرار کند باید از همین حالا برای هدف بعدی برنامه‌ریزی کند. کسب مدال ایشان افتخار بزرگی است و باید به نخستین بانوی ایرانیِ مدال‌آور تبریک گفت اما کار از اینجا به بعد ادامه دارد.

وی تأکید کرد: در مجموع من و فدراسیون از عملکرد تیم راضی نیستیم و نتیجه را شکست می‌دانیم. باید بنشینیم و آسیب‌شناسی کنیم که چرا این اتفاق افتاد. در این مسیر از رشته‌های دیگر و صاحب‌نظرانی که تجربه بیشتری دارند هم کمک می‌گیریم.

او در توضیح دلیل حضور نیافتنش در بازی‌های آسیایی گفت: فضای بازی‌های آسیایی برای من خوشایند نیست و تجربه حضور در آن را هم داشته‌ام. از سوی دیگر باور دارم مربی تخصصی ورزشکار باید در کنار او باشد. برای حضور مربیان اقدام کردیم اما به دلایلی حضور برخی از آن‌ها ممکن نشد. من همیشه معتقد بوده‌ام اولویت باید با مربی ورزشکار باشد نه مسئولان. در سال 2012 هم مربی و فیزیوتراپ من را اعزام نکردند و به همین دلیل این موضوع برایم اهمیت زیادی دارد.

وی در ادامه افزود: مسئولیت من است اما مربی باید در جریان تمرین و مسابقه کنار ورزشکار باشد و پاسخ‌گوی مسائل فنی او شود. به همین دلیل ترجیح دادم مربیان تخصصی همراه ورزشکاران باشند.

حدادی در واکنش به اتفاق رخ داده برای محیطی زاده در ناگویا اضافه کرد: من خودم را کوچک‌ترین عضو این خانواده می‌دانم و ادعایی ندارم. زندگی من هم با مدال‌هایی که در دوران ورزشی‌ام به دست آوردم تأمین شد. قهرمانان ما باید بتوانند در این کشور زندگی کنند مدال بگیرند، افتخارآفرینی کنند و پرچم ایران را بالا ببرند اما این مسیر باید با برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری‌های فدراسیون هماهنگ باشد.

وی افزود: برای توضیح بیشتر باید به زمستان 1403 برگردم. آن زمان سه مربی خارجی به کشور آوردیم مربیانی با تجربه در رشته‌های مختلف از جمله پرتاب چکش، مواد هفت‌گانه و ده‌گانه و دوهای 200، 400 و 800 متر. جلسات متعددی برگزار کردیم و قرار بود در صورت کسب نتیجه تیمی برای ادامه کار شکل بگیرد.

وقتی خودم مدال المپیک گرفتم تیمی پنج‌نفره در آلمان برای آماده‌سازی و پشتیبانی من کار می‌کرد؛ از مربی و پزشک گرفته تا ماساژور و فیزیوتراپیست. ورزش قهرمانی کار فردی صرف نیست و برای رسیدن به نتیجه به تیم و پشتیبانی نیاز است. ما هم برای ورزشکاران‌مان هر امکاناتی در توان‌مان بود فراهم کردیم.

رییس فدراسیون دوومیدانی ادامه داد: من معتقدم پروتکل‌ها نباید برای افراد مختلف سلیقه‌ای تغییر کنند. در ورزش قهرمانی اگر تصمیمی گرفته می‌شود باید روشن و یکسان اجرا شود. در عین حال موفقیت را نباید به نام یک نفر ثبت کرد. اگر ورزشکاری مدال می‌گیرد مربیان و دیگر اعضای تیم هم در آن سهم دارند. ما باید موفقیت را حاصل کار تیمی بدانیم و زحمات همه را به رسمیت بشناسیم.

وی اضافه کرد: پیش از مسابقه هم مسائل فنی و اجرایی بررسی شد از جمله در جلسه فنی درباره استاندارد بودن کفش و تجهیزات به ورزشکاران توضیح داده شد. تلاش کردیم آنچه بر عهده‌مان بود انجام دهیم. اگر با وجود این اقدامات نتیجه‌ای حاصل نشد من نمی‌خواهم تقصیر را به گردن ورزشکار بیندازم.