به گزارش "ورزش سه"، لوئیس انریکه که چهارمین فصل خود را در پاری سن ژرمن سپری می‌کند، ارزیابی مثبتی از حضورش در این باشگاه پاریسی ارائه داد و درباره هماهنگی با ناصر الخلیفی رئیس باشگاه، صمیمیت با لوئیس کامپوس مدیر ورزشی و فضای صمیمی رختکن صحبت کرد که در این میان به ماجرای جالبی پیرامون ویتینیا اشاره شد.

این مربی 55 سالخ در مصاحبه با سایت باشگاهی که دو عنوان قهرمانی اخیر لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورده است تاکید کرد: «ارتباط من با لوئیس کامپوس از همان لحظه نخست بسیار خاص بود. این یک ترکیب باشکوه است. ما همگی با هدف پیشرفت و خوشحال کردن هواداران در کنار یکدیگر حضور داریم». او پیش از یادآوری خاطره‌ای برجسته از مدیر ورزشی پرتغالی، به تشریح نقش او در ساختار باشگاه پرداخت.

انریکه تمجید خود را چنین ادامه داد: «یک مدیر ورزشی باید شجاع باشد. او باید بازیکنانی متناسب با ایده‌های سرمربی به خدمت بگیرد. در مورد ما، ایده‌های لوئیس کامپوس و من بسیار شبیه به هم است و این یکی از کلیدهای موفقیت ما به شمار می‌رود، در کنار توانی که باشگاه در جذب بازیکنان شگفت‌انگیز دارد». 

او سپس به خاطره‌ای مهم اشاره کرد: «من این شانس را داشتم که در گذشته با مدیران ورزشی بسیار خوبی کار کنم. به طور خاص گفتگوهای اخیرم با پسرم پاچو را به خاطر می‌آورم. روزی را که لوئیس کامپوس در آغاز رابطه کاری‌مان به خانه‌ام آمد به او یادآوری کردم. او می‌دانست کجا زندگی می‌کنم، شخصاً به دیدنم آمد و من آن لحظه را به خوبی به خاطر دارم. ارتباط من با لوئیس از همان دقایق نخست کاملاً شفاف بود. او کسی بود که من هنوز به خوبی نمی‌شناختم، اما به سرعت حس کردم که به من اعتماد دارد و می‌خواهد کارهای بزرگی برای باشگاه انجام دهد. این ارتباط مرا به معنای واقعی کلمه شگفت‌زده کرد. این لحظه برای من بسیار مهم بود. من پیش از آن هم همکاری‌های خوبی را تجربه کرده بودم، اما این یکی به ویژه بسیار قوی بود. این بهترین شکل کار کردن برای یک سرمربی است: داشتن چنین اعتمادی و گام برداشتن در کنار یکدیگر».

این مربی اسپانیایی در مواجهه با جوانی بازیکنان و چالش تفاوت نسل‌ها در رختکن، ضمن پذیرش این شرایط، خاطره‌ای مفرح از ویتینیا هافبک پرتغالی تیم نقل کرد.

انریکه اذعان کرد: «راستش را بخواهید، این موضوع کمی مرا می‌ترساند! اختلاف سنی میان بازیکنان جوانی مثل ابراهیم در سال گذشته و من، هر سال بیشتر می‌شود. اما وقتی به کارنامه مربیگری‌ام نگاه می‌کنم، درمی‌یابم که همیشه توانسته‌ام روابط خوبی با بازیکنان برقرار کنم. باور دارم که این روند حتی با وجود این اختلاف سنی می‌تواند ادامه پیدا کند. من بسیار دوست دارم بخندم، شوخی کنم و به بازیکنان نزدیک باشم. این چیزی است که به من انرژی می‌دهد: ارتباط داشتن با آن‌ها، فرستادن لطیفه و به اشتراک گذاشتن لحظات با هم. یادم می‌آید ویتینیا گاهی به من می‌گوید، نمی‌دانم جدی حرف می‌زنی یا نه». و من به او پاسخ می‌دهم که تشخیص آن به عهده خود توست! (خنده). من این نوع رابطه را دوست دارم».