به گزارش پارسیته به نقل از فرادید: کشف الواح زرین و سیمین تخت جمشید در شهریور 1312 خورشیدی، یکی از مهم ترین یافته های باستان شناسی درباره شاهنشاهی هخامنشی بود. این الواح در جریان کاوش های مؤسسه شرق شناسی دانشگاه شیکاگو، به سرپرستی ارنست هرتسفلد، باستان شناس و ایران شناس آلمانی، در پی های تالار آپادانا کشف شدند؛ شخصی که مستقیماً این الواح را پیدا کرد، فریدریش کرفتر، معمار و عضو گروه کاوش هرتسفلد بود.

فردریش کرفتر (باستان شناسی که در برخی از تصاویر حضور دارد) در سپتامبر 1933، دو محفظه سنگی را در گوشه های شمال شرقی و جنوب شرقی تالار مرکزی کاخ آپادانا شناسایی کرد که هرکدام دو لوح طلایی و نقره ای را در خود جای داده بودند. این الواح بیش از 2500 سال در جای اصلی خود باقی مانده بودند.

این چهار لوح دارای کتیبه هایی یکسان از داریوش اول بودند که به سه زبان و خط میخی فارسی باستان، ایلامی و بابلی نوشته شده بود. متن کتیبه، ضمن معرفی داریوش و تأکید بر پشتیبانی اهورامزدا از پادشاهی او، گستره قلمرو هخامنشی را از سرزمین سکاهای آن سوی سغد تا حبشه و از هند تا سارد توصیف می کند. قرار دادن این الواح در پی بنای آپادانا را می توان بخشی از آیین بنیادگذاری سلطنتی دانست؛ اقدامی که هم بر اقتدار پادشاه تأکید می کرد و هم نام و قلمرو او را برای آیندگان به یادگار می گذاشت.