به گزارش "ورزش سه"، رئال مادرید نمی‌خواست تکلیف قهرمانی لالیگا در ماه اکتبر مشخص شود و با این پیروزی، دهان کسانی را بست که بارسلونا را شکست‌ناپذیر می‌دانستند و همچنین افرادی را که پیش از آغاز دومین پروژه ژوزه مورینیو در رأس کادر فنی این تیم، آن را شکست‌ خورده تلقی کرده بودند، ساکت کرد.

این سرمربی پرتغالی از دقیقه اول تا نودمین دقیقه، بازی را به‌ خوبی خواند. او کار را با ترکیبی از بازیسازهایش در خط میانی آغاز کرد که با وجود این که قد هیچ‌کدام‌شان حتی به ۱.۷۰ متر هم نمی‌رسید، فضاهای خالی را طوری پوشش می‌دادند که انگار دو متر قد داشتند. سپس با وارد کردن انرژی کافی (کاماوینگا)، ضربه نهایی را در یک ال‌کلاسیکوی واقعاً تماشایی وارد کرد. امباپه مصمم بود هر سه امتیاز را با خود به لندن ببرد، جایی که منتظر مشخص شدن نتیجه توپ طلا است.

سرنوشت مسابقه به دو ستاره بزرگ هر تیم گره خورده بود اما بازیکنی در جریان بازی در ورزشگاه نوکمپ به صحنه آمد که به نمایشی از این دست نیاز داشت و در تغییر موازنه به سود امباپه نقشی تعیین‌کننده ایفا کرد. کوکوریا روزی بسیار دشوار برای یامال رقم زد، کاری که این روزها از عهده کمتر فوتبالیستی برمی‌آید. آنها ساعت‌های بی‌شماری را در کنار یکدیگر سپری کرده‌اند و به نظر می‌رسید این مدافع کناری حتی ضربان قلب مهاجم بارسلونا را هم مطالعه کرده است.

کوکوریا کاری کرد که عملکرد یامال چیزی فراتر از یک نمایش معمولی نباشد؛ دلیل اصلی این اتفاق هم این بود که توانست این ملی‌پوش اسپانیایی را از جریان بازی خارج کند. لامین هیچ‌ وقت احساس راحتی نداشت. کوکوریا این کار را با پیش‌بینی مداوم حرکت‌های یامال، بستن مسیرهای طبیعی پاس‌کاری او، وادار کردنش به استفاده از پای چپ و ندادن این احساس به این مهاجم بارسلونا انجام داد که سرنوشت ال‌کلاسیکو به او وابسته است.

بارسا وابستگی بیش از حدی به لامین یامال ندارد اما او مانند یک دماسنج، وضعیت کلی این تیم را نشان می‌دهد. وقتی در زمین ظاهر می‌شود، جادویش را به نمایش می‌گذارد، می‌درخشد و آشکارا از بازی لذت می‌برد، در این شرایط، تیم هانسی فلیک به موشکی تبدیل می‌شود که می‌تواند حریفان را درهم بکوبد و پیش از آن که حتی فرصت پیدا کنند راهی برای واکنش نشان دادن بیابند، شکست سنگینی به آنها تحمیل کند

 در ال‌کلاسیکو، تنها ۲۴ ساعت پیش از مراسم توپ طلا، یامال فرصت ایده‌آلی داشت تا تیتر خبرها را به خود اختصاص دهد. او چند روز قبل‌تر در پاریس، جایی که لوکاس هرناندز به‌ خوبی مهارش کرده بود، نتوانست این کار را انجام دهد. هرچند در دقایق پایانی مسابقه گلی زد که در نهایت هیچ فایده‌ای نداشت. او در برابر رئال مادرید، در مسابقه‌ای که از همان ابتدا تماشاگران را به وجد آورده بود، با بازیکنی روبرو شد که تحت‌الشعاعش قرار داد: کوکوریا.

این دوئل را این بازیکن رئال مادرید با شناخت حرکات یامال و تنبیه او با خطاهایی که این ستاره بارسلونا را به هم می‌ریخت، به سود خود تمام کرد. این بازیکن حتی نیازی نداشت به کری‌خوانی یامال بلافاصله پس از قطعی شدن انتقالش به این باشگاه فکر کند. یامال در مصاحبه‌ای با شبکه کادنا کوپه گفته بود: «به او گفتم که در اولین ال‌کلاسیکو فیکس بازی می‌کند و در دومی روی نیمکت خواهد نشست چون قرار است او را ببلعم.»

با این حال، در نخستین بازی نتوانست راهی برای به دردسر انداختن هم‌تیمی‌اش در تیم ملی پیدا کند. مورینیو گفت: «فقط وقتی می‌توانم او را درک کنم که ۱۰ متر از من فاصله داشته باشد. این بچه بازیکن بسیار خوبی است و مهار کردنش خیلی دشوار است. او هر کاری کرد تا کوکوریا کارت زرد بگیرد اما کوکو خیلی خوب عمل کرد.» لامین تا لحظه پایان نیمه اول منتظر ماند تا بهترین فرصت خود را پیدا کند اما آن را از دست داد. ضربه‌ای با داخل پا، از همان شوت‌های همیشگی‌اش که آن را به‌ خوبی به سمت تیر دروازه لونین فرستاد اما توپ بیرون رفت.

تا آن زمان، او شاهد خوشحالی امباپه بابت گلی بود که پس از برخورد اتفاقی توپ جرارد مارتین به او و تغییر مسیر آن، به نخستین گل ال‌کلاسیکو تبدیل شد. نه‌ تنها لامین، بلکه تمام تیم بارسا نیز از فرم همیشگی خود خارج شده بود و حتی برای فلیک که آشکارا از شرایط تیمش کلافه به نظر می‌رسید، قابل‌ شناسایی نبود. این سرمربی آلمانی خلاصه کرد: «تازگی و شادابی لازم را نداشتیم.»

شاید مورینیو در پاری‌سن‌ژرمن سرنخ‌هایی پیدا کرده بود که نشان می‌داد چگونه می‌توان بارسلونا را به دردسر انداخت، تیمی که در آغاز فصل جاری در فاز هجومی به ماشینی سوئیسی شباهت داشت، اما فقط زمانی که فرصت کنترل توپ را در اختیار داشت و پدری می‌توانست آن چند ثانیه لازم را برای به حرکت درآوردن این تیم پیدا کند. بارسلونا نه در پاریس و نه در ال‌کلاسیکو چنین فرصت‌هایی به دست نیاورد و در نتیجه از حرکت ایستاد.

بارسا نتوانست در برابر هزارتوی دفاعی‌ای که رئال مادرید در اطراف محوطه جریمه ایجاد کرده بود، در حمله غافلگیری خاصی به وجود بیاورد. همچنین نتوانست هنگام از دست‌ دادن توپ، همان‌طور که برای پدری اتفاق افتاد، با پرس از جلو حریف را تحت فشار بگذارد و از نفس بیندازد. گولر نقاط ضعف آنها را پیدا کرد و وادارشان کرد واکنش نشان دهند. برناردو سیلوا نیز آنها را تا مرز توانایی‌هایشان تحت فشار گذاشت.

بدون بازی‌سازی روان و مطمئن پدری که تا نیمه دوم در اختیار تیم نبود، گوردون در جناح چپ برای پیدا کردن ریتم خود به مشکل خورد و رافینیا و فرمین نیز نتوانستند خطر واقعی ایجاد کنند. آنها در حمله تیز و مؤثر نبودند و هم‌زمان، در خط دفاعی‌ای که به‌ صورت موقت شکل گرفته بود نیز برای ایستادگی مقابل حریف مشکل داشتند؛ خط دفاعی‌ای که سپس با دردسر دیگری مواجه شد: مصدومیت ژاوی اسپارت پس از نیم ساعت بازی. کانسلو مجبور شد برای مهار دیومانده پرتحرک وارد عمل شود و بالده به سمت چپ بازگشت تا امباپه را مهار کند که پیش‌تر با حرکات خیره‌کننده‌اش، کوبارسی را به چالش کشیده بود. با توجه به سرعت این دو مهاجم که از فضای پشت خط دفاعی بارسا بهره می‌بردند، خوان گارسیا مجبور شد تقریباً مانند یک دروازه‌بان آزاد بازی کند و هر توپی را که گولر یا برناردو با شتابی ناگهانی به فضای خالی می‌فرستادند، قطع کند.

بارسلونا در نیمه دوم واکنش نشان داد، دروازه لونین را محاصره کرد، کرنرهای متعددی به دست آورد و شاهد چند واکنش حیاتی از سوی هویسن، کوکوریا و دروازه‌بان اوکراینی رئال مادرید بود. با خسته شدن برناردو سیلوا، پدری کنترل بازی را در دست گرفت و پس از دریافت توپ در نزدیکی محوطه جریمه، روی یک ضربه کرنر لحظه‌ای جادویی خلق کرد. او برای شوت‌زنی به داخل متمایل شد، اما به‌ جای آن توپ را به رافینیا در لبه محوطه شش‌قدم سپرد که هشتمین گل خود را در هشت ال‌کلاسیکوی اخیرش به ثمر رساند.

این بازیکن برزیلی همچنان مهره محوری خط حمله است. بارسلونا برای رسیدن به پیروزی جسورانه ریسک کرد، اما لونین با واکنشی تماشایی، مشابه واکنش کورتوا، مانع گلزنی جرارد مارتین با ضربه سر شد. ریسک‌های بارسلونا زمانی برایش گران تمام شد که گابریل ژسوس توپ را لو داد و کاماوینگا فرصت را غنیمت شمرد، به سمت خط عرضی پیش رفت و توپ را برای امباپه فرستاد تا گل دوم رئال مادرید را به ثمر برساند. امباپه در ال‌کلاسیکو درخشید، هرچند درخشش او فقط در مقابل دروازه بود.