به نقل از فرادید، حدود 4 هزار سال پیش، سگی از روی خشتی تازه ساخته شده در سکونتگاهی در غرب آناتولی عبور کرد و مجموعه ای از ردپاهای خود را روی آن بر جای گذاشت. این خشت سرانجام در دیوار خانه ای به کار رفت، از آتش سوزی ویرانگری جان سالم به در برد و هزاران سال زیر خاک باقی ماند. اکنون باستان شناسان این خشت را در جریان کاوش های محوطه طاوشانلی هویوک در ترکیه از زیر خاک بیرون آورده اند.

این کشف ارتباطی ملموس و انسانی با ساکنان عصر مفرغ برقرار می کند. باستان شناسان معمولاً سفال ها، ابزارها و بقایای معماری را کشف می کنند، اما آثاری تصادفی مانند این ردپاها لحظاتی کوتاه از فعالیت های روزمره را حفظ می کنند؛ لحظاتی که به ندرت در شواهد باستان شناختی ثبت شده اند

محمد نوری ارسوی، وزیر فرهنگ و گردشگری ترکیه، در 26 اکتبر از این کشف خبر داد و ردپاها را اثری کوچک اما شگفت انگیز از زندگی در 4 هزار سال پیش توصیف کرد. گروه کاوش به سرپرستی پروفسور ارکان فیدان از دانشگاه شیخ اده بالی بیله جیک، این خشت را در میان بقایای فروریخته ساختمانی پیدا کرد که بر اثر آتش سوزی ویران شده بود.

خشت گلی یکی از مصالح رایج ساختمانی در آناتولی عصر مفرغ بود. کارگران خاک، آب و کاه را با یکدیگر مخلوط می کردند، به این مخلوط شکل می دادند و آن را به صورت خشت درمی آوردند؛ سپس خشت ها را زیر نور خورشید خشک می کردند. ظاهراً در محوطه طاوشانلی، سگی پیش از سخت شدن گل از روی یکی از این خشت ها عبور کرده و رد پنجه هایش را روی سطح آن به جا گذاشته است.

با خشک شدن گل، نقش ردپاها نیز تثبیت شد. پس از آن، سازندگان خشت را در دیوار خانه ای به کار بردند و این اثر تا زمان آتش سوزی ساختمان در همان جا باقی ماند. بقایای فروریخته بنا از خشت و نقش های غیرمعمول آن محافظت کردند تا اینکه باستان شناسان در جریان کاوش ها به آن رسیدند.

این کشف حضور یک حیوان را در محدوده سکونتگاه به طور مستقیم نشان می دهد؛ هرچند صرفاً بر اساس این ردپاها نمی توان مشخص کرد که سگ به یکی از خانواده های ساکن تعلق داشته یا آزادانه در محوطه رفت وآمد می کرده است. بااین حال، این اثر نگاهی متفاوت به یک شهر پیشاتاریخی فراهم می کند؛ شهری که معمولاً از طریق ساختمان ها، اشیای باستانی و لایه های ویرانی آن مطالعه می شود.