به گزارش ورزش سه، رسیدن به جمع ۱۸ تیم برتر فوتبال زنان اروپا دستاورد کوچکی نیست، به‌ویژه برای مربی جوانی که یکی از تنها پنج سرمربی زن حاضر در مرحله گروهی این فصل لیگ قهرمانان است. رسانه‌های اروپایی در یادداشت‌هایی درباره ستاره حبیب‌زاده داستان او را نمونه‌ای کم‌نظیر از حضور یک زن ایرانی در بالاترین سطح فوتبال زنان می‌دانند.

شوک ورود به اروپا

ستاره در یک مصاحبه درباره روزهای حضورش در ایران می‌گوید: «در ایران شرایط برای دخترها آسان نبود و فوتبال بازی کردن دختری در کوچه با پسرها غیرعادی بود. با اینکه واقعا بچه بودیم موهایم را پسرانه می‌زدم تا فکر کنند پسرم و کاری به کارم نداشته باشند. از وقتی که یادم هست از آن دخترهایی نبودم که با عروسک باربی سرگرم می‌شوند. من عاشق توپ فوتبال بودم».

ستاره هر طور شده فوتبال بازی کرد، در هفده سالگی اولین قرارداد رسمی‌اش را امضا کرد، با پیراهن ملوان انزلی و سپس شیراز در لیگ برتر زنان درخشید و ۲۱ بار هم با پیراهن تیم ملی زنان ایران به میدان رفت.

اما ستاره در ۲۳ سالگی، حبیب‌زاده در روزهایی که در اوج جوانی باید اوج فوتبالش به عنوان فوتبالیست می‌بود تصمیمی بزرگ گرفت: ترک خانواده، پیراهن تیم ملی و مهاجرت به امید رسیدن به فوتبال حرفه‌ای‌تر زنان در اروپا. ستاره به امید حرفه‌ای شدن به اروپا رفته بود ولی وقتی پایش به هلند رسید، واقعیت مثل آواری سنگین روی سرش ریخت. هلند آن روزها در فوتبال زنان اصلا حرفه‌ای نبود. حبیب‌زاده می‌گوید: «رفتن به اروپا برایم یک شوک روحی ویرانگر بود. در ایران بازیکن تمام‌وقت بودم، امکانات داشتم و تامین بودم. فکر می‌کردم در اروپا همه چیز ده پله بالاتر است، اما درست برعکس بود. بازیکنان بومی که پیش پدر و مادرشان زندگی می‌کردند با چندصد یورو سر می‌کردند و تمرین می‌رفتند، ولی من تک و تنها باید خرج اجاره‌خانه، قبض گاز و خوراکم را می‌دادم. بازی در بالاترین سطح بدون درآمد کافی محال بود.»

این شرایط سخت، ستاره را وادار کرد مسیرش را از نو طراحی کند. او قید بازی در سطح اول را زد و به دسته‌های پایین‌تر رفت تا با تمرینات شبانه بعد از شیفت کاری، تمام انرژی‌اش را روی کلاس‌های مربیگری یوفا متمرکز کند: «من ۲۳ ساله بودم، در طلایی‌ترین سن بازی، اما همه چیز را پشت سر گذاشتم و آمدم به جایی که هیچ‌کس اسمم را نشنیده بود. کاملا تنها بودم، در زبانی جدید و فرهنگی بیگانه. درک اینکه چقدر سخت گذشت برای دیگران غیرممکن است، اما به خودم گفتم باید این پازل را حل کنی. از روز اول می‌دانستم روزی به سرمربیگری در بالاترین سطح ممکن خواهم رسید، چون به کیفیت کار خودم ایمان داشتم.»

پله به پله از دسته پنجم تا لیگ قهرمانان

نقطه عطف ماجراجویی او در کشور بلژیک بود. ستاره هدایت آکادمی پاترو ایسدن را دست گرفت و مامور شد دپارتمان فوتبال زنان را از صفر در این باشگاه پایه‌گذاری کند. او این تیم نوبنیاد را از دسته پنجم بلژیک تحویل گرفت و فصل به فصل با صعودهای متوالی، به دسته دوم رساند. این کارنامه درخشان چشم مدیران کلوب بروژ، بزرگ‌ترین غول فوتبال بلژیک را گرفت و در تابستان ۲۰۲۵ ستاره را به عنوان دستیار به خدمت گرفتند.

یک سال بعد با جدایی آرنو فان دن آبل از نیمکت قهرمان بلژیک، تیم زنان او اچ لوون، ستاره برای این پست درخواست داد و موفق شد صندلی هدایت تیم قهرمان را به دست بیاورد. ستاره حبیب‌زاده سرمربی تیم قهرمان لیگ زنان بلژیک شده بود.

حس نشستن روی این نیمکت در روزهای اول برای حبیب‌زاده غیرقابل وصف بود. حرفهایش را بشنوید: «در اولین بازی مرحله مقدماتی مقابل تی‌اس‌سی در خانه خودمان، واقعا نمی‌توانستم احساسم را به زبان بیاورم. شبیه پرنده‌ای در آسمان پرواز می‌کردم. صدای سرود چمپیونزلیگ در ورزشگاه پخش شد و با خودم گفتم وای، من واقعا سرمربی این تیم در اروپا هستم. حالا باید با غول‌هایی مثل پاری‌سن‌ژرمن، چلسی، یوونتوس و رم پنجه در پنجه بیندازیم و این برای ما افتخار بزرگی است، برای ما مثل یک دانشگاه بزرگ است».

با وجود چالش‌های تاکتیکی در تیمی که تابستان امسال چندین مهره کلیدی‌اش را از دست داده و جوان‌ترین اسکواد حاضر در کل لیگ قهرمانان زنان را دارد، لوون دست از شگفتی‌سازی برنداشته است. تساوی درخشان بدون گل در گام اول مقابل قهرمان سری آ، رم، نشان داد شاگردان حبیب‌زاده ترسی از بزرگان ندارند.