مصطفی صادقی: انتخابات 2026 یک نتیجه آشکار داشت: دموکرات‌ها کنگره را پس گرفتند. اما زیر این نتیجه، اتفاق دیگری افتاد که شاید اثر اصلی آن در انتخابات ریاست‌جمهوری 2028 دیده شود.

حزب هم‌زمان با بازگشت رأی جوان، مجموعه‌ای از سیاستمداران جوان‌تر را نیز به سطح ملی فرستاد.

جیمز تالاریکوی 37ساله در تگزاس سناتور شد، جان آساف 39ساله کرسی خود را در جورجیا حفظ کرد و عبدال السید 42ساله در میشیگان پیروز شد.

نیویورک‌تایمز نوشته انتخابات امسال نه فقط توازن قدرت، بلکه «خود حزب دموکرات» را نیز تغییر داده و نسل تازه‌ای از چهره‌ها را بالا آورده است.

رویترز نیز میدان مقدماتی دموکرات‌ها در 2028 را باز و بدون چهره‌ای مسلط توصیف کرده است.

پس سؤال فعلاً این نیست که چه کسی نامزد نهایی خواهد شد؛ سؤال مهم‌تر این است:

آیا نسلی که در 2026 به دموکرات‌ها برگشت، در 2028 رهبران جوان‌تری را هم به رأس حزب می‌رساند؟

7 از 10؛ جوان‌ها برگشتند

AP Voter Poll با بیش از 100 هزار رأی‌دهنده در 50 ایالت نشان داده حدود 7 نفر از هر 10 رأی‌دهنده زیر 30 سال به دموکرات‌ها رأی داده‌اند؛ در حالی که همین گروه در انتخابات 2024 تقریباً میان ترامپ و کامالا هریس تقسیم شده بود.

جوانان در تمام رقابت‌های سنا که دموکرات‌ها کرسی جمهوری‌خواهان را گرفتند ــ از تگزاس و کانزاس تا آیووا، اوهایو و کارولینای شمالی ــ به سمت دموکرات‌ها حرکت کردند.

اما محدودیت مهمی وجود دارد: زیر 30ساله‌ها فقط حدود یک‌دهم کل رأی‌دهندگان 2026 بودند.

یعنی جهت رأی جوانان تغییر کرده، اما وزن مشارکتشان هنوز محدود است.

 7 سناتور زیر 50 سال

تغییر فقط در پایین هرم رأی اتفاق نیفتاده است. هفت ایالت رقابتی، سناتور دموکرات زیر 50 سال انتخاب کردند: پگی فلنگن، 47 سال؛ جاش تورک، 47 سال؛ کریس پاپاس، 46 سال؛ آنی اندروز، 46 سال؛ عبدال السید، 42 سال؛ جان آساف، 39 سال و جیمز تالاریکو، 37 سال. در کلرادو نیز ملات کیروس 29ساله به‌عنوان نخستین زن نسل Z وارد کنگره شد. این یعنی حزبی که در 2024 هنوز با مسئله سن رهبری و میراث دوران بایدن دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حالا ذخیره سیاسی بسیار جوان‌تری دارد. اما جوان شدن به معنای یکدست شدن نیست؛ نسل تازه از نظر ایدئولوژیک چندپاره است.

 37 ساله‌ای که تگزاس را گرفت

جیمز تالاریکو شاید روشن‌ترین نمونه باشد. او در 37سالگی جوان‌ترین عضو سنا خواهد شد. دو سال قبل ترامپ تگزاس را با حدود 14 واحد اختلاف برده بود؛ تالاریکو در 2026 با حدود 12 واحد اختلاف پیروز شد. یعنی مقایسه این دو انتخابات از یک جابه‌جایی حدود 26 واحدی حکایت دارد.مدل سیاسی او هم با تصویر کلیشه‌ای «دموکرات جوان شهری» متفاوت است. تالاریکو دانشجوی الهیات مسیحی است، از زبان مذهبی استفاده می‌کند، مواضع لیبرال دارد و شکاف سیاسی را بیشتر «بالا در برابر پایین» تعریف می‌کند. آیا این یعنی تالاریکو در 2028 نامزد می‌شود؟ نه. اما انتخابات او را از سیاستمداری ایالتی به یک چهره ملی تبدیل کرده است.

39 و 42؛ دو مسیر متفاوت

جان آساف و عبدال السید دو نسخه متفاوت از همین نسل‌اند. آساف 39ساله در جورجیا پیروز شد و ماه‌ها کمپینی با ابعاد ملی، از پادکست‌ها تا رسانه‌های جریان اصلی، ساخته بود.تایم نوشته نتیجه انتخابات جایگاه او را در بحث‌های مربوط به آینده حزب تقویت کرده است. با این حال خودش صریحاً گفته قصد نامزدی در 2028 را ندارد. عبدال السید 42ساله در میشیگان با یک کمپین مترقی و ضد‌استقرار پیروز شد و نخستین مسلمان راه‌یافته به سنای آمریکا شد. تایم او را حتی در صورت نامزد نشدن، یک بازیگر بالقوه مهم در مقدماتی دموکرات‌ها در غرب میانه توصیف کرده است. پس تغییر نسل الزاماً به معنای حرکت حزب به یک جهت ایدئولوژیک مشخص نیست.

 کدام جوان‌ها اصلاً می‌توانند رییس‌جمهور شوند؟

قانون اساسی آمریکا حداقل سن ریاست‌جمهوری را 35 سال تعیین کرده است. از میان چهره‌های جوانی که درباره آنها صحبت می‌کنیم، جیمز تالاریکو 37 سال، جان آساف 39 سال، عبدال السید 42 سال و الکساندریا اوکاسیو کورتز 37 سال دارند. همگی از نظر شرط سنی امکان نامزدی دارند. پیت بوتجیج 44ساله، وس مور 48ساله و جاش شاپیرو 53ساله نیز طبیعتاً از این شرط عبور کرده‌اند. اما ملات کیروس که در 29سالگی به کنگره راه یافته، حتی در 2028 هنوز به حداقل سن قانونی ریاست‌جمهوری نمی‌رسد. پس «نسل تازه» حزب بسیار بزرگ‌تر از «نسل واجد شرایط کاخ سفید» است.

 AOC؛ جوان، اما دیگر تازه‌وارد نیست

الکساندریا اوکاسیو کورتز در 37سالگی تقریباً هم‌سن تالاریکو است، اما از نظر سیاسی دیگر تازه‌وارد محسوب نمی‌شود. او از سال 2019 در کنگره حضور دارد و یک شبکه ملی برای جناح ترقی‌خواه ساخته است.هم‌زمان پیروزی عبدال السید باعث شده بحث جانشینی سیاسی برنی سندرز فقط حول AOC نچرخد. اگر او وارد 2028 شود، مسئله اصلی این خواهد بود که آیا نفوذ رسانه‌ای و ایدئولوژیکش می‌تواند به ائتلافی ملی تبدیل شود یا نه.

 44 سال؛ پیت بوتجیج

بوتجیج در 44سالگی نه تازه‌وارد است و نه متعلق به نسل قدیمی. او تجربه رقابت مقدماتی 2020 و وزارت در دولت بایدن را دارد و در انتخابات 2026 نیز برای نامزدهای مختلف دموکرات در سراسر کشور فعالیت کرد. تایم او را از پیام‌رسان‌های مؤثر حزب توصیف کرده و NewsNation گزارش داده در نظرسنجی Emerson در ژوییه با 19 درصد در صدر میدان اولیه دموکرات‌ها قرار داشته است. البته این عدد در چنین مقطع زودی بیشتر نشان‌دهنده شناخت و پایگاه اولیه است تا نتیجه احتمالی رقابت.

 فرمانداران؛ جوانی به‌اضافه تجربه اجرایی

بخش دیگری از تغییر نسل را باید میان فرمانداران دید. وس مور 48ساله دوباره فرماندار مریلند شده و مدت‌هاست  نامش در بحث‌های 2028 مطرح است. او در جریان انتخابات به ایالت‌های مختلف سفر کرد و برای دموکرات‌ها فعالیت ملی داشت. جاش شاپیرو 53ساله نیز در پنسیلوانیا با بیش از 20 واحد اختلاف دوباره انتخاب شد. هم‌زمان دموکرات‌ها چهار کرسی جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان و کنترل کامل دولت ایالتی را به دست آوردند. شاپیرو پیش از انتخابات حتی یک PAC فدرال برای کمک مالی به نامزدهای دموکرات ایجاد کرده بود؛ یکی از همان نشانه‌هایی که از ساخت زیرساخت ملی حکایت دارد.

رو خانا؛ از گمانه‌زنی به تشکیلات

رو خانا یک مرحله جلوتر رفته است. او گفته بود به‌طور جدی نامزدی 2028 را بررسی می‌کند و بعد از انتخابات، متحدانش کمیته‌ای برای جمع‌آوری پول و ساخت زیرساخت احتمالی کمپین او راه انداختند. لس‌آنجلس تایمز گزارش داده هم‌زمان نیوسام و جی‌بی پریتزکر نیز تحرکات ملی خود را افزایش داده‌اند. این تفاوت مهم است: در آمریکا میان «اسم مطرح‌شده» و «ساختن کمپین» فاصله زیادی وجود دارد. پول، کارکنان، اهداکنندگان، سفر به ایالت‌های مقدماتی و شبکه سیاسی شاید از سن مهم‌تر باشند.

 نسل قدیمی هنوز کنار نرفته است

کامالا هریس همچنان احتمال نامزدی را رد نکرده، گاوین نیوسام سال‌هاست در فهرست چهره‌های احتمالی قرار دارد و کوری بوکر هم تجربه یک رقابت ریاست‌جمهوری را دارد. مارک کلی نیز یک مزیت مشخص دارد. طبق داده‌های FEC که NewsNation نقل کرده، بیش از 22 میلیون دلار در حساب اصلی انتخاباتی خود دارد.

بنابراین نسل تازه با خلأ قدرت مواجه نیست؛ باید با سیاستمدارانی رقابت کند که سال‌ها شبکه مالی و سازمان حزبی ساخته‌اند.

 سه نسل برای یک نامزدی

حزب دموکرات بعد از 2026 را می‌توان تقریباً در سه لایه دید: نسل تثبیت‌شده: چهره‌هایی مانند کامالا هریس و سیاستمداران دارای سابقه ملی.نسل میانی: بوتجیج، وس مور، شاپیرو، خانا و فرمانداران و سناتورهایی که هم نسبتاً جوان‌اند و هم زیرساخت دارند.

نسل 2026: تالاریکو، السید و دیگرانی که تازه وارد سطح ملی شده‌اند.

این تقسیم‌بندی ایدئولوژیک نیست؛ یک 37ساله می‌تواند میانه‌روتر از یک سیاستمدار 50ساله باشد.

 2026 نقشه 2028 را هم تکان داد

لس‌آنجلس تایمز به نقل از الکس کیسر، استاد مدرسه کندی هاروارد، نوشته نتایج میان‌دوره‌ای «نقشه رقابت» برای 2028 را بزرگ‌تر کرده و ایالت‌هایی مانند تگزاس و جورجیا را رقابتی‌تر کرده است.این تغییر روی نوع نامزد مطلوب دموکرات‌ها هم اثر می‌گذارد. پیروزی تالاریکو در تگزاس، آساف در جورجیا و شاپیرو در پنسیلوانیا هرکدام مدل متفاوتی برای ساخت ائتلاف انتخاباتی ارائه می‌کنند. اما نباید انتخابات میان‌دوره‌ای را مستقیماً روی 2028 کپی کرد. جاستین گریمر، استاد استنفورد، هشدار داده که هنوز نه موضوعات اصلی انتخابات آینده مشخص است و نه نامزدها و فضای سیاسی آن زمان. پس رأی جوان به دموکرات‌ها لزوماً به معنای رأی به جوان‌ترین نامزد نیست.

 سؤال اصلی 2028

هنوز نمی‌توان گفت عصر سیاستمداران مسن در حزب دموکرات تمام شده است؛ اما می‌توان گفت انحصار نسلی آنها شکسته شده است. در پایین هرم، رأی‌دهندگان زیر 30 سال دوباره به‌شدت دموکرات شده‌اند. در بالای هرم، چندین سناتور، فرماندار و چهره ملی در دهه 30 و 40 زندگی وارد میدان شده‌اند.

حالا سؤال این است: آیا نسل جوانی که به حزب دموکرات برگشته، یک نسل جوان‌تر را هم به رهبری حزب می‌رساند؟

شاید دو عدد بهتر از هر نظرسنجی زودهنگام 2028 این تغییر را توضیح دهند:

7 از 10 رأی‌دهنده جوان به دموکرات‌ها رأی دادند.

7 سناتور دموکرات زیر 50 سال از ایالت‌های رقابتی بالا آمدند.

باید دید این دو «هفت» در دو سال آینده به هم می‌رسند یا نه.