به نقل از همشهری، اتفاقات ناگوار یکی از عوامل آسیب رسیدن به سلامت روان و بروز استرس است و باعث خستگی ذهنی هم می شود. به همین دلیل محققان همواره به دنبال راه های مؤثر و کم هزینه برای حمایت از سلامت مغز هستند؛ اما اخیرا یک عنصر طبیعی توجه محافل علمی را به خود جلب کرده است؛ آب. نظریه ذهن آبی مبتنی بر آب که با شواهدی از علوم اعصاب، روانشناسی و سلامت محیط زیست پشتیبانی می شود، نشان می دهد که چگونه آب می تواند به بازسازی مغز، کاهش استرس و بهبود خلق وخو کمک کند.

نظریه ذهن آبی از سوی والاس جی. نیکولز، زیست شناس ابداع شد که آن را به عنوان یک حالت ذهنی سطح پایین، آرام اما متمرکز که افراد در آب تجربه می کنند، معرفی می کند. این نظریه نشان می دهد که قرارگرفتن در آب، روی آب، زیر آب یا صرفا نزدیک آب، وضعیت مغز را به حالت ملایم مراقبه و ترمیمی تغییر می دهد. به گفته نیکولز، نظریه ذهن آبی در مقابل ذهن قرمز که نشان دهنده استرس و ذهن خاکستری که نشان دهنده اضطراب است، قرار دارد.

براساس گزارش ساینس دایرکت، آب دارای فیزیولوژی بازیابی استرس است و تماشاکردن یا نزدیک بودن به آن، نشانگرهای فیزیولوژیکی استرس را کاهش و فعالیت پاراسمپاتیک را افزایش می دهد؛ همچنین ضربان قلب، فشار خون و کورتیزول را پایین می آورد. در برخی مطالعات آزمایشگاهی هم نشان داده شده که قرارگرفتن در معرض آب برای مدت کوتاه، حتی کمتر از 2دقیقه، باعث کاهش ضربان قلب و فشار خون می شود.

اگر شما کسی هستید که در نزدیکی منبع آب زندگی می کنید، احتمال زیادی وجود دارد که این اثرات را ناخودآگاه تجربه کرده باشید. قدم زدن و شناکردن (تحت نظر مربی) می تواند اثرات آرامش بخشی داشته باشد. حتی برای کسانی که به طور منظم به منابع آب طبیعی دسترسی ندارند، قرارگرفتن در معرض آب در استخر یا وان حمام نیز می تواند مفید باشد. تماشای آب در رودخانه یا دریا، گوش دادن به صدای دریا یا باران، یا گذراندن چند دقیقه آرام در نزدیکی یک فواره می تواند حس آرامش و تنظیم مجدد ذهنی را به همراه داشته باشد.
گنجاندن این لحظات در زندگی روزمره ممکن است به مقابله با استرس، بهبود تمرکز و حمایت از تعادل عاطفی در دنیایی که به طور فزاینده بیش ازحد تحریک می شود، کمک کند.