به نقل از ایسنا، وبگاه الخنادق در یادداشتی تحلیلی درباره تهدیدهای آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران نوشت: در هفته های اخیر و هم زمان با افزایش تنش ها در منطقه و ادامه تهدیدها و مواضع تهاجمی آمریکا درباره احتمال حمله به ایران، رسانه های غربی و عربی همسو با سیاست های واشنگتن، موجی از تبلیغات تهدیدآمیز را پیرامون اعزام گروه ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به نزدیکی آب های منطقه به راه انداخته اند. این رسانه ها تلاش کرده اند اینگونه القا کنند که حضور این ناو به تنهایی می تواند توازن قوا را تغییر دهد و ایران را وادار به عقب نشینی کند؛ ادعایی که بررسی واقعیت های نظامی آن را به چالش می کشد.

برخلاف تصویرسازی های رسانه ای، حضور نظامی آمریکا در غرب آسیا طی سال های اخیر به شکل محسوسی کاهش یافته است. دیگر خبری از استقرار گسترده یگان های پیاده، زرهی، نیروهای هوابرد یا تجمع وسیع تفنگداران دریایی آمریکا در منطقه نیست. همچنین برخلاف دهه نخست قرن بیست ویکم و سال های اوج جنگ های عراق و سوریه، اسکادران های بزرگ نیروی هوایی آمریکا نیز در منطقه مستقر نیستند.

در حوزه دریایی نیز، طی ماه های گذشته حضور پررنگ و متمرکزی از نیروی دریایی آمریکا در خلیج فارس، دریای عمان، دریای عرب و دریای سرخ مشاهده نشده است. بخش قابل توجهی از توان دریایی آمریکا در حال حاضر در جنوب دریای کاراییب و در چارچوب محاصره دریایی ونزوئلا متمرکز شده و همین امر، ظرفیت عملیاتی واشنگتن در پیرامون ایران را محدود کرده است.

در چنین شرایطی، اعزام تنها یک گروه ناو هواپیمابر برای سناریویی به بزرگی حمله به ایران، اقدامی غیرمتعارف به نظر می رسد. تجربه اخیر ورود ناوهای آمریکایی به دریای سرخ برای مقابله با نیروهای یمنی و حمایت از رژیم صهیونیستی، که با ناکامی عملیاتی همراه شد، نمونه ای روشن از محدودیت های این رویکرد است. در آن عملیات، دست کم سه فروند جنگنده F/A-18 سوپر هورنت آمریکا ساقط شد و چندین بار نیز جنگنده های پیشرفته F-35 در معرض خطر سقوط قرار گرفتند. علاوه بر این، موشک های ضدکشتی یمنی در موارد متعدد تا آستانه اصابت به شناورهای آمریکایی پیش رفتند.

بر اساس داده های موجود، توان دریایی آمریکا در محدوده عملیاتی پیرامون ایران شامل یک ناو هواپیمابر با ترکیبی کمتر از 60 فروند جنگنده و هواپیمای پشتیبانی، 6 ناوشکن کلاس آرلی برک ، دو زیردریایی هسته ای تهاجمی، یک ناو فرماندهی، چند شناور گشتی ساحلی و تعدادی کشتی لجستیکی است. مجموع این شناورها در حدود 730 سلول پرتاب عمودی موشک در اختیار دارند که بخش عمده ای از آن ها به موشک های پدافند هوایی و رهگیری اختصاص یافته و سهم موشک های کروز تهاجمی تام هاوک در بهترین حالت به حدود 450 فروند می رسد.

تجربه جنگ های بزرگ چند دهه اخیر نشان می دهد که چنین توانی برای اجرای حملات گسترده و مؤثر علیه کشوری با وسعت جغرافیایی ایران، آن هم در شرایطی که بسیاری از اهداف حیاتی با سامانه های پدافند هوایی محافظت می شوند، کافی نیست. مقایسه با جنگ های عراق در سال های 1991 و 2003 نشان می دهد که آمریکا در آن مقاطع با سه تا چهار گروه کامل ناو هواپیمابر، صدها فروند هواپیما و صدها هزار نیروی زمینی وارد میدان شد؛ شرایطی که با آرایش کنونی قابل قیاس نیست.

در مقابل، جمهوری اسلامی ایران طی سال های اخیر و به ویژه در رزمایش های اخیر اقتدار دریایی در خلیج فارس، توان موشکی و دریایی خود را به نمایش گذاشته است. در این رزمایش ها، موشک های بالستیک و کروز دوربرد از عمق خاک ایران شلیک و اهداف مشخص شده در دریای عمان به صورت هم زمان و با دقت بالا منهدم شدند. همچنین پهپادهای تهاجمی و سامانه های پدافند هوایی دریایی، توان مقابله هم زمان با تهدیدهای هوایی و دریایی را تمرین کردند.

ایران علاوه بر این، مجموعه متنوعی از موشک های بالستیک ضدکشتی را در اختیار دارد؛ از خانواده فاتح و نمونه های هرمز و خلیج فارس گرفته تا موشک های پیشرفته تری همچون ذوالفقار بصیر با برد حدود 700 کیلومتر و قاسم بصیر با بردی تا 1300 کیلومتر و قابلیت مانور برای عبور از سامانه های دفاع موشکی مانند پاتریوت و تاد. مقامات نظامی ایران همچنین از توسعه موشک هایی با سرعت هایی تا هشت ماخ و برد بیش از 1500 کیلومتر خبر داده اند که قادر به هدف قرار دادن اهداف متحرک دریایی هستند.

در کنار این ها، موشک های عماد ، خیبرشکن و شهید حاج قاسم سلیمانی به عنوان نسل های جدید موشک های دوربرد ایران، با دقت بالا، سرعت بسیار زیاد و توان نفوذ در سامانه های پدافندی، نقش مهمی در ایجاد بازدارندگی ایفا می کنند.

به گفته کارشناسان نظامی، برای از کار انداختن یک ناو هواپیمابر، لزوماً نیازی به غرق کردن آن نیست و وارد کردن یک ضربه دقیق به بخش های حیاتی می تواند این شناور عظیم را به طور کامل از چرخه عملیات خارج کند.

بر همین اساس، تحلیلگران معتقدند که ورود این سطح از توان موشکی به معادله، ناوگان های متخاصم را ناگزیر می کند تا فاصله خود را تا حدود دو هزار کیلومتر از مرزهای ایران افزایش دهند؛ اقدامی که زمان واکنش دفاعی ایران را افزایش داده و هزینه های عملیاتی و ریسک نظامی آمریکا را به طور چشمگیری بالا می برد.