با آغاز دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا، بار دیگر پرسش هایی پیرامون چشم انداز این مذاکرات، آینده روابط دو کشور، امتیازات طرفین و ... به میان می آید.

طیف های سیاسی، از موافقان سرسخت مذاکره تا مخالفان جدی آن از زاویه خاص خود تاکنون درباره این مذاکرات موضع گیری کرده اند. در این میان بررسی دیدگاه های برخی چهره های جریان محافظه کار (راست سنتی) می تواند دست کم منعکس کننده بخش مهمی از حاکمیت در خصوص مذاکره باشد.

در این خصوص خبرآنلاین سراغ اسدالله بادامچیان، دبیرکل سابق حزب مؤتلفه رفته است.

بادامچیان در این گفتگو از نگاه خود انواع مذاکره را دسته بندی می کند و معتقد است که در این زمینه نباید مطلق اندیشی کرد. او مثال می زند که شب عاشورا به دستور امام حسین (ع) حضرت ابوالفضل (ع) با شمر مذاکره کرد.

بادامچیان در ادامه آمریکا را باعث قطع روابط بین دو کشور می داند.

این فعال سیاسی اصولگرا به وقایع چندماه اخیر از زمان جنگ 12 روزه اشاره می کند و می گوید که قدرت ایران باعث شده که آمریکا درخواست مذاکره دهد و آن هم با شرایط ایران.

مشروح گفت وگوی خبرآنلاین با این فعال سیاسی را در ادامه بخوانید؛

****

* با توجه به آغاز مذاکرات میان ایران و آمریکا، شما چه چشم اندازی برای این مذاکرات متصور هستید؟

نسبت به موضوع مذاکره چند بحث مطرح است؛ یک بحث این است که آیا اساساً مذاکره باید انجام شود یا خیر؟ بحث بر سر این است که اصلِ مذاکره اصالت ذاتی ندارد، بلکه مذاکره بسته به محتوا، طرفین و نتایج آن ارزیابی می شود. حتی در عاشورا نیز حضرت ابوالفضل (ع) به دستور اباعبدالله (ع) با شمر مذاکره کردند و حتی مهلتی یک شبه برای عبادت می گیرند.

اما از طرف دیگر، گاهی اوقات مذاکره صورت تسلیم به خود می گیرد. در این شرایط دیگر نام آن مذاکره نیست، بلکه تسلیم است. زمانی که آمریکایی ها در جنگ جهانی دوم در ژاپن پیروز شدند، آن مذاکره ای که با امپراتور ژاپن انجام دادند، مذاکره نبود. ژنرال مک آرتور آمد و امپراتور را که در آنجا جنبه الهی و تقدسی داشت و نباید در جلسات حاضر می شد، وادار کردند که حتماً بیاید و در آنجا بایستد و در مراسم امضای قراردادی که با ژاپن می بستند، حضور داشته باشد. این مذاکره نبود، این تسلیم بود. مسئله بعدی این است که گاهی مذاکره ابزار تسلیم می شود، یعنی خودش تسلیم نیست اما مقدمه آن است؛ پس این مورد هم تفاوت دارد.

بحث بر سر این است که مذاکره میان چه کسانی و چرا انجام می شود. زمانی است که آمریکا مذاکره ای را می خواهد که نتیجه اش سلطه آمریکا باشد؛ در آنجا هم نه عقلانی و نه علمی است که انسان وارد چنین مذاکره ای شود. اما زمانی که نه تسلیم و نه در کار نباشد، و هدف دو طرف بیان دیدگاه هایشان برای رسیدن به یک توافق یا تفاهم باشد موضوع فرق می کند. بنابراین در مسئله مذاکره نباید مطلق نگری کنیم که ذاتاً مثبت است یا منفی؛ خیر، مذاکره هم یکی از رویدادهای سیاسی است که گاه مثبت و گاه منفی است و بستگی به اهداف، نگرش، نتیجه و طرفین مذاکره دارد.

* شما تا اینجا درباره ماهیت مذاکره صحبت کردید. برگردیم به سوال اصلی که موضوع مذاکره کنونی ایران و آمریکاست. آن را چطور ارزیابی می کنید؟

ما از ابتدا با آمریکا قطع رابطه نکردیم، بلکه آمریکایی ها قطع رابطه کردند و خیال کردند که اگر با ما قطع رابطه کنند، ما مثلاً عزادار می شویم. خیر، آمریکا عنوان کرد که روابط گرگ و میش به چه کار می آید؟ و روابط را چنان تحقیر کرد که مشخص است به هم خوردن روابط ایران و آمریکا، بسیار بهتر از باقی ماندن آن به شکلی بود که از زمان شاه وجود داشت؛ زمانی که هر 45 روز یک بار سفیر آمریکا دفترچه ای می آورد و شاه باید نوکرمآبانه به آن عمل می کرد. این رابطه ضرر داشت.

من بعدها مقاله ای با این مضمون نوشتم که آن اوایل بحث ها این گونه بود، اما اکنون ایران یک شیر است و آمریکا یک گرگ، و روابط گرگ و شیر هم هیچ گاه با هم سازگار نیست. بعد از آن روزنامه سلام در مقاله تندی به من حمله کرد که چرا گفته ام ایران قدرتمند شده است.

ما اکنون تقریباً به جایی رسیده ایم که در مذاکرات وضعیت تغییر کرده است. یک موقع آقای ترامپ می آید و در جنگ 12 روزه به ایران حمله می کند و بعد می گوید: بله، من رفتم تأسیسات هسته ای ایران را نابود کردم و حالا زمان صلح است. زمانی که تو ضربه زدی، چه وقت صلح است؟ ما ابتدا باید پاسخ تو را بدهیم و ضربه متقابل بزنیم تا بعد از موضع برابر، اگر مایل بودیم با هم بنشینیم و بررسی کنیم. اینکه تو به ادعای خودت نابود کنی (که البته کاری هم نکردی اما ادعایش را داشتی) جای صلحی باقی نگذاشتی.

* آقای بادامچیان، فرمودید که آمریکایی ها بودند که روابط را با ایران قطع کردند. آیا حالا الان می توانیم ابتکار عمل به خرج بدهیم و روابط را وصل کنیم؟

ما اصلاً قطع نکردیم که بخواهیم وصل کنیم، چرا باید وصل کنیم؟ امام (ره) هم فرمودند اگر آمریکا آدم شود، ما مشکلی نداریم. روابط ما هم دو بخش است: یک بخش روابط با ملت آمریکاست و بخش دیگر با هیئت حاکمه آمریکا. امام در پاریس صراحتاً فرمودند ما با ملت آمریکا مشکلی نداریم، آن ها هم یکی از ملت های دنیا هستند. آن کسی که مهم است، هیئت حاکمه آمریکاست که سلطه طلب، استعمارگر، مستکبر و شیطان است. وگرنه ملت آمریکا اکنون ملتی است که در اثر همین بیداری جهانی و اسلامی، علیه آقای ترامپ شعار می دهد و به پا خاسته است. در نتیجه اگر حساب کنیم، ملت آمریکا در عدم موافقت با ترامپ با ملت ایران همراه شده است که نکته جالبی است. بنابراین ما یک نوع همراهی بدون روابط رسمی با ملت آمریکا داریم، برخلاف هیئت حاکمه آمریکا و برخلاف ظلم و جوری که در آنجا حاکم است و برخلاف حمایت رییس جمهور و حاکمیت آمریکا از جنایات رژیم صهیونیستی.

حال اگر فردا آقای ترامپ حاضر شد آن بحث هایی که مد نظر ماست را انجام دهد و دخالت نکند، ما هم شروطی داریم. او چهار، پنج شرط استعماری دارد.

اول اینکه ایران می گوید قدرت موشکی را کنار بگذارید. قدرت دفاعی و موشکی ما دفاعی است؛ چرا که ما در این 47 سال انقلاب اسلامی به هیچ کشوری حمله نکردیم، اما حملات فراوانی به ما شده است، از جمله همین مورد اخیر که آمریکا و اسراییل حمله کردند. پس قدرت موشکی ما، قدرت دفاعی است. ما شرعاً، عقلاً، علماً، منطقاً و منفعتاً حق نداریم قدرت دفاعی مان را تضعیف کنیم. لذا این موضوع اصلاً قابل مذاکره نیست، هرچه می خواهد بگوید.

دومین شرط آمریکا، مسئله هسته ای ماست. دانش هسته ای ما صلح آمیز است. ما اگر می خواستیم سلاح هسته ای بسازیم قدرت آن را داشتیم. کسی که می تواند دانش هسته ای را بدون کمک دنیا مستقلاً بسازد و چنین تأسیسات عظیمی ایجاد کند و شهرهایی در عمق 70 متری یا بیشتر زیر زمین بسازد، امکان ساخت بمب هسته ای را هم دارد. لکن ولی امر ما نظر مبارکشان این است که ما بمب هسته ای نیاز نداریم و نمی خواهیم. نه به خاطر اینکه آمریکایی ها نمی خواهند؛ بلکه خودمان و طبق نظر رهبری مان بمب هسته ای نمی خواهیم. مثلاً کشورهایی مانند پاکستان و هند که دارند، تا اینجا به چه دردشان خورده است؟ بنابراین ما بر سر دانش هسته ای صلح آمیز که برای اداره کشور، جامعه، آینده مان و کمک به کشورهای مظلوم از نظر علمی (حتی درمان سرطان و داروهای شیمیایی) ضروری است، هرگز حاضر به مذاکره نیستیم. چون اصلاً این موضوع قابل مذاکره نیست و خلاف عقل، علم، فهم، مصلحت، منفعت و حتی خلاف حقوق بشر است.

مسئله سومش این است که می گوید شما از انسان هایی که می خواهند برای استقلال، سلامت و سعادت خودشان از زیر سلطه استعمار و استکبار نجات یابند، هیچ حمایتی نکنید. چرا؟ این خیلی خلاف تمام موازین حقوق بشر و خلاف اسلام است. ما حدیث داریم که هرکس بشنود انسانی در دنیا (با هر دین و عقیده ای) فریاد می زند که به داد من برسید و او اجابت و کمک نکند، دیگر مسلمان به حساب نمی آید. وقتی مبنای دینی و اسلامی ما این است که اگر کسی در دنیا مظلوم بود باید حمایتش کنیم، آیا بیاییم به نظر آمریکای استعمارگر و سلطه طلب عمل کنیم؟ همان آمریکایی که به ونزوئلا رفته، رییس جمهورش را دزدیده و نفتش را می برد و می فروشد و عین راهزنان سر گردنه است؛ آن وقت ما چه کار کنیم؟ حمایت نکنیم؟ این سخن بیهوده ای است.

آمده و می گوید شما سلاح هسته ای تان را کنار بگذارید و تحویل دهید. تجربه لیبی و دیگران معلوم است که چیست؛ چرا باید بدهیم؟ اصلاً چرا باید به تو بدهیم؟ اگر سلاح هسته ای بد است، خب خودت سلاح هسته ای را تعطیل کن و جهانِ بدون سلاح هسته ای راه بیندازیم. اگر از این ایده حمایت کنی و فردا صبح بگویی من بمب های اتمی را از بین می برم، آن وقت یک حرفی است. اما اینکه بگویی حتی دانش هسته ای صلح آمیزتان را هم کنار بگذارید، حرف بیهوده ای است. در حقیقت می خواهد ایران سلطه گری او را بپذیرد. مثل اینکه کسی بخواهد انسانی را بکشد و بگوید: خیلی خوب، بیا با هم مذاکره کنیم که من چگونه شما را بکشم! ؛ این حرف در دنیا بسیار مسخره است.

ما با یک ملت زنده و با وجود چهل سال تحریم چرا باید کوتاه بیاییم؟ در جنگ 12 روزه ایران پیروز شد. آن ها بودند که تسلیم شدند و سراغ ما آمدند. تازه رویشان نمی شد بگویند مذاکره می گفتند دیپلماسی! ما هم گفتیم آتش بس مطرح نیست و توقف جنگ را به اختیار خودمان پذیرفتیم. نه اینکه به علت جنگ مجبور شده باشیم. آنها مجبور شدند که دبیرکل سازمان ملل، رییس سیاست خارجی اتحادیه اروپا و سه وزیر را بفرستند وگرنه ما که در موضع قدرت بودیم، چرا باید پایین می آمدیم؟

از سوی دیگر آن ها یک شبکه نفوذیِ پلید و مزدور را فعال کردند و برایشان قیمت تعیین کردند. ما قبلاً شاهد برخورد منافقین در 30 خرداد 60 بوده ایم اما دست کم آن ها انگیزه داشتند. اما این بار مسئله انگیزه نبود. منافقینی نبودند و کسی به آن ها اعتنا نداشت. کومله، دموکرات و کمونیست هم که باقی نمانده بود. مانده بود پول!

می گفتند: اگر آدم بکشی 500 میلیون، اگر سر ببری 200 میلیون، اگر مسجد آتش بزنی 10 میلیون می دهیم آنجا مزدور یعنی چه؟ یعنی استخدامی که همه چیزش را به خاطر پولی که می خواهد بگیرد فروخته است. این شبکه نفوذی را آوردند و خیال کردند اول اغتشاش می شود. اما بعد از پنج روز جمع شد.

من شب جمعه [18 دی] برای بازدید به خیابان رفته بودم؛ البته نه سن من اجازه نمی دهد که درگیر شوم بلکه رفتم تا اوضاع را ببینم. هر دو طرف را دیدم. نیروهای خودی مجاهدین قوی ای بودند که می دانستند خطر جانی دارند و آن ها می زنندشان. آن طرف هم یک مشت مزدوری که اصلاً نمی فهمیدند دارند چه کار می کنند؛ خیلی هایشان مست بودند یا مواد مخدر مصرف کرده بودند که استعمار آن ها را آماده کرده بود تا بزنند و بکشند. اما آن توطئه ظرف پنج روز شکست خورد.

سپس ناو آبراهام لینکلن را به منطقه فرستادند. این ناو همه جا می رود تا کشورها را بترساند، اما شناورهای ما در مقابلش رژه رفتند و بعد هم تحقیرش کردند. زدن این ناور برای ما بهترین هدف است. ما به راحتی می توانیم آن را بزنیم؛ زدن آن ها خیلی آسان است و کار سختی نیست. پهپاد ما از آنجا مراقبت می کرد، پهپاد ما را زدند و ما هم پهپاد دوم را فرستادیم. نهایتا ترامپ گفت با شرایط (در مسقط) شما مذاکره کنیم. وقتی ما چنین قدرتی داریم چرا در این قضیه ضعف نشان دهیم؟ باید با قدرت برخورد کنیم. ان شاءالله مذاکره هم با قدرت ایران و با اقتدار ملت مقتدر ما پیش خواهد رفت.