نتایج یک بررسی علمی گسترده نشان می دهد که ورزش می تواند به طور قابل توجهی علائم افسردگی را کاهش دهد و اثر متوسط اما معناداری بر کاهش اضطراب داشته باشد؛ آن هم در حد و گاهی حتی بیش از دارودرمانی و روان درمانی.

در این پژوهش که نتایج 81 فراتحلیل آماری شامل بیش از هزار کارآزمایی بالینی و حدود 80 هزار شرکت کننده بررسی شده، محققان با استفاده از روش های آماری پیشرفته، اثر خالص ورزش را بر سلامت روان ارزیابی کرده اند.

بر اساس یافته ها، فعالیت های هوازی مانند پیاده روی، دویدن، دوچرخه سواری و شنا بیشترین تأثیر را در کاهش علائم افسردگی و اضطراب داشته اند؛ هرچند تمرینات قدرتی و ورزش های ذهن و بدن مانند یوگا نیز مؤثر گزارش شده اند.

این مطالعه نشان می دهد که حتی یک تا دو جلسه ورزش در هفته می تواند اثری مشابه برنامه های سنگین تر داشته باشد و شدت تمرین (سبک یا سنگین) نقش تعیین کننده ای در اثربخشی نداشته است. در مورد اضطراب، ورزش منظم با شدت پایین و تداوم حداقل 8 هفته، بهترین نتایج را به همراه داشته است.

بیشترین میزان بهبود در میان بزرگسالان 18 تا 30 سال و مادران پس از زایمان مشاهده شده است. محققان تأکید می کنند که ورزش گروهی و برنامه های ساختارمند با نظارت مربی، نقش مهمی در افزایش انگیزه و ماندگاری اثر درمانی دارند.