جدایی دانیال اسماعیلی فر از پرسپولیس حالا بیش از هر زمان دیگری به یک تصمیم بحث برانگیز برای مدیران این باشگاه تبدیل شده است. پرسپولیس بعد از رفتن این مدافع راست آماده و تاثیرگذار، تلاش کرد جای خالی او را با خرید بازیکنان خارجی پر کند، اما نتیجه این تصمیم تا امروز چیزی جز اتلاف هزینه و نارضایتی هواداران نبوده است.

سرخ ها در این مدت سه مدافع راست خارجی جذب کردند؛ ایوب العملود از مراکش، سرژ اوریه از ساحل عاج و در نهایت دنیل گرا که تنها چند هفته قبل از تیم جدا شد. هر سه خرید با امید تقویت سمت راست خط دفاعی انجام شد، اما هیچ کدام نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. عملکرد ضعیف این بازیکنان باعث شد پرسپولیس نه تنها در فاز دفاعی آسیب پذیر شود، بلکه در حمله هم از سمت راست کارایی لازم را نداشته باشد.

در این میان وضعیت دنیل گرا از همه ناامیدکننده تر بود. او در سه بازی ابتدایی خود برای پرسپولیس نمایش هایی داشت که با انتقاد شدید کارشناسان و هواداران همراه شد. گرا نه در کارهای دفاعی مطمئن نشان داد و نه توانست در حملات تیم نقش موثری ایفا کند؛ موضوعی که در نهایت به جدایی زودهنگامش منجر شد. این در حالی است که باشگاه برای جذب این بازیکنان خارجی چند میلیون دلار هزینه کرده؛ رقمی قابل توجه که می توانست صرف حفظ مهره ای امتحان پس داده شود ولی به راحتی دور ریخته شد.

نکته قابل تامل اینجاست که مدیران پرسپولیس می توانستند با پرداخت کمی پول بیشتر، قرارداد اسماعیلی فر را تمدید کنند اما چنین تصمیمی نگرفتند. مدافعی که حالا در تراکتور عملکرد بسیار خوبی داشته، فصل گذشته همراه تیمش به قهرمانی رسید و با درخشش خود دوباره به تیم ملی دعوت شد. اسماعیلی فر اکنون یکی از گزینه های جدی حضور در جام جهانی محسوب می شود و پیشرفتش بیش از پیش حسرت از دست رفتن او را برای هواداران پرسپولیس پررنگ کرده است.

مجموع این اتفاقات باعث شده سیاست نقل وانتقالاتی باشگاه زیر سوال برود. وقتی چند خرید خارجی پرهزینه نتوانسته اند حتی نزدیک به سطح یک بازیکن داخلی ظاهر شوند، طبیعی است که تصمیم مدیران مورد انتقاد قرار بگیرد. شاید ماجرای اسماعیلی فر به یکی از درس های مهم مدیریتی برای پرسپولیس تبدیل شود؛ درسی درباره اهمیت حفظ بازیکنان کلیدی و پرهیز از ریسک های پرهزینه در بازار نقل وانتقالات.