به گزارش پارسینه ، شروع دوره نوجوانی، در ارتباطات نوجوان با خانواده و دوستان، تغییرات چشمگیری به وجود می آید. این تغییر در منزوی شدن نوجوان، شرکت نکردن در میهمانی های خانوادگی و جروبحث های مختلف با خانواده قابل مشاهده است. از ویژگی های این دوره مهم شمردن گروه همسالان است، چراکه نوجوانان رابطه با همسالان را نوعی فرصت جهت ارضای نیاز به ارتباط می دانند.

در این میان ویژگی های شخصیتی مشترک، اساس و پایه دوستی با همسالان را تشکیل می دهد؛ برخلاف ارتباطات پرتنش نوجوان با خانواده، ارتباطات او با همسالان کم تنش بوده و همسالان نقش نوعی مُسکن را برای او بازی می کنند. در این دوره، نوجوان نیاز شدیدی به ارتباط با همسالان احساس می کند؛ نیاز به تنها بیرون رفتن با افرادی که بتواند با آنها رابطه ای دوستانه و صمیمی داشته باشد.

بسیاری از فعالیت های تفریحی نوجوانان را فعالیت های بی ساختار تشکیل می دهند و نوجوانان دوست دارند با دوستان خود پرسه بزنند و وقت گذرانی کنند، به مهمانی و سینما بروند و تعامل اجتماعی و روابط صمیمانه با جنس مخالف داشته باشند. حال آنکه بسیاری از والدین از اینکه نوجوانشان خود را وقف گروه همسالان می کند، شکایت می کنند که در این مدل ارتباطی، نبردی سه جانبه را بین والدین، نوجوانان و همسالان، توصیف می کنند.

گروه همسالان برای فرزند، به عنوان راهی برای مبارزه با سلطه والدین است؛ والدین گروه همسالان را به دلیل نفوذ بد روی فرزند خود سرزنش می کنند و نوجوان از طریق بی احترامی و تحقیر والدین، با همسالان پیوند می یابد. ارتباط نوجوان با همسالان می تواند تأثیری منفی یا مثبت بر رشد او داشته باشد. از یک طرف پیوستن به گروه های ناهنجار اجتماعی و همسالانی که نوجوان با آنها همانندسازی می کند مانند بزهکاران، معتادان به مواد مخدر و نوجوانانی که ترک تحصیل کرده اند می تواند موجب اختلال در رشد نوجوان شود و تأثیر فراوانی در فرآیند رشد هویت منفی نوجوانان داشته باشد.

علاوه بر این، همانندسازی با رهبران فرقه ها یا چهره های سینمایی و موسیقی نیز می تواند سبب شکل گیری هویت منفی در نوجوانان شود.

از طرف دیگر، گروه همسالان با وجود مشکلات و ناکامی هایی که برای والدین ایجاد می کنند، می توانند تأثیر مثبت زیادی بر رشد هیجانی و اجتماعی نوجوانان داشته باشند.

در همین راستا به برخی از این موارد اشاره می شود:

برای نوجوانان ارتباط با همسالان و تبادل افکار و احساسات با آنان موجب رشد مهارت های اجتماعی می شود. علاوه بر این، تعامل نوجوان با همسالانی که علایق مشترک دارند، سبب احساس وابستگی به گروه می شود.

برخی روانشناسان نیز معتقدند که ارتباط نوجوان با همسالان می تواند به دلایلی همچون فراهم کردن زمینه یادگیری مهارت های دوستی روابط عمیق و صمیمانه در بزرگسالی ، آغاز فرآیند خودشناسی از طریق همانندسازی با همسالان و فردیت یافتن نوجوان که زمینه ساز عدم وابستگی به خانواده اصلی می شوند سازنده باشد.

علاوه بر این، بودن با همسالان و عضویت نوجوانان در گروه های همسالان، موجب می شود که آنان مهارت های خود را به کار گیرند؛ این مهارت ها، یادگیری، گوش دادن صحیح و دقیق به دیگران، رعایت کردن نوبت، هماهنگی احساسات مختلف، سازش کردن، به اجماع رسیدن، بیان کردن صریح و روشن نظرات خود را شامل می شود.

بحث بین همسالان نیز موجب بهبود درک و استدلال اخلاقی در نوجوانان می شود. این امر زمانی اتفاق می افتد که نوجوانان درگیر و منتقد باشند و تلاش کنند تا از طریق تعاملات نظرهای خود را روشن کنند اما به طور کلی در دوره نوجوانی، دوستان به عنوان افرادی تلقی می شوند که یکدیگر را می فهمند، تفکرات و احساسات خود از جمله اسرار را باهم در میان می گذارند، در حل مشکلات روانی به هم کمک می کنند و از متهم ساختن دیگری به عنوان علت مشکلات خود می پرهیزند، همسازی علایق و شخصیت اساس انتخاب دوست است و پایان بخشیدن به دوستی به معنای خیانت به دوست تلقی می شود .