کنت راث، ستون نویس گاردین، استاد مدعو در دانشکده امور عمومی و بین المللی پرینستون و مدیر اجرایی سابق دیده بان حقوق بشر نوشت: جنگ انتخابی بی دلیل ترامپ علیه ایران هیچ دستاوردی نداشته است. بهترین راه برای ارزیابی سردرگمی ترامپ، مقایسه آن با چیزی است که یک رویکرد کمتر جنگ طلبانه می توانست تضمین کند. ترامپ می گوید که می خواهد ایران را از سلاح هسته ای محروم کند، اما تهران بارها این هدف را رد کرده است. مسئله واقعی، با توجه به بی اعتمادی گسترده رهبران ایران، این است که چگونه آن ها را از دستیابی به ابزار ساخت بمب منع کند.

هنر معامله ترامپ در هیچ کجای ایران دیده نمی شود. توافق سال 2015 باراک اوباما با ایرانیان (برجام) برنامه هسته ای ایران را منوط به بازرسی های بین المللی سرزده کرد. این توافق شامل بندهای غروب آفتاب بود، اما می توانست با توافق بیشتر تمدید شود. با این حال، ترامپ در سال 2018 از آن توافق خارج شد و قول داد که ایران را برای توافق بهتری تحت فشار قرار دهد. این توافق کارساز نبود.

برجام به ایران اجازه داده بود که اورانیوم را تنها تا حداقل 3.67 درصد غنی کند - که با 90 درصد مورد نیاز برای سلاح هسته ای بسیار فاصله دارد. ایران 11 تن اورانیوم غنی شده با غلظت متوسط ​​بالاتر از سطح پایین را به روسیه ارسال کرد و هیچ راهی برای ساخت بمب برای آن باقی نگذاشت. انکار برجام توسط ترامپ این محدودیت ها را از بین برد. این امر ایران را قادر ساخت تا تقریباً نیم تن اورانیوم با غنای بالا با خلوص 60 درصد تولید کند.

ترامپ اکنون به نقطه شروع بازگشته است. او دوباره در تلاش است تا ایران را متقاعد کند که برنامه غنی سازی خود را محدود کند- به عبارت دیگر، کاری را که با اوباما توافق کرده بود، انجام دهد. این موضوع مذاکرات در فوریه امسال بود، اما ترامپ ناگهان این مذاکرات را به نفع جنگ پایان داد. امید ترامپ بمباران و تحریم ایران برای تسلیم شدن بود.

به اصرار بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل، بمب افکن های آمریکایی و اسراییلی سعی کردند دولت را سرنگون کنند، به امید اینکه جانشینی مطیع تر یا حتی قیام مردمی روی کار آید. در یک مقطع، ترامپ آنقدر مغرور بود که خواستار تسلیم بی قید و شرط شود. اما اگر بخواهیم صادق باشیم، ترور رهبران ایران، از جمله آیت الله علی خامنه ای، رهبر ایران، قدرت مردمی را افزایش داد.

مردم ایران نیز اشتیاقی برای اعتراضات خیابانی مورد نظر نتانیاهو آن هم در حالی که مرگ از آسمان آن ها را تهدید می کرد، نشان ندادند. ترامپ هیچ طرح جایگزینی نداشت. او ادعا کرد که ظرفیت موشکی و پهپادی ایران را نابود کرده است. در عوض، او ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده را به میزان قابل توجهی کاهش داد، در حالی که بیشتر زرادخانه ایران دست نخورده باقی ماند و توانایی آن برای ایجاد ویرانی قابل توجه بود.

ترامپ همچنین تنگه هرمز را از یک سلاح تئوری به یک سلاح واقعی تبدیل کرد، سلاحی که مسلماً از بمب هسته ای قدرتمندتر است زیرا قابل استفاده تر است. با توجه به اینکه یک پنجم نفت و گاز طبیعی مایع جهان قبل از جنگ از این تنگه عبور می کرد (و همچنین کود، گوگرد و هلیوم)، پیامدهای اقتصادی بستن تنگه بسیار گسترده است.

ایران با حمله به تأسیسات نفت و گاز در کشورهای عربی خلیج فارس، این تأثیر را تشدید کرده است. ایرانی ها ترامپ را به نقطه استیصال کشانده اند. او وانمود می کند که به انتخابات میان دوره ای نوامبر اهمیتی نمی دهد، اما همه می بینند که افزایش قیمت بنزین و فشار تورمی آن به این معنی است که، علیرغم تقسیم بندی ناعادلانه حوزه های انتخابیه، جمهوری خواهان احتمالاً با یک حمله مواجه خواهند شد. بنابراین، ترامپ بر بازگشایی تنگه متمرکز شده است تا تحویل نفت و گاز از سر گرفته شود.

در همین حال، او بر روی مسائل کلیدی هسته ای - دلیل ظاهری این جنگ غیرسازنده - بحث می کند. طبق گزارش ها، در تفاهم نامه، ایران بر حق خود در زمینه انرژی هسته ای تاکید دارد اگرچه همچنان به این موضع که قصدی برای ساخت سلاح هسته ای ندارد صحه می گذارد.

سایر مسائلی که ترامپ به عنوان دلایل جنگ ذکر کرد، مانند برنامه موشک های بالستیک ایران و حمایت آن از گروه های مقاومت، ظاهراً در هیچ کجای توافق اولیه پیشنهادی یافت نمی شوند. به عبارت دیگر، تفاهم نامه فقط ما را به وضعیت موجود در ماه فوریه، قبل از اینکه تنگه هرمز حتی در جریان باشد، بازمی گرداند.

کمپین بمباران ترامپ-نتانیاهو بی فایده بود. در واقع، مذاکره کنندگان آمریکایی اکنون در وضعیت بدتری قرار دارند. تهران با علم به اینکه ترامپ به شدت به دنبال جریان دوباره نفت است، فشار را افزایش داده است. بنا به گزارش ها، ایرانی ها با بی اعتمادی به ترامپ، خواهان آزاد شدن دارایی های مسدود شده خود و حداقل لغو برخی از تحریم ها قبل از شروع مذاکرات هسته ای هستند.

همچنین گفته می شود که آن ها به دنبال یک صندوق سرمایه گذاری برای کمک به بازسازی پس از جنگ هستند - در مبالغی بسیار بزرگتر از آنچه ترامپ به شدت از اوباما به خاطر اجازه دادن به آن انتقاد کرده بود.

ترامپ ممکن است سعی کند با اجازه دادن به قطر برای تحویل وجوه، موضوع را دور بزند. این تفاهم نامه احتمالاً مستلزم آن است که عبور از تنگه در حین ادامه مذاکرات بدون محدودیت باشد و ترامپ تا آنجا پیش رفت که تهدید کرد در صورت پیوستن عمان، متحد آمریکا به ایران برای کنترل تنگه، آن را بمباران خواهد کرد.

بنابراین، ایران احتمالاً مجبور خواهد شد از اعمال عوارض اجتناب کند، اما ممکن است با جایگزین هایی مانند هزینه زیست محیطی بازی کند. هیچ یک از این موارد در ماه فوریه قبل از جنگ انتخابی ترامپ روی میز نبود.

تهران همچنین اصرار دارد که آتش بس 60 روزه جدید، عملیات نظامی اسراییل در لبنان را نیز شامل شود. این درخواست قابل درک است، زیرا اسراییل به بهانه مبارزه با حزب الله، یک میلیون نفر را از خانه های خود در جنوب لبنان - یک پنجم جمعیت این کشور - بیرون رانده است.

با علنی شدن تفاهم نامه احتمالی، اسراییل حملات خود را در لبنان تشدید کرد و برای اولین بار در دو دهه گذشته از رودخانه لیتانی فراتر رفت. مانند غزه، اسراییل حتی آتش بس فعلی را نیز نقض کرده و به طور دوره ای بمب هایی را در حالی که روستاهای جنوب لبنان را به ویرانه تبدیل می کند، پرتاب می کند.

نتانیاهو همچنین به ترامپ گفته است که حق پاسخ به تهدیدات در لبنان را برای خود محفوظ می دارد، فرمولی که سربازان اسراییلی در غزه از آن برای ادامه کشتار فلسطینیان سوءاستفاده کرده اند. مانند غزه، اسراییل نیز احتمالاً اصرار خواهد داشت که آتش بس شامل عقب نشینی از بخش های وسیعی از خاک لبنان که اکنون اشغال کرده است، نباشد.

از این افتضاح درس هایی می توان آموخت. اول، ترامپ باید قطعاً ترجیح نتانیاهو برای درگیری مسلحانه بی پایان را رد کند. اگر بتوان گفت دولت راست افراطی اسراییل یک استراتژی بلندمدت دارد، آن استراتژی اجتناب از مذاکره برای جنگ، بمباران و بمباران بیشتر و وقتی طرف مقابل به خود آمد، بمباران بیشتر است. این رویکرد بی رحمانه را چیدن علف توصیف می کنند.

ترامپ که به اهل معامله بودن خود افتخار می کند، باید مذاکره را در اولویت قرار دهد و از قدرت نمایی های خود، مانند تهدید آشکارا غیرقانونی برای نابودی تمدن ایران، دست بردارد. در حالی که مذاکره کنندگان ناگزیر از هویج و چماق استفاده می کنند، ترامپ باید نیروی نظامی را آخرین چاره قرار دهد و فقط در شرایط محدودی که منشور سازمان ملل متحد مجاز می داند، از آن استفاده کند.

این راه درست نه تنها از نظر حقوق بین الملل، بلکه از نظر عملی بودن نظامی نیز هست، ارتش ایران فقط با پهپاد، مین دریایی و قایق های تندرو قادر به تحمیل هزینه های هنگفتی بر قدرتمندترین کشور جهان است، و البته اقتصاد جهانی.

مقامات ایرانی به مذاکره کنندگان سرسخت معروف هستند، اما ترامپ بدون توسل به جنگ دیگر، می تواند راه های دیگر را آزمایش کند. در مورد اینکه آن راه حل چه باید باشد، تمرکز باید به جایی برگردد که از آن شروع شد. این مستلزم آن است که دیگر بر درخواست برهم زننده توافق مبنی بر کنار گذاشتن توانایی غنی سازی اورانیوم در سطوح متوسط، همانطور که همه دولت های دیگر تحت پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای مجاز هستند، اصرار نشود. در عوض، ترکیب غنی سازی متوسط ​​با بازرسی های بین المللی سرزده باید برای جلوگیری از توسعه مخفیانه بمب کافی باشد.

ترامپ همچنین ممکن است نیاز به پذیرش راه حل های خلاقانه برای خنثی کردن ذخایر اورانیوم غنی شده با غنای بالا ایران - ترکیبی از رقیق سازی، نظارت و صادرات - داشته باشد، همانطور که او پیشنهاد داده است. مهم تر از همه، ترامپ علی رغم تمایلاتش، باید برای یک بار هم که شده منافع ملت (و جهان) را بالاتر از منافع خود قرار دهد.

توانایی ترامپ در انکار حقایق و تحریف واقعیت چشمگیر است، اما حتی او هم در فروش این فاجعه به عنوان یک پیروزی مشکل خواهد داشت. و تهران ممکن است راه خروج آبرومندانه ای به او ندهد. ما باید اصرار کنیم که او به هر حال یک معامله را بپذیرد، حتی اگر این معامله نشان دهد که استاد معامله گر، یک استاد ناشی است.