فتح الله جوادی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت: سخن نخست: هنوز در ایام زمان ناپذیر عروج ملکوتی امام خمینی قرار داریم. یاد باید کرد از امامی که با انقلابش جهانی را تکان داد و بعثتی ماندگار در مردمانش پدید آورد. او که دشمن ظالمان بود و در برابر اصحاب قدرت سخت و تسلیم ناپذیر اما در پیشگاه خدا تسلیم و در مواجهه با مردم فروتن بود. توصیه همیشگی اش خدمت به مردم به ویژه محرومان و رسیدگی به آنان و بالاتر از آن نوکری مردم بود و همین عشق دو طرفه میان او و مردم موجب آن شد که با همان شیفتگی و شکوهی که در هنگامه ورودش به میهن پای کوبان و هلهله کنان خیابان های شهر را در مقدمش غرق گل و شیرینی کردند و عطر عشق فشاندند، در تشییع بی بدیلش نیز که تشییع قرن خوانده شد با شانه های زخمی و خسته و چشمانی که باران اشک شده بود به بدرقه اش آمدند. او که بهترین تعبیر برایش، عبد صالح خداست...

سخن دوم: با گذشت قریب 5 دهه وفراز و فرودهای بسیار، نسل جدید شاید درباره میراث انقلاب خمینی داوری دیگری داشته باشد و نیز ابهامات و سوالاتی. مهمتر از همه اینکه با درک ضرورت قیام مردم علیه رژیم گذشته و اثبات حقانیت امام و مردم و قبول این خواست جمعی و با پذیرش تمام دلایل ضرورت ایجابی آن و نیز حتمیت برانداختن بساط سلطه و ستم و وابستگی رژیم گذشته که شرح آن مفصل است و در اثبات آن ده ها دلیل موجود است، حال آیا انقلاب همچنان که در شعارها و غریو فریادها و بیان ارزش ها در وعده بزرگانش و در مطالبه مردمان متجلی بود، به بار نشسته و محقق شده است؟ و آیا حق ما نیست که چون پدرانمان آمال و آرزوهای دیگری داشته باشیم و چیز دیگری بخواهیم؟ از جمله تحقق همان آرمان ها و آرزوها و وعده ها در همین ساختار موجود و از همین حاکمیت؟ البته که هیچ کس را چنین انتظاری نیست که انقلاب به همه اهدافش دست یافته است. گذشته از همه جنگ و دعواها و نزاع ها و تنش ها و دشمنی های دشمنان که جنگی هویتی و معرفتی است و تمام شدنی هم نیست، آیا به جز آن هیچ انحرافی در مسیر و هیچ غفلت و ترک فعل و سوء مدیریت و کژکاری و انحصارطلبی و آشفتگیِ مدیریتیِ دیگری، رخ نداده است؟ البته که چرا... اما از دیدگاه علمی، دربررسی هر پدیده ای توجه به عنصر مکان و زمان از طرفی و دلایل عِلّی پیدایی آن از سوی دیگر ضروری است و مهم شناخت نقاط ضعف و جستجوی راه های برطرف کردن آن است. یعنی ضرورت پوست انداختن ها و تغییر مسیرها و مقابله با آفات و صدماتی که در مواقع و مواردی باید فهم می شد و به موقع اقدام و انجام می شد و بعضاً مورد غفلت قرار گرفت.

مطلب سوم: پس از جنگ 12 روزه و جنگ رمضان بخش وسیعی از جامعه ایرانی با ساختاری که امام و به ویژه رهبر شهید در استقلال و خوداتکایی و قدرت سخت نظام در مقابله با تهاجم دشمنان و ایستادگی در برابر امکان تسلیم و تجزیه کشور ایجاد کرده اند بیشتر آشنا می شوند. حال با این مقاومت و ایستادگی که سرمایه اصلی عزت و استقلال ایران است بیشتر معلوم می شود که ایران دیگر لقمه چربی برای بلعیدن و هضم در هاضمه تمامیت خواه دنیای ظلم زده و جنگل وارِ کنونی نیست. شادانه آنکه ملت ایران نیز با وجود همه دشواری ها و سختی ها در بعثتی دوباره و نمایان که شگفتی جهانی را به همراه آورده به اعتبار فهم بصیرت ذاتی و پیشینه افتخارآمیز تمدنی خود، پای این مقاومت ایستاده است.

و مطلب چهارم : بارها گفته آمد که تا اینجای کار و اگر در همین حال توافقی صورت گیرد، ایران و ملت ایران برنده این جنگ است به شرط آنکه چند نکته را از یاد نبریم. بخشی از سرفصل ها، به فهم نگارنده، اینهایند:

1ـ حفظ انسجام ملی، پرهیز از دودستگی و تفرقه و جلوگیری از هر حرف و حرکت و شعار و اقدامی که خلاف این اصل باشد. وحدت و انسجام همه مردم ایران. همه مردم.

2ـ توجه و رسیدگی به مشکلات پیش آمده، التیام زخم های ناسور جسمی و روحی ناشی از جنگ، ایجاد گروه ها و تشکل های مردمی برای کمک به آسیب دیدگان و زندگی از دست دادگان و یتیمان و بی پناهان و وَر شکست شدگان و بیکاران و ...

3ـ کمک به دولت و درک ضرورت کنترل و مدیریت مطالبات، و فهم سطح و حجم مشکلات، و عدم تحمیل هزینه هایی که تکلیف مالایطاق است و ممکن است تحت فشارهای رسانه ای او را به انجام اقدامات شتابزده موقتی و مسکن های موضعی برای کاهش فشار وادارد. از جمله تحت فشارگذاشتن او مثلا به افزایش میزان کالابرگ به جای تغییر در نحوه توزیع نادرست همگانی آن. می توان گفت بهتر است به جای توزیع یارانه به همگان، با حذف یارانه طبقات برخوردار، یارانه افراد محروم را بیشتر کرد که نیازی به چاپ پول بیشتر نباشد.

4ـ کمک مجلس و رسانه ها و شخصیت های بانفوذ و ائمه جمعه به دولت برای انجام اصلاحات سخت، از جمله رفع یا کاهش ناترازی انرژی به ویژه بنزین و گازوییل، که در حال حاضر تنها در مورد بنزین به 56 میلیون لیتر در روز رسیده است و خارج کردن آن از حوزه مسایل امنیتی...

5ـ اعتماد به تیم دیپلماسی کشور که قاعدتاً تصمیمی بر خلاف نظر رهبری نخواهد گرفت و پرهیز از تضعیف این جبهه.