مصطفی غنی زاده در یادداشتی در روزنامه خراسان نوشت: تصوری شکل گرفته که مذاکرات سیاسی باعث بسته شدن دست میدان داران نظامی شده است. حال این که ماجرا تقریبا برعکس است. مذاکره کنندگان کنونی که خود از فرماندهان میدانی در طول جنگ بودند، نیازمند جدیت عرصه نظامی در خلیج فارس هستند. آن ها باید برای مذاکرات خود ابزار و اهرم قوی داشته باشند.

مهم ترین ابزار هم تنگه هرمز است. حال اگر دشمن بخواهد تنگه را باز کند و نیروهای نظامی ما برخورد و شلیک نداشته باشند، مذاکره کننده درباره چه چیزی باید مذاکره کند؟

البته این به معنای معامله بر سر تنگه نیست؛ چراکه نظم قبلی دیگر تمام شده و مسئله مذاکره کنندگان ایران صرفا تعداد تردد به اندازه قبل اما با قواعد ایرانی خواهد بود. پس ضربه به دشمن، بخشی از مسئله مذاکره است. اما مذاکره کنندگان نیازمند شلیک به محاصره دریایی هم هستند تا موفقیت مذاکرات بیشتر بشود؛ چراکه وقتی محاصره پابرجاست، دشمن آن را پای میز به عنوان یک کارت مورد استفاده قرار می دهد.

پس باید این امتیاز را از دشمن گرفت. این همان کاری است که در چند روز گذشته دو بار تکرار شده. یعنی کشتی ما وارد محیط تنگه شده، آمریکایی ها حمله کردند، ما پاسخ دادیم، آن ها حمله کردند و ما حمله متقابل کردیم. پس قرار بر این است که محاصره شکسته شود و محاصره نه با مذاکره که با شلیک شکسته می شود. اما شاهد ما براین که مذاکره کنندگان موافق و مشوق شلیک میدان هستند، چیست؟ همین فرایند ذکر شده در هفته گذشته. وقتی ایران به طرف مقابل حمله موشکی سنگین می کند، اوست که عقب می کشد و حمله متقابلی نمی کند.

یعنی او شروع می کند اما ما تمام می کنیم و او مجبور به کوتاه آمدن می شود. اگر مذاکرات دست نظامیان را بسته بود، اصلا حملات موشکی با این سطح بالا انجام نمی شد و قبل از آن متوقف می شد. اما این آمریکایی ها هستند که به نظامیان خود گفته اند که تنش را از سطح مشخصی بالاتر نبرند. یعنی مذاکرات اتفاقا دست آمریکا را در سطح مشخصی از تنش بسته است. البته ممکن است این قاعده در آینده نقض شود اما مسئله این است که کسی از تیم مذاکره کننده در حال حاضر مانع پاسخ گرم به دشمن نیست. اتفاقا مشوق این اتفاق است تا بتواند پای میز مذاکره به دشمن فشار بیشتری وارد کند.