به گزارش ورزش سه، دارن بیزلی زمانی که در ۱۵ ژوئن در نخستین بازی خود در گروه G جام جهانی مقابل ایران در لس‌آنجلس به میدان برود، به تنها سرمربی تاریخ تبدیل خواهد شد که در جام جهانی زیر ۱۷ سال، جام جهانی زیر ۲۰ سال، بازی‌های المپیک و جام جهانی مردان هدایت تیمی را بر عهده داشته است.

این سرمربی ۵۳ ساله پیش از سفر تیم ملی نیوزیلند به ایالات متحده در هتل پولمن آوکلند و حین صرف یک فنجان قهوه با نشریه اتلتیک گفت‌وگویی مفصل داشت؛ گفتگویی که البته احتیاط و فروتنی مانع از آن شده بود که او بیش از حد درباره این دستاورد تاریخی خود صحبت کند.

بیزلی با لبخند می‌گوید: «فوق‌العاده است... اما هنوز به آن نقطه نرسیده‌ام. موضوع من نیستم. اینجا محیط متعلق به بازیکنان است؛ تیم مال آن‌هاست. ما اینجا هستیم تا مطمئن شویم از این تجربه لذت می‌برند و در بهترین شرایط ممکن برای ارائه عملکردشان قرار دارند.»

این‌که کسی به‌طور اتفاقی سرمربی یک تیم در مرحله نهایی جام جهانی شود، حرفی غیرواقعی به نظر می‌رسد. البته عوامل زیادی در مسیر زندگی بیزلی دست به دست هم داده‌اند، اما او همچنین نشان داده که در ایجاد روابط و جلب اعتماد دیگران مهارت ویژه‌ای دارد.

پس از یک دوران بازی نسبتاً معمولی در پست دفاع کناری که اوج آن حضورهای مستمر در تیم‌های واتفورد، وولوز و والسال در سطح دوم فوتبال انگلستان بود، به بیزلی پیشنهاد شد که برای فصل افتتاحیه سال ۲۰۰۵ به تیم نیوزیلند نایتس در لیگ A بپیوندد؛ رقابتی که بالاترین سطح فوتبال باشگاهی استرالیا و نیوزیلند محسوب می‌شود.

این تماس از سوی هم‌تیمی سابق او در والسال، دنی هی، صورت گرفت و بیزلی به همراه همسر و دو دخترش به نیوزیلند نقل مکان کرد. تیم نیوزیلند نایتس تنها دو فصل دوام آورد و سپس منحل شد و جای خود را به ولینگتون فینیکس داد. بیزلی دوران بازیگری خود را به پایان رساند و در نیوزیلند مسیر تازه‌ای را در مربیگری آغاز کرد. او همچنین شهروند نیوزیلند شد.

بیزلی به اتلتیک می‌گوید: «وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، واقعاً یک سفر شگفت‌انگیز بوده است. با خاطرات خوبی به دوران بازیگری‌ام نگاه می‌کنم، اما واقعاً دلتنگ آن نیستم؛ چون باید بیش از حد می‌دویدیم. تمام عمرم فقط فوتبال انجام داده‌ام، بنابراین لازم بود در همین حوزه بمانم. خوش‌شانس بودم که وقتی در ۳۵ سالگی بازنشسته شدم، بلافاصله وارد مربیگری در سطح محلی نیوزیلند شدم. خیلی زود هم وارد فضای فدراسیون فوتبال نیوزیلند شدم؛ به چند تیم زیر ۱۷ سال کمک کردم و بعد هم در برنامه‌های مختلف فدراسیون باقی ماندم.»

او در ادامه گفت: «زمانی که در واتفورد بودم، کمی مربیگری کرده بودم و فرصت‌های زیادی برای بازیکنان وجود داشت که در آکادمی فعالیت کنند. من هم هفته‌ای یک بار این کار را انجام می‌دادم. اما تا زمان بازنشستگی خیلی جدی به مربیگری فکر نکرده بودم. بعد از بازنشستگی با خودم گفتم خب، احتمالاً باید یک شغل برای خودم پیدا کنم. برای بازیکنان سابق، ماندن در فوتبال خیلی راحت‌تر از پیدا کردن یک مسیر شغلی متفاوت است؛ مگر این‌که به حوزه دیگری علاقه ویژه داشته باشید و برای آن مدرکی گرفته باشید. من هیچ مدرک یا مهارت دیگری برای انجام کار متفاوتی نداشتم. تمام چیزی که در زندگی شناخته‌ام فوتبال بوده است.»

پیشرفت بیزلی در فدراسیون فوتبال نیوزیلند در نهایت او را به تیم ملی بزرگسالان رساند. او ابتدا از سال ۲۰۱۵ به‌عنوان دستیار آنتونی هادسون فعالیت کرد و سپس از سال ۲۰۱۹ به مدت سه سال دستیار دنی هی بود، تا این‌که در سال ۲۰۲۳ خودش هدایت تیم را بر عهده گرفت.
تنها وقفه در این مسیر زمانی رخ داد که در پایان سال ۲۰۱۷ همراه با هادسون به باشگاه کلرادو رپیدز در لیگ MLS آمریکا رفت. به همین دلیل، جام جهانی برای بیزلی تا حدی یادآور دیداری دوباره با ایالات متحده است.

او می‌گوید: «حضور در کلرادو رپیدز تجربه جالب و متفاوتی بود. احساسش شبیه بازگشت به فوتبال حرفه‌ای باشگاهی بود. لیگ بسیار خوبی است. امکانات فوق‌العاده‌اند؛ از زمین‌های تمرین گرفته تا ورزشگاه‌ها. با افراد بسیار خوبی کار کردم و بازیکنان باکیفیتی هم آنجا بودند. البته شرایط سختی هم داشت، چون خانواده‌ام همگی اینجا بودند. من در آمریکا بودم، دختر کوچکم تازه وارد دانشگاه شده بود و دختر بزرگم هم اولین شغلش را به دست آورده بود. همسرم مدام بین دو کشور در رفت‌وآمد بود؛ چهار هفته در نیوزیلند، پنج هفته آنجا، بعد سه هفته اینجا و شش هفته آنجا. این وضعیت در طول دو سال ادامه داشت و حفظ آن واقعاً دشوار شد. همه‌گیری کووید بسیاری از مسائل را تغییر داد، به‌ویژه نحوه سفر کردن مردم را. در نهایت تصمیم گرفتم کنار خانواده‌ام بمانم.»

در حالی که مسیر مربیگری دارن بیزلی او را به جایگاه سرمربی تیم ملی نیوزیلند رسانده است، بسیاری از بازیکنان حاضر در فهرست کنونی جام جهانی نیز تقریباً در تمام این مسیر در کنار او بوده‌اند. این ویژگی منحصربه‌فردی برای پایین‌ترین تیم حاضر در رده‌بندی فیفا در این جام جهانی است؛ تیمی که هنگام نگارش این گزارش در رتبه هشتاد و پنجم جهان قرار داشت.

فهرست ۲۶ نفره نیوزیلند از نخستین فهرست‌های نهایی‌شده مسابقات بود و تقریباً سه هفته پیش از مهلت نهایی اول ژوئن اعلام شد. این تیم همچنین گروهی بسیار صمیمی و متحد به شمار می‌رود. هشت بازیکن از باشگاه‌های ولینگتون یا آوکلند اف‌سی هستند و بازیکن نهم نیز در استرالیا برای نیوکاسل جتز بازی می‌کند.

بیزلی می‌گوید: «ارتباط میان ما اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. من خوش‌شانس بودم که با مربیان بسیار خوبی کار کردم؛ افرادی مثل گراهام تیلور در واتفورد. همیشه چیزهای زیادی از چنین افرادی یاد می‌گیرید و بعد آن‌ها را به سبک خودتان تبدیل می‌کنید. ما به آن می‌گوییم: کپی، ویرایش و چسباندن. پدر بودن هم در مدیریت افراد کمک بزرگی می‌کند؛ به‌خصوص زمانی که کارم را با تیم‌های زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال آغاز کردم و باید با جوانانی در آستانه بزرگسالی کار می‌کردم. مزیتی که من دارم این است که تقریباً همه بازیکنان فعلی تیم را در ۱۲ تا ۱۵ سال گذشته مربیگری کرده‌ام. بیشترشان را از زمانی به یاد دارم که ۱۲، ۱۳ یا ۱۶ ساله بودند. با آن‌ها در رده‌های مختلف به جام جهانی رفته‌ام. آن‌ها مرا می‌شناسند و من هم آن‌ها را می‌شناسم و این مسئله اکنون واقعاً کمک‌کننده است.»

بیزلی گفت: «بله، ما کشور کوچکی هستیم و فقط تعداد محدودی بازیکن حرفه‌ای واجد شرایط برای بازی در آل وایتس داریم. گاهی این موضوع یک نقطه ضعف است، چون عمق چندانی در اختیار نداریم. اما برخی از بازیکنان ما با هم به مدرسه رفته‌اند، کنار هم بزرگ شده‌اند، در یک باشگاه بازی کرده‌اند و در تیم‌های ملی پایه نیز هم‌تیمی بوده‌اند. ما در انتخاب نفرات تیم ثبات زیادی داشته‌ایم و همین باعث شده فرهنگ تیمی و روابط میان بازیکنان سریع‌تر از بسیاری از تیم‌های دیگر شکل بگیرد. این موضوع می‌تواند یک امتیاز بسیار بزرگ برای ما باشد.»

البته این تنها یکی از معدود مزیت‌های نیوزیلند در میان انبوهی از محدودیت‌ها و چالش‌هاست. کادر تمام‌وقت تیم ملی کوچک است و برای اردوها و تورنمنت‌های بین‌المللی از نیروهای قراردادی مهمی استفاده می‌شود؛ از جمله فیزیوتراپیست‌ها، پزشک تیم، متخصصان علوم ورزشی، روان‌شناس و مربی رهبری.

اما شکست ۴-۰ نیوزیلند در دیدار دوستانه روز سه‌شنبه در فورت لادردیل مقابل هائیتی (یکی دیگر از تیم‌های کم‌نام‌ونشان جام جهانی که در رده ۸۱ فیفا قرار دارد و چهار پله بالاتر از «آل وایتس» است) نمایشی ضعیف و ناامیدکننده بود؛ دیداری که دارن بیزلی امیدوار است بیشتر به‌عنوان یک «درس سخت» تلقی شود تا چیزی مخرب‌تر برای روحیه تیم.

آخرین بازی تدارکاتی آنها امشب مقابل انگلیس در تامپا برگزار می‌شود؛ تنها ۹ روز پیش از دیدار با ایران. اولین حضور نیوزیلند در جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا، اولین گل این کشور در تاریخ جام جهانی را به همراه داشت. دومین حضور آنها در آفریقای جنوبی ۲۰۱۰، اولین امتیازاتشان را نیز ثبت کرد؛ جایی که نیوزیلند هر سه بازی گروهی را مساوی کرد و در نهایت به‌عنوان تنها تیم بدون شکست تورنمنت حذف شد.

با وجود این رکورد بدون شکست، نیوزیلند همچنان نتوانست از مرحله گروهی عبور کند. اکنون بیزلی و تیمش به دنبال نخستین پیروزی در تاریخ خود در جام جهانی هستند و می‌خواهند از سد مرحله گروهی عبور کنند؛ هدفی که بیزلی پیش‌تر با تیم‌های زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال نیوزیلند به آن رسیده است.

او می‌گوید: «چالش ما این است که پیش برویم و به رشد ادامه دهیم. آسان نخواهد بود، اما می‌خواهیم به آن بازی‌های هیجان‌انگیز مرحله حذفی برسیم و ببینیم چه اتفاقی می‌افتد. من خیلی خوش‌شانس بوده‌ام. قبلاً در شش جام جهانی، دو المپیک و یک جام کنفدراسیون‌ها حضور داشته‌ام و فوتبال بعد از دوران بازی‌ام لطف زیادی به من داشته است. واقعاً قدردانم. حالا همه بازیکنان ما مصمم هستند به جام جهانی بروند، تاریخ‌سازی کنند و کاری واقعاً ویژه انجام دهند.»