سریال بدنام تلاش می کند با روایت تقابل یک دختر جوان با مردان ثروتمند و صاحب نفوذ، تصویری انتقادی از مناسبات قدرت ارائه دهد. در میان شخصیت های متعدد داستان، ابراهیم با بازی حسن پور شیرازی بیش از همه نماینده این جهان است؛ مردی که ثروت، نفوذ و میل به سلطه، هویت او را شکل داده و بخش مهمی از درام بر محور حضورش پیش می رود.

به گزارش فرارو، حسن پورشیرازی در نقش ابراهیم یکی از مهم ترین برگ های برنده بدنام است. با این حال، تماشای این شخصیت برای بسیاری از مخاطبان یادآور نقش هایی است که او پیش تر با موفقیت ایفا کرده بود؛ مردانی مقتدر، خشن و کنترل گر که از جایگاه قدرت بر اطرافیان خود سایه می اندازند. همین مسئله این پرسش را مطرح می کند که آیا پورشیرازی در بدنام موفق به خلق شخصیتی تازه شده یا بار دیگر به سراغ فرمولی رفته که پیش تر جواب خود را پس داده است؟

بازی حسن پورشیرازی را می توان نکته مثبت این سریال دانست اما او مشابه غلام باستانی فیلم سینمایی پیر پسر بازی می کند. چرا که داستان کاراکترها شبیه به هم است. به نظر می رسد نویسنده اساسا کاراکتر ابراهیم را از روی غلام باستانی الگو گرفته است.

از سویی سریال بدنام به جای به چالش کشیدن این چهره تثبیت شده، مدام با طراحی موقعیت های وابسته به قدرت او، همان کلیشه را بازتولید می کند.حسن پورشیرازی در نقش ابراهیم یک کاراکتر منفی است بدون لحظه ای خاکستری بودن. مردی که تماما به قدرت وصل است و هرچیزی که می خواهد را به هر نحوی به دست می آورد. ابراهیم کمتر نسبتی با تردیدها و ضعف های انسانی دارد و بیشتر به نماد سیستم بدل شده؛ سیستمی که قرار است شخصیت اصلی زن داستان با تمام وجود با آن بجنگد. این نوع نگاه به بازی پورشیرازی آسیب می زند، چون او را از زیست پذیری انسانی تهی می کند.

از سوی دیگر، کارگردانی سریال نیز کمکی به بازیگر نمی کند. بسیاری از صحنه ها فاقد تنش دراماتیک لازم هستند و دیالوگ ها آن قدر سطحی و دم دستی نوشته شده اند که جایی برای خلق ظرافت های بازیگری باقی نمی گذارند. در نتیجه، پورشیرازی ناچار است بار احساسی بسیاری از لحظات را به تنهایی بر دوش بکشد.

پورشیرازی در بدنام قربانی تیپ سازیِ خودش شده است. بازی او مصداق یک بازیگر خوب است، نه لاجرم یک بازیگر که شخصیتی جدید می سازد. اگر مخاطب به خوبی می‎فهمد که ابراهیم را قبلا جایی دیده است تقصیر بر گردن حافظه بیننده نیست، بلکه بر گردن اجرای تکراری و وسواس سازندگان برای تغییر ندادن فرمول موفق قبلی است.

منبع: فرارو