تیم ملی فوتبال ایران بالاخره از ترکیه راهی مکزیک شد. این تیم که پیش از این قرار بود به مقصد آمریکا پرواز کند، بعد از تغییر و جابه جایی کمپ تمرینی اش، به تیخوانا می رود تا از آن جا، مهیای بازی در مرحله گروهی شود. البته که بازی های تیم ملی ایران در گروه G ، همگی به میزبانی آمریکا برگزار می شود ولی به خواست دولت دونالد ترامپ، ایران مجبور به واگذاری کمپ توسان شد تا کلاً در کشور همسایه آمریکا تمریناتش را برگزار کند.

یک پرواز طولانی

تیم ملی وضعیت مساعد و خوبی ندارد؛ نه اینکه به لحاظ فنی به چالش کشیده شده باشد و یا خلل چندانی در این برنامه ها صورت گرفته باشد، بلکه به لحاظ لجستیکی و موارد جانبی در مضیقه قرار گرفته است. مثلا در 24 ساعت اخیر متوجه شده اند که 15 نفر از اعضای کاروان ویزای آمریکا را ندارند. تازه قرار است با پروازی طولانی از ترکیه به اسپانیا بروند، آنجا توقف کوتاهی داشته باشند و بعد به مکزیک پرواز کنند. همین موضوع خودش می تواند به خستگی بیشتر این کاروان که این روزها اتفاقات عجیبی را به خود دیده، بیفزاید. با این وجود، در کنار همه این موارد، وعده نامحقق شده فدراسیون فوتبال مبنی بر استفاده از پرواز ایرانی برای سفر به خاک آمریکا هم مزید بر علت شده تا این خستگی دوچندان شود.

چه خبر از ایران ایر ؟

این ماجرا مربوط به یکی دیگر از بی شمار وعده های عجیب و غریبی است که فدراسیون فوتبال در آستانه برگزاری رقابت های جام جهانی داده است. هنوز زمان زیادی از ادعای تاج مبنی بر پرواز مستقیم به آمریکا با خطوط پروازی ایران ایر نمی گذرد؛ یک تصمیم مهم که می توانست گره گشای تیم ملی باشد. فدراسیون وعده داد این پرواز مستقیما از ترکیه بلند شود و در خاک آمریکا بنشیند. با این حال، واضح بود آن هایی که چنین ادعایی کرده اند کوچکترین درکی از شرایط بین الملل نداشته و یا حداقلِ آگاهی را نسبت به امور غیرورزشی داشته اند. آن روزها عنوان شد که ایران ایر ، مثل بسیاری از خطوط پروازی دیگر ایرانی، در فهرست تحریم های بین المللی قرار گرفته و امکان پرواز به آمریکا وجود ندارد.

حتی اتحادیه اروپا هم پرواز این خط هواپیمایی را تحریم کرده بود. از آن ها بدتر اینکه اجازه سوختگیری به این خط هم در اروپا داده نمی شد. اگرچه این موضوع نیاز به یک جستجوی ساده داشت تا بتوان به ماهیتش پی برد؛ اما فدراسیون فوتبال که علاقه زیادی به سر دادن وعده های نافرجام دارد، مدام روی این گزاره تاکید و اصرار می کردند چنین موردی شدنی است. حتی فدراسیون، سخنگو و مشاوران مهدی تاج هم علیه چنین اتفاق مبرهنی جبهه گرفته، آن را سراسر کذب توصیف کرده و خبر دادند که با خانم دکتر صادق، وزیر محترم راه و شهرسازی، رایزنی های لازم صورت پذیرفته و مراحل مربوط به آن در حال انجام است .

اگرچه وزیر راه، نسبت به این ادعا واکنشی نشان نداد ولی همین امروز، اتفاق مهم تری رخ داد؛ تیم ملی از ترکیه به سمت مکزیک پرواز کرد؛ اما نه از ایران ایر خبری بود، نه هیچ خطوط پروازی دیگر از ایران.

هزینه یک میلیون و 200 هزار دلاری!

قبل از ادامه دادن این بحث، باید روی برخی اصول تاکید کرد؛ داشتن بهترین و برترین امکانات، حق تیم ملی و بازیکنان منتخبی است که قرار است پیراهن ایران را به تن کنند. در اینکه آن ها باید خوب بپوشند، غذای خوبی بخورند و بهترین هتل ها و ترانسفرها در اختیارشان گذاشته شود، تردیدی نیست. پس، تا به اینجا قرار نیست در اصل داستان خللی ایجاد شود. در واقع اگر فدراسیون هم وعده ای، هرچند بدون اطلاع و درک از شرایط بین الملل داده و در انجامش ناتوان مانده، در همین راستا است.

با این حال، اصرار به عدم پذیرش چنین واقعیتی از سوی رییس فدراسیون فوتبال ایران، مسئله را خبرساز می کند. موضوع اینجاست در روزهایی که فوتبال ایران حسابی زیر ذره بین است، چرا بدون اطلاع باید موردی مطرح شود، سخنی به میان بیاید و بعد از انجامش ناتوان ماند؟ هرچند که نگرانی اصلی باید تکرار چنین رویه ای از سوی فدراسیون فوتبال باشد.

خلاصه کلام آنکه فدراسیونی که قرار بود تیم ملی را با پرواز ایران ایر به آمریکا ببرد، از انجام چنین کاری، حتی وقتی پای کشور مکزیک در میان بود، هم ناتوان نشان داد. نتیجه شد آنکه طبق ادعای مهدی تاج، که این یکی هم نیاز به راستی آزمایی دارد (چون ظاهرا با رقم بسیار کم تری امکان این پرواز میسر است)، فدراسیون مجبور شده فقط یک میلیون و 200 هزار دلار برای این پرواز هزینه کند. هزینه ای که اگر واقعی باشد، جای دوری نرفته و صرف راحتی بازیکنان تیم ملی شده. با این حال، شاید بد نباشد قبل از آنکه یک میلیون دلار دیگر هزینه برای این فوتبال تراشیده شود، قبل از مطرح کردن یک ادعا، به امکان عملیاتی شدنش هم فکر شود.