بازگشت قیصر و صدف طاهریان به تهران به موضوع بحث میان کاربران شبکه های اجتماعی تبدیل شده است. در همین رابطه روزنامه اصولگرای فرهیختگان نیز به این موضوع پرداخته است. این روزنامه هشدار داده است که مسئولان باید مراقب باشند تا تجربه تتلو و حبیب تکرار نشود.

باید این ادعا را به روشنی توضیح داد که چرا منفعت بازگشت افراد مشهور و سلبریتی ها به ایران از ماندن آن ها در کشور های خارجی نه تنها بیشتر است، بلکه به هیچ وجه قابل مقایسه نیست. ازسوی دیگر وقتی به ماجرا از زاویه دیدی تازه و کم تر پرداخت شده توجه نشان می دهیم دیگر صرفاً مسئله وطن پرستی و ایستادن روی اصول به تنهایی شرایط را توضیح نمی دهد و این نفع شخصی است که می تواند ضامن بسیاری از اکت ها و واکنش ها باشد.

تجربه نشان داده که نمی توان تنها روی شرافت ذاتی چهره های سرشناس و سلبریتی ها در موارد خاص تکیه و تأکید کرد، چون آن ها ممکن است در مواردی که کارگزاران فرهنگی احتیاجشان دارند توزرد از آب دربیایند و تجربه تلخ امثال تتلو را در نسخه و هیئتی به ظاهر متفاوت، اما در عمل مشابه، تکرار کنند. بنابراین می توان بازگشت قیصر را بدون شگفت زدگی به فال نیک گرفت و برایش ساختاری دست وپا کرد تا به وسیله آن ضرر کمتری متوجه اشخاصی چون او، نهاد های تصمیم گیر و حتی ساخت فرهنگی و هنری کشور شود.

در بخش دیگری از این مطلب آمده است: نهاد های داخلی وظیفه دارند که از تمام ظرفیت ایران دوستان واقعی در جهت رونق بخشیدن به اقتصاد هنر و سرگرمی بهره ببرند و شکاف های اجتماعی را ترمیم کنند تا تجربه تلخ حبیب محبیان در موج جدید بازگشت ها به ایران تکرار نشود.

القصه اینکه، حکمرانی فرهنگی در شرایطی می تواند سودبخش و مفید باشد که سرور های ارتباطی با سوژه ها از خارج به داخل ایران بیایند. در این شرایط تازه می توان به مقابله موفق با مک دونالیزه شدن فرهنگ امید داشت.

روزنامه خراسان نیز با اشاره به این موضوع نوشت: بازگشت قیصر به ایران و اجرای عمومی اش با پرچم ایران، برای بخشی از کاربران نشانه ای از دلبستگی به وطن بود. در مقابل جریان های ضدایرانی کارزاری برای سلب تابعیت او راه انداختند.

برای هنرمندی که مخاطب اصلی اش فارسی زبانان هستند، فاصله گرفتن از بستر اصلی مخاطبان می تواند به تدریج به کاهش اثرگذاری حرفه ای منجر شود.

در دوره هایی که کشور با تهدیدهای خارجی مواجه می شود، حس همبستگی ملی در میان ایرانیان داخل و خارج تقویت می شود.

تجربه های گذشته نشان می دهد که موفقیت این بازگشت ها تا حد زیادی به امکان فعالیت پس از بازگشت بستگی دارد؛ در غیر این صورت به تجربه ای تلخ تبدیل می شود.

نمونه شناخته شده، مرحوم حبیب است که پس از بازگشت به ایران، امکان فعالیت حرفه ای گسترده برایش فراهم نشد.

بازگشت نباید صرفاً در سطح سلبریتی ها دیده شود. جامعه ایرانی خارج از کشور سرمایه های انسانی و فکری گسترده ای دارد؛ افرادی مثل دکتر سروش، عطاءالله مهاجرانی و...

اگر فضای بازگشت هوشمندانه مدیریت شود، می تواند زمینه ای برای بازگشت این سرمایه های فکری هم فراهم کند.

منبع: فرارو