رسانه معروف کوووره در گزارشی نوشته است حسام حسن با رساندن تیم ملی مصر به جام جهانی 2026، نخستین مأموریتی را که از او خواسته شده بود با موفقیت انجام داد، اما مأموریت اصلی تازه در جام جهانی آغاز می شود. در مرحله مقدماتی، زمان کافی برای جبران اشتباهات وجود دارد، اما در جام جهانی سه مسابقه می تواند حاصل سال ها تلاش را تعیین کند. آمار حسام با تیم ملی مصر قابل دفاع است، اما تجربه نشان داده موفقیت در تورنمنت های بزرگ فقط با انگیزه، شور و انضباط جمعی به دست نمی آید.

حسام حسن دومین مربی مصری تاریخ است که پس از محمود الجوهری، تیم ملی این کشور را به جام جهانی رسانده است. او مصر را بدون شکست رسمی به جام جهانی 2026 و جام ملت های آفریقا 2025 رساند و در جام ملت ها نیز تا نیمه نهایی پیش رفت. با این حال، جام جهانی با مقدماتی یا حتی جام ملت های آفریقا تفاوت دارد و همین مسئله باعث می شود سبک همیشگی او زیر ذره بین قرار بگیرد.

مهم ترین چالش حسام حسن، مدیریت سه مسابقه کاملا متفاوت در مرحله گروهی است. مصر باید ابتدا برابر بلژیک، تیم نهم رده بندی جهانی، قرار بگیرد و سپس با نیوزیلند و ایران بازی کند؛ سه حریف با سه هویت و سبک متفاوت. در چنین شرایطی، تکیه صرف بر هیجان، انگیزه و فشار روانی کافی نیست و مصر به برنامه های تاکتیکی متنوع، راه حل های هجومی و توانایی تغییر نقشه بازی نیاز دارد.

نمونه هشداردهنده برای مصر، جام ملت های آفریقا 2025 بود؛ جایی که این تیم در نیمه نهایی برابر سنگال شکست خورد و در چهار مسابقه حذفی پیاپی نتوانست دروازه خود را بسته نگه دارد. تیم حسام حسن در بازی های بزرگ بیشتر روی مهار نقاط قوت حریف تمرکز می کند تا ساختن برنامه هجومی روشن. در دیدار برابر سنگال نیز مصر با توده دفاعی وارد زمین شد، اما در لحظات حساس، دقت لازم در زمان بندی، تعویض ها و ضدحملات را نداشت و نشان داد هیجان جمعی برای رسیدن به مرحله پایانی کافی است، اما برای عبور از آن نه.

از نظر ذهنی نیز حسام حسن با پرسش هایی روبه روست. او پس از حذف برابر سنگال از حسادت نسبت به مصر و تاریخش و تلاش برخی برای کنار زدن خود به عنوان مربی بومی صحبت کرد؛ نگاهی که می تواند نشانه نوعی ذهنیت قربانی و فاصله گرفتن از پذیرش مسئولیت باشد. در کارنامه او، با وجود تجربه هدایت 9 باشگاه و دو تیم ملی، هنوز هیچ جامی دیده نمی شود؛ موضوعی که به تنهایی محکوم کننده نیست، اما نشان می دهد رسیدن به صحنه های بزرگ برای او آسان تر از کامل کردن مسیر تا پایان بوده است.

با این حال، حسام حسن ابزارهای مهمی نیز در اختیار دارد. او به ترکیبی نسبتا ثابت رسیده که می تواند در تورنمنتی کوتاه، مزیت بزرگی باشد. حضور بازیکنانی مانند محمد صلاح، عمر مرموش، تریزیگه، امام عاشور، مروان عطیه، محمد عبدالمنعم، احمد فتوح و مصطفی شوبیر باعث شده مصر از نظر تجربه، کیفیت فردی و هماهنگی ظرفیت بالایی داشته باشد. مأموریت اصلی حسام این است که فضایی ایجاد کند تا صلاح و مرموش بیشترین تأثیر را داشته باشند؛ به ویژه اینکه او عملاً خود را از تنوع هجومی زیاد محروم کرده و بیشتر روی حمزه عبدالکریم جوان به عنوان مهاجم نوک حساب کرده است.

گروه مصر شاید روی کاغذ متعادل به نظر برسد، اما هر سه حریف خطر خاص خود را دارند. بلژیک با نسل طلایی رو به پایان خود هنوز به دنبال یک دستاورد بزرگ است و بردهای اخیرش، از جمله پیروزی پرگل برابر تونس، هشدار روشنی برای مصر بود. ایران نیز با انگیزه ای مضاعف وارد جام جهانی می شود و مهدی طارمی با 10 گل در 15 بازی مقدماتی، یکی از تهدیدهای اصلی این تیم است؛ مهاجمی که در جام جهانی 2022 نیز برابر انگلیس دو گل زد.

نیوزیلند هم با وجود اینکه ساده ترین حریف گروه به نظر می رسد، کریس وود باتجربه را در اختیار دارد. با همه این ها، صعود مصر به دور 32 تیمی ممکن است و حتی کسب نخستین پیروزی جام جهانی این کشور از سال 1934 دور از دسترس نیست؛ به شرط آنکه حسام حسن فقط بازی با بلژیک را مدیریت نکند، بلکه کل تورنمنت را درست بخواند.