به گزارش ورزش سه، تیم ملی بلژیک با ستاره‌های جوانی مثل ژرمی دوکو وارد جام جهانی شده اما همچنان نگاه‌ها بیش از هر بازیکن دیگری به کوین دی‌بروینه دوخته شده است؛ کاپیتانی که در ۳۴ سالگی خود را برای آخرین جام جهانی دوران حرفه‌ای‌اش آماده می‌کند و هنوز اعتقاد دارد می‌تواند در بالاترین سطح فوتبال دنیا اثرگذار باشد.

دی‌بروینه تابستان گذشته پس از پایان دوران درخشان خود در منچسترسیتی راهی ناپولی شد. او پیشنهادهای قابل توجهی از لیگ آمریکا داشت و حتی شیکاگو فایر نیز برای جذبش وارد عمل شده بود، اما ستاره بلژیکی ترجیح داد در فوتبال اروپا بماند؛ تصمیمی که بخشی از آن به انگیزه او برای اثبات توانایی‌هایش پس از جدایی از سیتی بازمی‌گشت.

البته نخستین فصل حضور او در ناپل مطابق انتظار پیش نرفت. مصدومیت همسترینگ باعث شد چهار ماه از میادین دور بماند و بخش مهمی از فصل را از دست بدهد. همین آسیب‌دیدگی باعث شد آن شتاب و پویایی همیشگی که سال‌ها از ویژگی‌های اصلی بازی او بود، کمتر از گذشته دیده شود.

با این حال دی‌بروینه پس از بازگشت از مصدومیت به تدریج دوباره به مهره‌ای مهم در ترکیب آنتونیو کونته تبدیل شد. اگر پیش از مصدومیت بیشتر برای دریافت توپ به عقب برمی‌گشت و حملات را از عمق زمین سازماندهی می‌کرد، در ماه‌های پایانی فصل نقش تهاجمی‌تری پیدا کرد و بیشتر در مناطق نزدیک به دروازه حریف حضور داشت.

آمارهای فصل ۲۶-۲۰۲۵ سری‌آ نشان می‌دهد او همچنان در گردش توپ، عبور از پرس حریف، پیشروی با توپ و خلق موقعیت از موثرترین بازیکنان ناپولی بوده است. ویژگی‌هایی که باعث شده حتی با وجود افزایش سن و مشکلات بدنی، همچنان یکی از خطرناک‌ترین هافبک‌های فوتبال اروپا محسوب شود.

در طول فصل، تغییر سیستم ناپولی از خط دفاع چهار نفره به پنج نفره نیز روی نقش دی‌بروینه تاثیر گذاشت. با وجود این تغییرات و فراز و نشیب‌های تیم در کورس قهرمانی، او همچنان یکی از مهره‌های کلیدی ناپولی و تیم ملی بلژیک باقی مانده است.

دی‌بروینه پس از پشت سر گذاشتن مصدومیت، در هر دو دیدار دوستانه بهاری بلژیک مقابل آمریکا و مکزیک از ابتدا به میدان رفت و نشانه‌هایی از بازگشت به آمادگی مطلوب را نشان داد. هرچند احتمالاً از اوج سال‌های طلایی خود فاصله گرفته، اما همچنان توانایی تعیین سرنوشت مسابقات را دارد.

برای تیم ملی ایران نیز نام دی‌بروینه مهم‌ترین تهدید بلژیک در مرحله گروهی جام جهانی محسوب می‌شود. بازیکنی که در کنار روملو لوکاکو، آخرین بازمانده نسل طلایی فوتبال بلژیک به شمار می‌رود؛ نسلی که طی یک دهه گذشته بارها تا آستانه افتخار پیش رفت اما هرگز به جامی بزرگ نرسید.

بلژیک امروز تیمی متفاوت با گذشته است، اما در لحظات حساس همچنان همه منتظر یک نفر هستند؛ بازیکنی که بتواند با یک پاس، یک تصمیم یا یک لحظه نبوغ سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. دی‌بروینه هم هنوز باور دارد که آن بازیکن، خودش است.