تیم ملی فوتبال ایران قرار است در اولین بازی مرحله گروهی جام جهانی به مصاف نیوزیلند برود. ایران که در گروه G به غیر از این رقیب با بلژیک و مصر هم گروه شده از کهنه سرباز های مورد اعتماد امیر قلعه نویی بهره می برد؛ بازیکنانی که فهرست شده اند تا سرمربی تیم ملی را به هدفی که تعیین کرده، یعنی دو مرحله صعود در جام جهانی، برسانند. این دستورالعمل درحالی در برنامه های قلعه نویی گنجانده شده که به نظر می رسد محقق کردن بخش نخست آن، شدنی باشد.

ماجرا از این قرار است که تیم ملی به عنوان نماینده سید 2 در این گروه قرار گرفته و به لحاظ رتبه و رنکینگ، دست کم شرایط بهتری نسبت به دو تیم دیگر در این گروه، خواهد داشت. منهای این ماجرا، نباید از تغییر فرمت این دوره از رقابت های جام جهانی هم گذشت؛ 48 تیمی شدن این جام، امکان صعود سومین تیم برتر از هشت گروه را هم ممکن کرده است. به این ترتیب، نه تنها به لحاظ رنکینگ فیفا، ایران وضعیت بهتری در مقایسه با دو تیم دیگر در گروهش دارد، بلکه صعود تیم سوم هم کمک کرده تا وعده نخست قلعه نویی، صعود از مرحله گروهی، ممکن به نظر بیاید.

دفاع؛ دغدغه ای آزاردهنده

قلعه نویی و کادرفنی تیم ملی ایران به خوبی آگاه هستند برای محقق شدن وعده های شان نیاز به خط دفاعی قدرتمندی دارند؛ در واقع چه در بازی های مرحله گروهی و چه در صورت صعود و بازی در مرحله حذفی، وعده قلعه نویی در شرایطی عملی می شود که عملکرد خط دفاعی تیم ملی خوب باشد. این یکی همان موضوع نگران کننده ای است که از زمان ورود امیر به تیم ملی درست نشده هیچ، روند بدی هم به خود گرفته است.

البته که آشفتگی در خط دفاعی و نداشتن انسجام در این نقطه از زمین، موضوع پنهانی نیست؛ خود قلعه نویی و سایر همکارانش در بخش فنی، بارها به این مورد پرداخته اند و نگرانی شان را هم مطرح کرده اند. حتی کار به جایی رسید که آن ها در مقطعی تصمیم گرفتند مینی اردویی در تهران برگزار کنند و فقط مدافعان را فرابخوانند تا روی ایرادات موجود کار کنند؛ نقشه ای که اگرچه ابتر ماند ولی نشان از سطح دغدغه قلعه نویی داشت.

به هر روی، او و تیم منتخبش در شرایطی به جام جهانی رسیده اند که وضعیت این خط دفاعی هنوز هم نگران کننده به نظر می رسد؛ هرچند بحث درباره اینکه تاکتیک قلعه نویی باعث چنین ضعفی است یا اشتباهات فردی، اجازه انسجام را از خط دفاعی گرفته، هنوز داغ است. هرکدام که باشد ولی آمار دروغ نمی گوید: از زمان ورود قلعه نویی به تیم ملی، ایران 44 گل در 43 بازی دریافت کرده که نگران کننده است.

مجید بود فرق می کرد؟

همان طور که عنوان شد قلعه نویی به ایراد موجود بر ساختار دفاعی تیم ملی آگاه است؛ شاید به همین دلیل است که اخیرا ابراز دلتنگی برای مجید حسینی کرده و گفته او تنها کسی است که جای خالی اش در این تیم حس می شود. مجید حسینی به دلیل مصدومیت جام جهانی را از دست داد و قلعه نویی نبود او را مهم تر از علی قلی زاده توصیف کرده است. به اعتقاد امیر، تیم ملی وینگرهای زیادی دارد اما پر کردن جای خالی حسینی کار دشواری برای او و همکارانش خواهد بود. هرچند این مورد به آن معنی نیست که قلعه نویی اعتقادی به خط دفاعی اش ندارد؛ بلکه از آن ها هم تعریف و تمجید کرده است.

با این وجود، حالا که دل امیر برای مجید تنگ شده، بد نیست عملکرد حسینی در مدت زمانی که قلعه نویی هدایت تیم ملی را به عهده داشته مورد بررسی قرار بگیرد، تا مشخص شود واقعا خلا او در تیم حس می شود یا خیر. حسینی که مثل دوران باشگاهی اش در فصول اخیر، بسیاری از بازی ها را به دلیل مصدومیت از دست داده، برای امیر قلعه نویی در تیم ملی 7 بار بازی کرده که آمار چندان خوبی به همراه دیگر مدافعان کناری شان به جا نگذاشته اند. او در تقابل با افغانستان و قرقیزستان در ترکیب اصلی بوده که تیم ملی در هر دو بازی دروازه اش گشوده شده. در برتری ایران مقابل ازبکستان با ثبت کلین شیت هم بازی کرده ولی مسئله اینجاست که دقیقه 90 به زمین مسابقه آمده است!

داستان بازی اش مقابل فلسطین هم جالب است؛ به جای شجاع خلیل زاده مصدوم، حسینی در دقیقه 44 وارد زمین شد و تیم ملی در دقیقه 45 به علاوه 7 گل خورد. هرچند که آن بازی نهایتا 4 بر یک به اتمام رسید. البته که با حضور مجید حسینی، تیم ملی سه کلین شیت هم داشته؛ یکی مقابل هنگ کنگ که 65 دقیقه بازی کرده و دو تا هم مقابل کیپ ورد و ازبکستان؛ رقبایی که به غیر از ازبکستان، چندان قدرتی نداشته اند.

با مرور آنچه که درباره دلتنگی امیر برای مجید عنوان شد، به نظر می رسد بودن مجید حسینی هم چندان دردی از خط دفاعی تیم ملی دوا نکرده؛ این یکی البته می تواند تحلیل را به سمت نظریه افرادی بچرخاند که اعتقاد دارند با ورود قلعه نویی به تیم ملی، ساختار دفاعی تیم دستخوش تغییر شده و بیش از اشتباهات فردی، انسجام تیمی در این زمینه به هم ریخته است.