حبیب در تمام سال های فعالیتش، از دید مخاطبان و حتی افرادی که با او مصاحبه می کردند، تجلی همان مرد تنهای شب بود که خود به واسطه داغ مادر و همسرش خواند. خود حبیب هم این اثر را بهترین کارش می دانست و شاید اینکه او تا پایان، عنوان این آهنگ را معنا می کرد به واسطه تنهایی ای بود که همیشه همراهش بود.

به گزارش ایسنا، 10 سال پیش بود که خبر درگذشت یکی از چهره های موسیقی ایران منتشر شد؛ خواننده ای که صدای بم تنورش در حافظه ماندگار شد. برخی حوزه فعالیت او را موسیقی پاپ و برخی راک می دانستند، در حقیقت، او خواننده پاپ بود که آهنگ آثارش را متأثر از موسیقی راک غربی می ساخت. حبیب محبیان در سال 1388 در نامه ای به رییس جمهور وقت (محمود احمدی نژاد) خواستار بازگشت به ایران شد، و ضمن پذیرفتن برخی از شروط، در نهایت با خواسته او موافقت و در رامسر ساکن شد.

پیرامون حضور او در ایران حاشیه های بسیاری مطرح شده بود اما او در یکی از مصاحبه هایش اذعان کرد که با اختیار خود به ایران برگشته و قطعه ای به نام عشق های خدایی را در آلبوم جدید خود ساخته است. او تایید کرده بود که این قطعه را برای دفاع مقدس و جنگ هشت ساله و در سال هایی که اصلا قرار نبود به ایران بیاید، ساخته بود.

حبیب در سال 1389 درخواست خود را برای دریافت مجوز انتشار آلبوم ارائه و اعلام کرد که می خواهد در ورزشگاه آزادی، کنسرت برگزار کند. حبیب بر این باور بود که این کنسرت اگر 10 شب هم برگزار شود، استادیوم 100 هزار نفری آزادی خالی نمی ماند. با این حال کنسرت او هرگز مجوز نگرفت.

اسفندیار رحیم مشایی، رییس دفتر محمود احمدی نژاد در واکنش به حضور حبیب در ایران گفته بود که اگر یک ایرانی بخواهد فعالیتی در داخل و خارج از کشور داشته باشد، مطابق چارچوب و قوانین آزاد است و مشکلی ندارد ، اما بعدها حمید شاه آبادی، معاون هنری وقت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی این طور شفاف سازی کرد خواننده ای که به ایران بازگشته از وزارت ارشاد مجوزی ندارد و آنچه گفته و شنیده شده شایعه است.

او در سال 1393 در جاده و شهرک تاریخی ماسوله درحال تولید نماهنگ ترانه خرچنگ های مردابی بود که به دلیل آنچه "نداشتن مجوزهای لازم برای ضبط ویدئو" عنوان شد، برای مدت کوتاهی بازداشت و سپس آزاد شد. او بعدا در نامه سرگشاده کوتاهی به این ماجرا پرداخت.

در سال 1393 حسین نوش آبادی، سخنگوی وزارت ارشاد دولت یازدهم درباره حبیب گفت که ایشان می تواند با توجه به نگاه و رویکرد دولت یازدهم به محتوای آثار فرهنگی و هنری، مجدداً به ارائهٔ آلبوم خود برای اخذ مجوز اقدام کند. ارائهٔ مجوز به آثار هنری ربطی به تولید در دولت قبل ندارد و ویژگی های اثر ارائه شده در شرایط حاضر ملاک است.

در همان سال 1393 بود که کتاب او با عنوان مرد تنهای شب مجوز ارشاد را گرفت و به صورت محدود در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران آن سال ارائه شد. این کتاب برگزیده ای از آثار و ترانه های او در تمام سال های فعالیتش بود.

اما اواخر سال 1396، یک سال ونیم پس از درگذشت حبیب بود که دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به نماهنگ دیره مجوز داد که در آن صدای حبیب چندان واضح نیست و در حقیقت پسرش احمدرضا و سمیر زند آن را اجرا کرده اند.

چند روز پس از سانحه کِشتی سانچی در همان سال 1396 هم صدای حبیب برای نخستین بار با ترانه مرگ قو از صدا و سیما پخش شد.

حبیب که از سن پایین به گیتار علاقه داشت و بعدا حتی به خاطر نواختن گیتار 12 سیمی هنرمندی متفاوت در موسیقی به شمار می رفت، درباره فعالیتش در موسیقی گفته بود: ورود من به دنیای موسیقی اتفاقی نبوده است، خیلی زحمت کشیدم، از دوران دبستان تا دبیرستان با آهنگ های بیتلز بزرگ شدم. خیلی تلاش کردم تا توانستم به اینجا برسم.

او بهترین اثر خود را مرد تنهای شب می دانست و درباره آن گفته بود: بهترین آهنگ من مرد تنهای شب است، برای اینکه یک نقطه است. این آهنگ بلافاصله که با اولین جمله من مرد تنهای شبم شروع می شود، بر تمام کسانی که آن را گوش کرده و با آن خاطره دارتد، تأثیر می گذارد. این تأثیرگذاری یک لحظه است و در همان لحظه اول مخاطب را جذب می کند و خاطره ها زنده می شود. این من نیستم، شعر است که خاطرات را زنده می کند. تمام آهنگ هایی که می سازم همان قبلی هاست که ریتم آنها را تند کرده ام، چون جوان ها اینگونه می خواهند. اما شعر این کارها زیباست.

این نوار پرفروش ترین نوار در ایران بوده و در آمریکا هنوز به فروش خود ادامه می دهد. زیبایی این آهنگ به خاطر شعری است که آقای سعید قائم مقامی دوست عزیزم سرودند.

یکی از ویژگی های بارز آثار حبیب در کنار آهنگسازی خاص او، اشعار آثار او هستند که درباره آن گفته است: انتخاب شعر برای آثارم به موارد مختلفی بستگی دارد، گاهی به هیچ چیزی دسترسی ندارم و به هر چیزی پناه می برم، چون من کارم شعر نیست. شعر گفتن باید در خون و ذات آدم باشد. به خاطر همین به مرور به شعرایی مثل شاملو، حمید مصدق، شفیعی کدکنی رو آوردم. این شعرها را انتخاب می کردم، پیش یک کارشناس می رفتم و می گفتم قشنگ این را برای من بخوان و معنی کن تا بهتر بتوانم روی آن ملودی بگذارم. بعد شروع می کردم آنچه که در دل خودم بود و می دانستم در دل جوان های ایران نیز هست ضبط و اجرا می کردم.

از معدود حضورهای او در محفل های هنری پس از بازگشت به ایران، در سال 94 بود که در جشن موسیقی ما به همراه ناصر چشم آذر برای اهدای یک جایزه پشت تریبون قرار گرفت و گفت: من بدون گیتار فلجم. من لیاقت این را ندارم که در صف جلو باشم؛ یعنی خیلی مانده تا بتوانم در صف جلو برای خودم جایگاهی داشته باشم. ترجیح می دهم همیشه در صف آخر باشم. خوشحالم بعد از 6 سال در سکوت بودن می توانم در اینجا صحبت کنم.

حبیب اما با اینکه از زندگی در غربت چندان راضی نبود، اما نگاه ساده ای به زندگی و خوشبختی داشت و گفته بود: زندگی ما در آمریکا مملو از تنهایی است، ولی خوب زندگی کردن به مال و اموال نیست. زیر یک سقف کوچک هم می توانیم با یک زندگی خیلی ساده به زندگی ادامه دهیم و از اینکه دور هم هستیم لذت ببریم.

او که تقریبا همیشه درباره زندگی در آمریکا و دوری از وطن می گفت، درباره خروج سرمایه های انسانی از ایران گفته بود: تا کی می خواهیم در غربت بمانیم؟ در اینجا یکی یکی در حال از بین رفتن هستیم. جوان ها در اینجا دل خوشی ندارند. آن کارهایی که ما جوان بودیم در کوچه ها و محله های تهران می کردیم و هنوز آنجا همان کارها را می کنند، در اینجا خبری نیست. اینجا همه چیز ماشینی است. در خارج از ایران بهترین سرمایه های کشور را داریم. این سرمایه ها مدام از کشور خارج می شوند. من به نوبه خود اگر برگردم، کسب و کار راه اندازی می کنم که چند نفر همراه من کار کنند.

حبیب اما، برخلاف بسیاری از هنرمندانی که از ایران مهاجرت کردند و اتفاقا مشهور بودند، از طریق موسیقی ارتزاق نمی کرد. او گفته بود: من خواننده ای هستم که خیلی راحت به شهرت رسیدم اما از خوانندگی به غیر از چند ماه در ایران، هیچ درآمدی نداشتم. باقی آن از ارث پدر و مادر و کار کردن خودم به دست آمده است.

او که سال های زیادی را دور از وطن سپری کرده بود، زمانی که تنها چهار سال (1366) از خروجش از ایران گذشته بود، در یک مصاحبه گفته بود: من چهار سال است که از ایران بیرون آمده ام و می توان گفت که تقریبا در به در شدم. حالا هم در به درم. در این مدت در ترکیه و ایتالیا بودم و بعدا به لس آنجلس آمدم.

حبیب پس از حضور در ایران، در مصاحبه ای درباره سیاست و هنر گفته بود: هنرمند عضوی از جامعه ای است که در آن زندگی می کند. با این تفاوت که با ابزاری که در اختیار دارد، فکرها و تفکرات مردم را در جامعه با شعر و ملودی فریاد می زند تا همه درجریان دغدغه های آنها باشند اما در این بین وظایف دیگری هم دارد. تولید خوراک فکری سالم و به دور از هر گونه آلودگی و راهنمایی جوانان به مسیر درست، تعهدات مهم یک هنرمند است که آنها را با آثارش به جامعه تزریق می کند. هنرمند با مردم و برای مردم زندگی می کند. هیچوقت کاری با سیاست نداشته و ندارم اتفاقا همیشه هم از آن فراری بوده ام. تاریخ نشان داده که بزرگترین برنده ها در جهان و در مقوله هنر، کسانی بوده اند که به نوعی صدای مردم زمان خودشان بوده اند. این برای من از همه چیز مهم تر است.

حبیب محبیان در نهایت، 21 خرداد ماه سال 1395 و در 63 سالگی در اثر ایست قلبی درگذشت و در روستای نیاسته رامسر به خاک سپرده شد. مرگ او با واکنش های مختلفی همراه شد، حسین جابری انصاری سخنگوی اسبق وزارت خارجه از جمله چهره های سیاسی بود که با به اشتراک گذاشتن شعری از محمدرضا شفیعی کدکنی که حبیب آن را با نام نفسم گرفت از این شهر خوانده بود، یاد و خاطره حبیب محبیان را گرامی داشت.