یلدا آذرپی در یادداشتی نوشت: حالا که رسانه ها مملو از انفجار بمب و موشک و مناقشات بین المللی شده اند و تب وتابِ سیاست بر لطافت های زندگی سایه افکنده، بیش از همیشه به تأمل، گفتگو و یادآوری های آرامش بخش نیازمندیم. حرف هایی از جنسِ تاک شوی دلربا به میزبانی مهرانه مهین ترابی یا منشورِ بهاره افشاری در چنین روزهایی به دل مخاطب می نشینند و گویی ضرورتی درمانی برای جامعه خسته، متلاطم و جنگ زده اند.

مهرانه مهین ترابی که در حافظه رسانه ای مان با شمایل مهین در سریال دوست داشتنی همسران ، عاطفه در سریال ماندگار خانه سبز و پوراندخت در سریال همه بچه های من گره خورده، این بار نه در نقش کاراکتر داستانی، که در قامت زنی خردمند و صلح جو ظاهر شده تا حامل روایت های ناشنیده باشد. دلربا تلاشی است برای بازیابی زبان مشترک در روزهایی که گفتگو در سایه خشونت و انزوای خاصِ این دوران، معنایش را از دست داده است؛ روزهایی که تمامیت خواهان و جنگ افروزان بر سر مرزها و تسلیحات جنگی چانه می زنند و دنیا را به کام مردم تلخ کرده اند.

خانم میزبان در استودیویی دنج و مینیمال، مهمانان را به سفری درونی دعوت می کند تا از دل بستگی ها، شکست های عاطفی، تلاش های بی وقفه، امیدواری و هنرِ زیستن در دلِ رنج سخن بگویند. این برنامه ساختار یکتایی دارد و با فراست، از ساختار تهاجم گونه تاک شوهای متداول فاصله گرفته تا به فرم اصیلِ دیالوگ نزدیک شود. نگاه مادرانه و صدای مخملیِ میزبان، راه را برای اعترافات صادقانه میهمان باز می کند و چه چیز بهتر از این؟ دلربا نشان می دهد که در اوج بحران های استراتژیک، هنوز هم می توان دیگری را به خانه دل راه داد.

مهرانه مهین ترابی برای مخاطب ایرانی نماد زنانگی مقتدر، صادق و پراحساس است و در تاک شوی دلربا ، از این اعتبار تاریخی برای ایجاد امنیت روانی استفاده می کند. برخلاف مجریان جوان که با پرسش های زرد و جنجالی به دنبال دیده شدن هستند، مهین ترابی با سکوت های به موقع و گوش دادن ، فضایی می سازد که میهمان احساس نمی کند در اتاق بازجویی نشسته است.

شاید بتوان گفت میراث دار نگاه بیژن بیرنگ و مسعود رسام است؛ نگاهی که معتقد بود خانه باید سبز باشد تا جهان سبز شود. در دلربا ، این سبزی به کلام منتقل شده است. تحلیل رفتار ارتباطی او نشان می دهد که با همدلی عمیق، مرزهای میان مجری و میهمان را برمی دارد. این نکته کلیدی باعث شده چهره های سرشناسی که معمولاً در برابر رسانه ها گارد محکمی دارند، در مقابل او به شکلی غافلگیرکننده، آسیب پذیری خود را فاش کنند و از دردهایی بگویند که پیش از این مجالی برای بیان شان نیافته بودند.

عطا پناهی (تهیه کننده دلربا)، در توصیف ایده اولیه این برنامه می گوید: محوریت آن بر پایه دلبستگی های انسانی است… هر آدمی در دنیا، یک چیزی یا یک کسی دلش را برده؛ دلبستگی ها و علایق خاصی هستند که ناگفته مانده اند و می توان درباره آن ها صحبت کرد. او در مورد انتخاب مهین ترابی به عنوان مجری، به تلفیقی از وجهه هنری، صدای دلنشین و تسلط او بر ادبیات کلاسیک اشاره می کند و می گوید: با توجه به خاطره تصویری مردم از ایشان و حسی که می توانند به ایرانیان خارج از کشور منتقل کنند، به اتفاق نظر رسیدیم که خانم مهین ترابی انتخاب درستی است چرا که در ارائه تصویری درست از ایران، نقاط اشتراک زیادی با ما دارد.

پناهی با اشاره به اینکه فصل نخستِ این برنامه 17 قسمت است، از برنامه ریزی برای محورهای جدید خبر داده و گفته: در حال طراحی فصلی است که محوریت آن، تأثیرات جنگ تحمیلی و بازگشت نخبگان باشد: با دانشمندان، مخترعان و پزشکان درجه یکی که سال ها خارج از ایران بودند و در ایام جنگ تصمیم گرفتند برای خدمت به کشور بازگردند، ارتباط برقرار کردیم تا مهمان برنامه باشند.

تهیه کننده دلربا بر صمیمیت و دوری از کلیشه در این برنامه تأکید می کند و می گوید: تلاش می کنند گفتگوها را در مسیرهای پیش بینی شده پیش نبرند… خانم مهین ترابی عاشقانه ایران را دوست دارد و هر وقت از ایران می گوید بغض می کند. این حس خالصانه میان میزبان و مهمان، اتمسفری ایجاد می کند که گفتگو را صمیمی، خاص و دور از کلیشه می کند.

دلربا از نظر فرم بصری، آگاهانه به سمت کمینه گرایی حرکت کرده است. دکور برنامه با رنگ های گرم و نورپردازی ملایم، به دور از زرق وبرق های استودیوهای بزرگ، تداعی گر نشیمنی خصوصی در عصرِ یک روزِ تعطیل است. این انتخاب هوشمندانه در هماهنگی کامل با محتوای برنامه قرار دارد؛ چرا که وقتی قرار است از دل سخن برآید، هرگونه زوائد بصری می تواند تمرکز مخاطب را برهم بزند.

تدوینِ آرام و استفاده از نماهای نزدیک از چشم های میهمان و میزبان، به انتقال حس صمیمیت کمک شایانی کرده است. تحلیلگران رسانه معتقدند دلربا با این سبک بصری، آرامشِ را به مخاطبِ سال 1405 تزریق می کند؛ آرامشی که در تضاد کامل با تصاویر پرآشوب و ریتم تند اخبارِ سیاسی جهان است. این برنامه به ما می آموزد که برای شنیده شدن، نیازی به فریادزدن نیست و برای دیده شدن نیازی به زرق وبرق های متداول نداریم.

در پسِ هر اپیزودِ دلربا ، پرسش عمیقی نهفته است: در دنیایی که با الگوریتم ها و تراشه های هوشمند محاصره شده، سهم احساسِ انسانی کجاست؟ . مهین ترابی در این برنامه به جنگِ اتمیزه شدنِ جامعه رفته و با انتخابِ میهمانانی از طیف های مختلف (از هنرمندان پیشکسوت تا چهره های نوظهور)، بر این نکته تأکید می کند که رنج و عشق، مفاهیمی فراجناحی و فرامرزی هستند.

در حالی که تحلیل های سیاسی ما را به سمتِ مرزبندی و دیگری سازی سوق می دهند، دلربا بر نقاط اشتراک انسانی دست می گذارد. تحلیلِ محتوایی برنامه نشان می دهد محورهای اصلی گفتگوها بر بخشایش ، حسرت و امید استوارند. این ها همان حلقه های مفقوده ای هستند که جامعه برای عبور از ترومای ناشی از جنگ و فشارهای اقتصادی به آن ها نیاز دارد. دلربا عمداً به سرمایه اجتماعی اشاره دارد و سعی می کند پیوندهای عاطفیِ گسسته را در لایه های پنهان جامعه دوباره گره بزند.

بزرگترین چالشِ تیم سازنده دلربا ، عبور از قاب نوستالژی و رسیدن به تحلیل روزآمد است. هرچند حضور مهین ترابی یادآور روزهای خوشِ گذشته است، اما برنامه نباید در گذشته متوقف شود. قدرت دلربا در این است که بتواند مسائل پیچیده انسانِ معاصر (مانند تنهابی دیجیتال یا اضطراب وجودی در عصر تهدیدهای اتمی) را با همان زبان ساده و بی پیرایه واکاوی کند.

تاکنون، برنامه توانسته با هوشمندی، از ورطه سانتی مانتالیسم نجات یابد و به عمق تجربیاتِ زیسته نفوذ کند. توفیق مستمر این تاک شو به این بستگی دارد که چقدر بتواند مهمانانش را وادارد تا از نقاب های اجتماعی شان فاصله بگیرند. دلربا تا اینجای کار نشان داده این پتانسیل را دارد و نمی خواهد حقیقت را فدای جذابیت های بصری کند، چراکه دلربایی و دل سپردن ، نیازی به شاخ وبرگ های اضافه ندارد.