به گزارش ورزش سه، ورزش در سطح بین‌المللی همیشه قدرت این را داشته که ملت‌ها را به هم پیوند دهد. در ورزش و به خصوص فوتبال است که هواداران با تمرکز بر موفقیت ورزشکارانشان، به غرور ملی مشترکی دست می‌یابند. در آستانه میزبانی ایالات متحده در جام جهانی ۲۰۲۶، در حالی که اختلافات سیاسی در این کشور عمیق‌تر از همیشه شده، نقاط مشترک بین آمریکایی‌ها در حال کاهش است. این به ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بحث داغ این روزها یعنی «چه کسی اجازه دارد آمریکایی باشد»، به هسته مرکزی بحث‌های سیاسی تبدیل شده و حتی به تیم ملی فوتبال آمریکا نیز کشیده شده است.

‫ایالات متحده از زمان پیدایش خود با این موضوع دست و پنجه نرم کرده است. در آمریکا این یک سوال واقعی است؟ چه کسی حق آمریکایی بودن دارد؟ بسیاری از بازیکنانی که مائوریسیو پوچتینو سرمربی ۵۴ ساله آمریکا قرار است به میدان بفرستد، حق پوشیدن پیراهن تیم ملی را صرفا به دلیل نسل اندر نسل آمریکایی بودن به ارث نبرده‌اند. بسیاری از آن‌ها این پیراهن را انتخاب کرده‌اند و در بسیاری از موارد، خانواده‌هایشان به این کشور مهاجرت کرده‌اند.

‫ ورزش آمریکا همیشه در مرکز سیاست بوده است. از جشن گرفتن رئیس اف‌بی‌آی برای مدال طلای تیم هاکی مردان در المپیک زمستانی، یا حضور رئیس‌جمهور در فینال ان‌بی‌ای؛ ورزش آمریکا همواره به عنوان فضایی برای بحث‌های فرهنگی و سیاسی استفاده شده است. این به ویژه در مورد تیم‌های ملی که نماینده ملت هستند، بیشتر به چشم می‌آید. تیم ملی آمریکا حالا در کانون بحث‌های سیاسی قرار دارد، چرا که بازیکنان آن نمادی از مهاجرت، تقاطع‌های بین‌المللی و پیشینه‌های متنوع مردم در این کشور هستند.

‫در روزهای پیش رو آمریکا تیمی متشکل از بازیکنان دو تابعیتی به میدان خواهد فرستاد که می‌توانستند نماینده کشورهایی مثل آلمان، کرواسی، جمهوری ایرلند، مکزیک، بریتانیا، هلند، نیجریه، جامائیکا و لیبریا باشند. تیمی که بهترین بازیکنش مهارت‌های خود را در اروپا و به لطف داشتن پاسپورت اتحادیه اروپا (به دلیل وضعیت مهاجرتی پدربزرگ یا پدرشان) توسعه داده اند.

‫این گروه متنوع از بازیکنان نماینده کشوری خواهند بود که اداره مهاجرت و گمرک آن نقش برجسته‌ای در تامین امنیت جام جهانی ایفا می‌کند، آن هم در میان افزایش آمار مرگ و میر در بازداشتگاه‌هایش و کشته شدن شهروندان آمریکایی به دست نیروهای مرزبانی و سیاست‌های ضدمهاجرت. بازی‌ها در شهرهایی برگزار می‌شود که دونالد ترامپ گفته بود برای تامین امنیتشان باید گارد ملی مستقر شود، وگرنه بازی‌ها به مکان‌های دیگری منتقل خواهند شد.

‫دولت ترامپ نمایانگر چشم‌اندازی از آمریکا است که از ماشین دولت برای تعریف محدودتری از اینکه چه کسی به این کشور تعلق دارد، استفاده می‌کند. این رویکرد در تضاد کامل با ماهیت تیم ملی فوتبال آمریکا و نحوه گرد هم آمدن این تیم است؛ تیمی که قرار است نماینده ملتی باشد که از جهاتی در حال تکه‌تکه کردن خود از نظر سیاسی و فرهنگی است. این تیم از پس‌زمینه سیاسی بازی‌ها در امان نخواهد بود. ولی این بازیکنان این فرصت را دارند تا بهترین تیم مردان تاریخ آمریکا باشند، چرا که بسیاری از آن‌ها انتخاب کرده‌اند نماینده کشوری باشند که به آن‌ها گفته است به عنوان مهاجر، شهروند دو تابعیتی یا شهروند آمریکایی، به این کشور تعلق دارند.

‫
‫بازیکنان تیم ملی آمریکا یادآوری می‌کنند که تنها چیزی که از نفرت قوی‌تر است، عشق است. آنها با حس مشارکت و نه انزوا بازی خواهند کرد. سیاستمداران ممکن است از برنامه‌ای مغایر با این روحیه حمایت کنند، اما وقتی یک مدافع کناری متولد لندن توپ را به هم‌تیمی‌اش که از نوجوانی در آلمان آموزش دیده پاس می‌دهد تا او به مهاجمی با پدر و مادری مکزیکی پاس گل پیروزی را بدهد، فوتبال به بهترین شکل نشان خواهد داد که حق با دونالد ترامپ نیست.